Μιλούσαν όλοι μαζί…

Ναταλία Κασάπη, Γ’ τάξη του 14ου Λυκείου: Τα συνθήματα στις αφίσες και
κάποια διαφημιστικά φυλλάδιά σας είναι πολύ αφηρημένα. Όπως
λ.χ. επανάσταση ζωής, ενώ τα προβλήματα της Θεσσαλονίκης
είναι πολύ συγκεκριμένα. Θα θέλατε να γίνετε πιο σαφής;
(απευθύνεται στον κ. Παπαγεωργόπουλο).

Β. Παπαγεωργόπουλος: «Το… ασαφές αυτό σύνθημα είναι πολύ συγκεκριμένο.
Φθάσαμε στο και πέντε. Ως εδώ και μη παρέκει. Ήρθε η ώρα της έκρηξης. Ή τώρα ή
ποτέ. Έχουμε μείνει πολύ πίσω και είμαστε έτοιμοι να τα τινάξουμε όλα στον
αέρα. Η πόλη μας είναι εγκαταλειμμένη. Πρέπει να γίνουν συγκεκριμένα μεγάλα
έργα υποδομής. Το μετρό, η υποθαλάσσια αρτηρία, που είναι έτοιμη να ξεκινήσει
εδώ και δύο χρόνια και δεν ξεκινά, το θέμα της ύδρευσης, ο βιολογικός
καθαρισμός. Μπορώ ν’ αναφέρω άλλα 10 (περιφερειακός, δρόμοι, μεγάλα πάρκινγκ).
Κρούω τον κώδωνα του κινδύνου.

Κερδίσαμε τους Ολυμπιακούς. Όποιος κι αν είναι στην εξουσία θα επικεντρώσει
την προσοχή του στην Αθήνα. Στη Θεσσαλονίκη μένει να διεκδικήσει το ξεκίνημα
των μεγάλων έργων και να ολοκληρωθούν τα άλλα. Πρέπει να ταρακουνήσουμε την
κεντρική εξουσία».

Στέργιος Δεσποτόπουλος, του 2ου Πειραματικού Λυκείου: Οι
κτιριακές εγκαταστάσεις των σχολείων είναι άθλιες.
Στο δικό μας Λύκειο δεν έχει γίνει καμία συντήρηση. Θέλουμε
να μας πείτε ­ παρακαλώ σύντομα ­ τι μπορείτε να κάνετε για να
βελτιώσετε την κατάσταση και όχι τι θα μας υποσχεθείτε με τα γνωστά
και μη υλοποιήσιμα ΘΑ. (απευθύνεται στον κ. Λαζαρίδη).

Θρ. Λαζαρίδης: «Ο νόμος δίνει την αρμοδιότητα ανέγερσης σχολικών κτιρίων
στα νομαρχιακά ταμεία. Μόνο η συντήρηση είναι αρμοδιότητα της Τ.Α. Το ποσό που
διανέμεται στους δήμους για τον σκοπό αυτό, συνήθως, δεν φθάνει. Δεν μάθαμε να
σεβόμαστε τη σχολική περιουσία. Ξέρετε πολύ καλά ότι οι φθορές και οι
βανδαλισμοί επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό. Είναι ανεπαρκή τα χρήματα εφόσον
δεν πείθουμε τους νέους να μην καταστρέφουν τη σχολική περιουσία».

Λ. Κωνσταντινίδης (παρεμβαίνει): «Διαφωνώ με το ότι γίνονται βανδαλισμοί
στα σχολεία. Εσείς κάνετε αυτό που κάνουμε εμείς. Τη ρύπανση του Θερμαϊκού, το
ανεπίτρεπτο αυτό έγκλημα το διαπράξαμε εμείς στον βωμό της ανάπτυξης και της
προόδου. Τις μουντζούρες που κάνετε εσείς στα σχολεία τα ονομάζει
βανδαλισμούς. Θα ήταν αφύσικο αν κάνατε κάτι διαφορετικό».

Κωνσταντινίδου Έλενα, του 14ου Λυκείου: Με δεδομένο ότι το έργο
της καθαριότητας της πόλης ανήκει στην αρμοδιότητα της Τοπικής
Αυτοδιοίκησης, θα περιμέναμε οι υποψήφιοι,
δίνοντας πρώτοι το καλό παράδειγμα να περιορίσουν την πρωτοφανή
χαρτο–ρύπανση που παρατηρείται κι είναι χειρότερη των τελευταίων
βουλευτικών εκλογών…

Αγάπιος Σαχίνης: «Εμείς τυπώσαμε μόνο δύο έντυπα από 50.000 φύλλα το
καθένα. Αρνηθήκαμε να μπούμε στη λογική της γιγαντοαφίσας. Προτιμήσαμε την
καθημερινή επαφή με τους δημότες. Αρνηθήκαμε τα θεόρατα διώροφα πούλμαν που
ρυπαίνουν τη Θεσσαλονίκη».

