ΣΗΜΑΤΑ

… και από τον Μπλαιρ είναι ο Σραίντερ, αν κρίνει κανείς απ’ ό,τι γράφει στο
«Σπήγκελ» ο στενότερος σύμβουλός του και «προσωπάρχης», Μπόντο Χόμπαχ. «Αρκετά
κράτησε η παραδοσιακή αντίληψη περί πρόνοιας, αρκετά και οι Κεϋνσιανές
θεωρίες. Η αριστερά που θα κυβερνήσει τη Γερμανία πρέπει να εκμεταλλευθεί την
κρίση που διέρχονται τα παλαιά μοντέλα, και να θέσει σε νέες βάσεις το
κοινωνικό κράτος ανανεώνοντας πρώτα απ’ όλα τον εαυτό της». Το μακροσκελές
άρθρο του Χόμπαχ περιέχει βέβαια και μια επίθεση κατά του νεοφιλελευθερισμού.
Προπάντων όμως κηρύσσει τον πόλεμο στους «ορθόδοξους» του SPD, δηλαδή στην
πτέρυγα Λαφονταίν.

… προνοίας στη γερμανική σοσιαλδημοκρατία (αλά Σραίντερ) δεν θα είναι τόσο
σύστημα διανομής βοηθημάτων στους φτωχούς, τους ανέργους ή τους ασθενείς
(βέβαια θα γίνεται και αυτό, όπως ελπίζεται) όσο μια υπόθεση «κινητήριας
πρόνοιας». Θα σπρώχνει τους απόκληρους στη δουλειά, και μάλιστα κάπως επίμονα:
Αν δεν τους αρέσει η τυχόν προσφερόμενη απασχόληση, θα πρέπει ωστόσο να την
αποδεχτούν ­ επί ποινή διακοπής του επιδόματος ανεργίας. Ο Χόμπαχ δεν μασάει
τα λόγια του ­ λες και το κάνει σκόπιμα για να ερεθίσει την «παραδοσιακή»
αριστερά ­ όταν φωταγωγεί το μοντέλο που θεωρεί προσφορώτερο: «Το αμερικανικό
σύστημα ­ γράφει ­ έχει προκαλέσει διάφορες συζητήσεις. Και όμως, μπορούμε και
οφείλουμε να διδαχθούμε από την Αμερική και από την όλη φιλοσοφία της και την
πολιτική της στα θέματα της αγοράς εργασίας».

… ίσως ότι μπορεί και πάλι να υπάρχει κάποιος που δεν κατάλαβε, ο Μπόντο
προχωρεί λίγο ακόμη: «Ας επιστρέψουμε στον Λούντβιχ Έρχαρτ ­ λέει. ­ Αυτόν που
υπήρξε ο πατέρας της κοινωνικής οικονομίας της αγοράς». Ο Έρχαρτ
(Χριστιανοδημοκράτης) ήταν ο υπουργός Οικονομικών του Κόνρατ Αντενάουερ, τον
οποίο και διαδέχθηκε ως καγκελλάριος από το 1963 ως το 1966. «Πολλοί από τους
επιδοτούμενους της πρόνοιας ­ προσθέτει ο Χόμπαχ ­ στρογγυλεύουν το εισόδημά
τους με μερική απασχόληση ή με μαύρη εργασία. Δεν έχουν καμμιά διάθεση να
βγουν από την ανεργία ή την επιδότηση. Για να είμαστε ειλικρινείς, οι
καταγγελίες της δεξιάς για την ύπαρξη πελατειακών σχέσεων και για κοινωνικές
ομάδες που εκμεταλλεύονται τη γενναιοδωρία του κράτους προνοίας δεν είναι και
τόσο αβάσιμες».

… ερρίφθη, και πολλοί βλέπουν ήδη συγκρουσιακή πορεία του Σραίντερ εν μέσω
των συνδικάτων, τουλάχιστον ώσπου να συναφθεί η περίφημη 4ετής «συμφωνία
κυρίων» στην οποία προσβλέπει ο νεοεκλεγείς καγκελλάριος. Σύγκρουση σημειωτέον
υπάρχει και με τους Πράσινους: Ο Σραίντερ διαμήνυσε στον Γιόσκα Φίσερ να μην
έχει υπερβολικές φιλοδοξίες ως προς τη διαμόρφωση της κυβερνητικής πολιτικής.
Και απέρριψε ασυζητητί τα πρώτα πράσινα αιτήματα. Ένα απ’ αυτά ήταν να
διακοπεί η κατασκευή ενός «υπερ-τραίνου» που θα τρέχει με 440 την ώρα και θα
κάνει τη διαδρομή Βερολίνου – Αμβούργου σε λιγότερο από 60 λεπτά. Το
«Τρανσραπίντ» προχωρεί ακάθεκτο. Απόρριψη, λοιπόν, αναμένεται και για τις
Κεϋνσιανές αντιρρήσεις του Λαφονταίν. Ομοίως, για το αίτημα αύξησης των
συντάξεων. (Το αντίθετο, ίσα ίσα, μελετάται). Όσο για τους φόρους, ο Σραίντερ
ετοιμάζει ένα μικρό σεισμό. Πρώτη του ενέργεια, απ’ ό,τι λέγεται, θα είναι η
κατάργηση του γενναιόδωρου συστήματος φορολογικών ελαφρύνσεων και απαλλαγών
που ήταν έργο ­ και καύχημα ­ του μακαρίτη (πολιτικά) Χέλμουτ Κολ…