ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όχι άλλες «ζωντανές συνδέσεις»

Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ έπαιζε χωρίς θεατές. Η ταινία ­ για τον κουρασμένο μπαμπά που ήδη
κοιμόταν στον καναπέ ­ συνέχιζε να εξελίσσεται στην οθόνη του «αμαρτωλού»
καναλιού, όταν το τρέιλερ άρχισε να προαναγγέλλει μια ακόμα ανατριχιαστική
«ζωντανή σύνδεση»…

Δεν πίστευα στα μάτια μου… Η λάιβ αποκλειστικότητα, που δεν έπρεπε προφανώς
με τίποτα να χάσουμε, έβγαζε σε γκρο πλαν το δράμα ζωής της Αμαλίας στην
Εντατική του «Ερυθρού» και κυρίως «τον πόνο των ανθρώπων της», όπως με άκρατο
σαδισμό διαφήμιζε το κανάλι. Το ίδιο βέβαια κανάλι που έβαλε το διόλου
ευκαταφρόνητο λιθαράκι του στην τραγωδία εκείνη, που έφερε στην αγκαλιά του
θανάτου αυτό το γελαστό παιδί…

«Μα, δεν υπάρχει εκεί ένας άνθρωπος, όχι με ηθική και συνείδηση ­ αυτό θα ήταν
“too much” για την ελληνική τηλεοπτική πραγματικότητα ­ αλλά με κάποια
τουλάχιστον αισθητική;», μονολόγησα παγωμένη, με το βλέμμα πάντα καρφωμένο στο
τρέιλερ που ερχόταν ξανά και ξανά στην οθόνη…

Δεν θα ‘πρεπε ίσως να εκπλήσσομαι. Ίσως αυτή να είναι η Ελλάδα του 1998…
Αυτό πάντως πιστεύει η κομψή και πετυχημένη κυρία από το Χονγκ Κονγκ, που ­
παντρεμένη με Άγγλο ­ ζει εδώ και 16 χρόνια στα πάτριά μας εδάφη, κρατώντας
υπεύθυνη θέση σε ναυτιλιακή εταιρεία. «Πώς σάς φαίνεται η Ελλάδα;», έκανα την
κλασική χαζή ερώτηση κατά τη διάρκεια μιας κοινωνικής συνεύρεσης. Για να πάρω
την εκπληκτική απάντηση: «Τη λατρεύω και τη μισώ. Τη λατρεύω όταν ανοίγω το
πρωί το παράθυρό μου στη λιακάδα. Τη μισώ όταν πηγαίνω στην Εφορία ή σε άλλη
υπηρεσία. Έμαθα, όμως, πια τι πρέπει να κάνω. Λέω στον εφοριακό που δεν μου
δίνει σημασία «αν εσύ δεν εξυπηγετήσεις εμένα, εγκώ πέσει κάτω ξερή και
φωνάξει Σκάι! Και η δουλειά μου γίνεται αμέσως…».