Ναταλία Κασάπη, του 14ου Λυκείου: Οι περισσότεροι από σας
προτείνεστε από συγκεκριμένα κόμματα. Οι δημότες τελικά
ψηφίζουν πρόσωπα ή παρατάξεις;

Σπ. Βούγιας: «Ψηφίζουμε πρόσωπα, τα οποία κουβαλούν ένα πρόγραμμα. Εμένα
δεν με έχρισε υποψήφιο κανένα κόμμα, αργότερα ήρθε ο Συνασπισμός και με
στήριξε, όπως και η Οικολογία-Αλληλεγγύη. Τα πρόσωπα και όχι μόνο η εικόνα
τους, αλλά η ιστορία τους στην πόλη είναι τελικά που μετράνε και το πρόγραμμά
τους. Πιστεύω ότι δεν πρέπει να ψηφίσουμε κόμματα αλλά πρόσωπα με την έννοια,
όχι ποιο είναι ωραίο και συμπαθητικό, αλλά ποια ιστορία κουβαλά. Έχουμε
θέσεις. Δεν είμαστε αλεξιπτωτιστές, από κάπου ερχόμαστε όλοι και αφήσαμε τα
ίχνη μας στην ιστορία της πόλης»

Θρ. Λαζαρίδης: «Οι δημοτικές εκλογές δεν είναι ευκαιρία των κομμάτων να
χρησιμοποιήσουν τις πόλεις ως ενδεικτικούς μηχανισμούς της επιρροής τους.
Είναι ευκαιρία να επιλέξουν οι πολίτες πρόσωπα και προγράμματα. Τα κόμματα
έχουν δικαίωμα να επιλέξουν ποιους θα υποστηρίξουν, είναι όμως λάθος να
χρίζουν υποψηφίους. Τα χρίσματα είναι για τους καρδινάλιους. Οι δήμαρχοι εκλέγονται».

Λ. Κωνσταντινίδης: «Έχουμε ετεροδιοίκηση. Θεωρούν ότι αυτοί θα μας πουν
ποιος είναι ο καλύτερος που θα εκπροσωπήσει τους δημότες στην κεντρική
διοίκηση, που είναι σκουριασμένη, ατελέσφορη και αναποτελεσματική. Σε καμιά
από τις χώρες της Ε.Ε. οι υποψήφιοι δήμαρχοι δεν ορίζονται από την πρωτεύουσα».

Μάρω Μαυρή, του 14ου Λυκείου. Είστε πέντε. Ένας θα
εκλεγεί. Από τους υπόλοιπους θα υπάρξει συμπαράσταση ή θα
έχουμε φαινόμενα απουσίας των «ηττημένων» από το δημοτικό
συμβούλιο, όπως έγινε μετά τις προηγούμενες εκλογές;

Θρ. Λαζαρίδης: «Είμαι άνθρωπος της αυτοδιοίκησης, δεν πρόκειται να την
εγκαταλείψω. Βλέπω τους συνυποψηφίους ως μελλοντικούς συνεργάτες. Αντίπαλοι
είναι τα προβλήματα της πόλης».

Β. Παπαγεωργόπουλος: «Πρέπει να ξέρετε ότι ξεκίνησα την πολιτική μου
σταδιοδρομία από την Τ.Α. Εξελέγην το 1978 πρώτος δημοτικός σύμβουλος. Εν
συνεχεία εξελέγην το 1981 επί 17 χρόνια βουλευτής. Θέλω να επανέλθω και να
υπηρετήσω την πόλη μου. Τα προβλήματα και οι λύσεις είναι κοινά για όλους τους πολίτες».

Λ. Κωνσταντινίδης: «Καθένας που θεωρεί τον εαυτό του πολιτικό ον (άλλο
αν καταντήσαμε πολιτικά κτήνη), προσφέρει εκεί που πιστεύει ότι μπορεί. Εγώ
εζήλωσα τη δόξα και τιμή του Μανόλη Γλέζου που έφυγε από βουλευτής, γύρισε στο
χωριό του και έκανε τον κοινοτάρχη… Αυτό δεν σημαίνει ότι αν δεν εκλεγώ, δεν
νομιμοποιούμαι να κάνω κάτι άλλο».

Αγ. Σαχίνης: «Είμαι ο δημοτικός σύμβουλος που δεν έχει λείψει ούτε από
μια συνεδρίαση. Όταν κανείς αποφασίσει στην ηλικία τη δική σας ότι η
ενασχόλησή του με τα κοινά μπορεί να βάλει σε ρίσκο την ελευθερία του,
αποτελεί γι’ αυτόν στάση ζωής η συμμετοχή κι αυτή η στάση ζωής δεν
προσδιορίζεται απ’ όποια θέση καταλάβει».

Η συζήτηση ολοκληρώθηκε. Εξάλλου, όλοι βιάζονταν πολύ. Οι κ.κ. Βούγιας και
Παπαγεωργόπουλος είχαν ήδη αποχωρήσει. Ο κ. Λαζαρίδης έφυγε και αυτός. Έμειναν
μόνο οι κ.κ. Σαχίνης και Κωνσταντινίδης. Χαιρέτησαν διά χειραψίας ένα-ένα τα
παιδιά. Ο κ. Σαχίνης συνεχάρη τους δασκάλους τους.

* Και τώρα, πώς σας φάνηκαν;

«Προσπαθούσαν να ξεπεράσουν ο ένας τον άλλο όχι με επιχειρήματα, αλλά μιλώντας περισσότερο».

«Μας αντιμετώπισαν ως μαθητές, όχι ως πολίτες. Μας δίδασκαν…».

«Μιλούσαν μεταξύ τους όταν απαντούσε ο συνυποψήφιός τους. Ούτε εμείς στο
σχολείο δεν το κάνουμε αυτό. Δεν σέβονταν».

«Μας… γράψανε. Έλεγαν αυτά που ήθελαν να πουν, ανεξάρτητα από την ερώτηση».

«Μας κούρασαν με λόγια. Λίγοι ήταν σαφείς».

«Μας κορόιδευαν. Δεν πίστευαν αυτά που έλεγαν κι ήταν και υπερόπτες».