ΣΗΜΑΤΑ

…της κυβέρνησης Πρόντι στη χθεσινή ψηφοφορία ήταν ένα επίτευγμα για τους
Ιταλούς κομμουνιστές, που το πλήρωσαν όμως ακριβά. Η σκηνή στη Βουλή, προχθές,
ήταν μοναδική. Χολωμένος, ο ΓΓ της Επανίδρυσης Φάουστο Μπερτινόττι να κοιτά
απλανώς το κενό. Πίσω του, ο πρόεδρός του, Αρμάντο Κοσσούττα να συγχαίρει τον
αρχηγό της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, ο οποίος είχε μόλις αναγγείλει ότι οι
περισσότεροι βουλευτές του κόμματος θα αψηφούσαν την απόφαση της Πολιτικής
Επιτροπής να άρουν την υποστήριξή τους στην κυβέρνηση. Αλλά δεν άρκεσαν. Και
έτσι, οι κρίσεις έγιναν δύο: η κυβερνητική και μαζί η διάσπαση των
κομμουνιστών ­ κατά το «Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων».

… από τις γραφικότητες και τα μικροπολιτικά, γεγονός είναι ότι η διάσπαση
αναπαρήγαγε θεαματικά την παραδοσιακή διαδικασία μίτωσης της πολικής
αριστεράς. «Άσχετα από τις παλατιανές αλχημείες ­ έγραψε ο Τζουλιάνο Αμάτο
στην “Ουνιτά” ­ βλέπεις ανθρώπους με σάρκα και οστά να βιώνουν με γνήσιο πάθος
ένα ευγενή πολιτικό αγώνα, οι μεν προβάλλοντας τα επιχειρήματα μιας
αντιρρησιακής αριστεράς, οι δε ελκόμενοι από τον μεταρρυθμιστικό χαρακτήρα της
κυβέρνησης». Αλλά δεν μπορεί να μη σημειώσει κανείς και την περίεργη ­ εκ
πρώτης όψεως ­ «αντινομία» στους ρόλους. Ως σωτήρας της κυβέρνησης προσήλθε ο
πρώην σημαιοφόρος του παλαιού ΚΚ, ο «Ιταλός Στάλιν» Κοσσούττα. Και ως
δυναμιτιστής ο Μπερτινόττι. Ο οποίος ουδέποτε είχε πατήσει το πόδι του στο
κόμμα του Τολιάττι και του Μπερλινγκουέρ: Ένας άνθρωπος που το ιστορικό του,
όπως γράφει η «Ρεπούμπλικα», είναι στερεότυπα οι προσπάθειες για «μαξιμαλισμό
στη σοσιαλιστική αριστερά». Πιο «σύντροφος» λοιπόν, ήταν εξ ορισμού ο
Μπερτινόττι με τον Πρόντι ή τον Ντ’ Αλέμα απ’ ό,τι ήταν ο Κοσσούττα. Και όμως,
απ’ αυτόν ήρθαν τα πιο φαρμακερά βέλη, τόσο για την κεντροαριστερή κυβέρνηση
όσο και για την Επανίδρυση, το ίδιο του το κόμμα, του (μέχρι χθες) 8,6%

… τόσο πολύ να ρίξει την κυβέρνηση ο σκληρός Φάουστο; Γιατί δεν δεχόταν
συμβιβασμό για ένα προϋπολογισμό που δεν ήταν δα και τόσο «αντιλαϊκός» ­ ίσα
ίσα, άνοιγε και κάποια παράθυρα στους εργαζόμενους; Πώς έφτασε να θυσιάσει το
κόμμα του για ένα πείσμα; «Θα αποτελούσε υποτίμηση του γεγονότος το να δούμε
τη διάσπαση αποκλειστικά ως προϊόν ενδοκομματικής έριδας για τον
προϋπολογισμό», γράφει η «Ρεπούμπλικα». Υπάρχουν κίνητρα βαθύτερα και
διαρκέστερα ­ για τη στάση μάλιστα όχι μόνο του Μπερτινόττι αλλά και του
αντιζήλου του, Κοσσούττα. Γιατί και οι δύο πλευρές, λίγο πολύ, δεν δουλεύουν
για το «τώρα». Το αύριο είναι που τις απασχολεί.

… μάλιστα, δεν το βλέπουν καν ως ατύχημα ή ως ήττα. Και οι μεν και οι δε το
θεωρούν διαβατήριο προς την ανατέλλουσα δόξα, την ενθρόνισή τους στις καθέδρες
του μέλλοντος. Για τον Κοσσούττα, οι αρχές της κεντροαριστεράς δεν είναι και
τόσο ενοχλητικές. Δεν τον πειράζει πια που η Ευρώπη δεν έχει κομμουνισμό.
Μπορεί και να του αρκεί που καταφθάνει σύντομα το ευρώ, ως «ασπίδα για τις
κρίσεις». Ή που, ήδη, στις 13 από τις 15 χώρες της ΕΕ κυβερνούν
σοσιαλδημοκράτες. Αλλά ο παλιός αυτός Σταλινικός έχει άλλη αντίληψη περί
συνέπειας απ’ ό,τι ο τροτσκίζων σοσιαλ-ριζοσπάστης. Ο Φάουστο θέλει ρήξη. Και
αν χτυπώντας τους συντρόφους του ανασταίνει τη δεξιά, διόλου δεν τον πειράζει.
Η μεγάλη άνοιξη, γι’ αυτόν, προϋποθέτει μεγάλο χάος.