ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο εφιάλτης με τα προμέτοχα

ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ, κάτι που ονομάζονται προμέτοχα άρχισαν να με κυνηγούν παντού.
Όπου κι αν πάω, ό,τι κι αν κάνω, ένα γιγάντιο ερώτημα ορθώνεται μπροστά μου.

­ Εσείς θα μείνετε χωρίς προμέτοχα;

Το διαβάζω σε αφίσες στους δρόμους, σε καταχωρήσεις στον Τύπο, σε λογαριασμούς
και αποδείξεις. Το ακούω στο ραδιόφωνο, ανάμεσα σε τραγούδια, σε ειδήσεις, σε διαφημίσεις.

Ανοίγω την τηλεόραση και πέφτω πάνω στον Δημήτρη Λιγνάδη, που έχει κι ένα
κύρος ως νέος, να θέτει το ίδιο ερώτημα.

­ Εσείς θα μείνετε χωρίς προμέτοχα;

Περπατάω και σκέφτομαι τα προμέτοχα (γιατί μου φαίνεται αστεία η λέξη;).

Η φίλη μου πάντως, που δεν είναι επιπόλαια και είρων, το έψαξε το θέμα.

Είναι, μου λέει, ομόλογα ευνοϊκά για μικροκαταθέτες. Έχουν υψηλό επιτόκιο,
είναι αφορολόγητα, «κλειστά» για μεγάλο χρονικό διάστημα, και μπορούν να
μετατραπούν σε μετοχές εταιρειών του Δημοσίου που θα μπουν ή που είναι στο Χρηματιστήριο.

Η καμπάνια συνεχίζει ανελέητα.

­ Εσείς θα μείνετε χωρίς τίτλους Δημοσίου;

Έχω πια την αίσθηση ότι τα προμέτοχα είναι ζώντες οργανισμοί που γεννάνε
αδιάκοπα. Φαντάζομαι εκατομμύρια αυγά να κρύβουν γυαλιστερά προμετοχάκια, που
θα βγουν, θα συρθούν και, ή θα κηρύξουν τον πόλεμο στον κοσμάκη ή θα
σαγηνέψουν με απίθανους τρόπους αυτούς που αντιστέκονται.

Να τώρα, μερικά προμέτοχα μαζεύτηκαν, έγιναν φράση που κάθησε δίπλα μου και με παρενοχλεί:

­ Θα είσαι και στο Χρηματιστήριο, αν θέλεις…