Κάθε ανάσα της, νίκη της ζωής!

Τα πρόσωπα διαρκώς εναλλάσσονται, αλλά κάποιες θέσεις είναι σταθερά
πιασμένες έξω από τη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Αποκομμένη από τον
περιβάλλοντα χώρο, σε μόνιμη καταστολή και με μηχανική αναπνοή, η Αμαλία
συνεχίζει να αντιστέκεται. Και επτά ημέρες τώρα να κερδίζει μία μία όλες τις
μικρές της μάχες. Η μεγαλύτερη δεν έχει ακόμα κριθεί… Αλλά είναι πλέον
βέβαιο: ο χρόνος μετράει πια υπέρ της!

Αμαλία Γκινάκη. Θέλει και πρέπει να ζήσει! Για να γίνει γνωστή και ολόκληρη η αλήθεια…

ΛΙΓΑ μέτρα μακρύτερα, οι άνθρωποί της. Οχυρωμένοι πίσω από την οδύνη και τον
πόνο τους. Με την ένταση και την αγωνία να τους κρατάει ζωντανούς και όρθιους.
Οργή, υπέρμετρη οργή, το κυρίαρχο συναίσθημα ­ στον θείο, τη θεία, τη μητέρα,
τον αδελφό, τον αγαπημένο, τους φίλους. Οργή και απόσταση. Από όλους και για
όλους. Κυρίως για τους δημοσιογράφους… Που είναι δηλωμένοι «εχθροί». Στο
ισόγειο, οι δημοσιογράφοι. Εν αναμονή του τελευταίου ιατρικού ανακοινωθέντος
κάμερες και μαγνητόφωνα. Ακριβώς 12 το μεσημέρι και δεξιά, εκεί που τελειώνει
ο διάδρομος, έξω από το γραφείο του αντιπροέδρου του νοσοκομείου ακούγονται
για άλλη μία φορά τα τελευταία νέα. Ακούγεται και εκείνο το «… εμφανίζει
σταθερότητα με τάσεις ελαφράς βελτίωσης από χθες» και όλοι αναταράσσονται. Η
Αμαλία δεν είναι απλώς η είδηση, η επικαιρότητα, το «μεγάλο θέμα». Η μάχη της
Αμαλίας είναι η μάχη ενός απλού, καθημερινού ανθρώπου ενάντια στην εισβολή, τη
βία, την ομηρεία, τον πολλαπλό κοινωνικό θάνατο.

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Διήνυσα δύο φορές την «απόσταση» που χωρίζει τον δεύτερο όροφο από το ισόγειο.

Ακροάστηκα, όπως όλοι, το ιατρικό ανακοινωθέν και ανέβηκα ξανά στον χώρο της
ΜΕΘ όπου ο ψίθυρος και μόνο (από αυτί σε αυτί) της λέξης «δημοσιογράφος»
ανεβάζει στα ύψη το θερμόμετρο. Και εκεί είδα πώς χτίζεται, τουβλάκι τουβλάκι,
το τοίχος της εχθρότητας. Είδα πώς μπορεί να γιγαντωθεί η οργή και η απόσταση.

Τη βίωσα προσωπικά αυτή την εχθρότητα, αλλά πέρα από τη δυσάρεστη θέση που
βρέθηκα, αυτό που κατάλαβα είναι ότι οι άνθρωποι της Αμαλίας δεν θέλουν με
κανέναν να μοιρασθούν τον πόνο τους. Ούτε ένα δράμι του δεν παραχωρούν. Είναι
δικός τους ο πόνος, δυστυχώς, κανείς δεν μπορεί να ελαφρώσει το φορτίο και
κανείς δεν μπορεί να γυρίσει τον χρόνο πίσω ­ να μη γίνει αυτό που έγινε.

«Σε κανέναν… Δεν θα αφήσετε να πλησιάσει κανένας. Δεν θα μιλήσετε σε
κανέναν», δίνει εντολή κάθε μέλος που για λίγο αποχωρεί, στα υπόλοιπα που
παραμένουν. Παραμένω αναγκαστικά κι εγώ, αρκετά μακριά τους, για ώρα πολλή,
αναμένοντας το ραντεβού που είχα, ξέρω πως δεν έχω δικαίωμα να εξασκήσω το
δικαίωμα της ενημέρωσης, κανέναν δεν πλησιάζω, αλλά κάποιοι από την οικογένεια
πλησιάζουν, να ζητήσουν εξηγήσεις για την παραμονή μας.

ΣΕΒΑΣΜΟΣ

Παναγιώτης Μπεχράκης: «Ο γιατρός που εγκαταλείπει τον αγώνα είναι σαν τον στρατιώτη που παρατάει το όπλο στη μάχη»

Είναι μία οικογένεια που βίωσε με τον πιο πρωτόγνωρο και πρωτόγονο τρόπο το
καθεστώς μιας αναπότρεπτης ομηρείας. Δεν είδαν απλώς τη χειροβομβίδα, την
άκουσαν να σκάει. Μέσα στο σπίτι τους και πάνω στο παιδί τους…

Αγνοεί τα πάντα η Αμαλία και λεπτό προς λεπτό, μάχεται στην πρώτη γραμμή.
«Αξίζει άραγε τον κόπο τόσος αγώνας, τόση προσπάθεια;» είναι το ερώτημα που
«σέρνεται» στους διαδρόμους, μέσα και έξω από τα γραφεία του νοσοκομείου.
Έφθασε από δεκάδες ανθρώπους το ερώτημα και στα αυτιά του κ. Παναγιώτη
Μπεχράκη, αναπληρωτή καθηγητή Πνευμονολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και
διευθυντή της ΜΕΘ του Ερυθρού Σταυρού. Κι αν αποφάσισε να μου παραχωρήσει λίγο
από τον πολύτιμο χρόνο του, είναι γιατί τον πονάει αυτό το ερώτημα, γιατί
θέλει σε όλους να απαντήσει:

«Πολλοί με ρωτάνε αν αξίζει τόση αγωνιώδης προσπάθεια για έναν
πολυτραυματισμένο και σε βαριά κατάσταση άνθρωπο… Αναρωτιούνται, λέει, μήπως
η ποιότητα ζωής που θα προκύψει θα ‘ναι τέτοια που να μη δικαιολογεί την υπερπροσπάθεια…».

Για τον κ. Μπεχράκη δεν τίθεται καν ερώτημα! Πρέπει πάση θυσία η Αμαλία ­ «και
κάθε Αμαλία στη θέση της» ­ να κρατηθεί στη ζωή: «Είναι μια δύσκολη, επίπονη,
επίμονη και επώδυνη για όλους μας διαδικασία, με κόστος όχι μόνο οικονομικό
αλλά και ψυχικό… Αλλά ο σεβασμός προς τη ζωή του αρρώστου και η σωστή
λειτουργία της Ιατρικής προς όφελός του είναι ο πρώτος κυρίαρχος κανόνας. Για
κάθε άρρωστο πρέπει να εξαντλείται κάθε δυνατότητα. Αυτή είναι η δουλειά μας ­
δίχως καν να αναρωτηθούμε αν πρέπει ή όχι. Δεν έχουμε το δικαίωμα της
αμφιβολίας… Όπως δεν έχουμε δικαίωμα να επιλέγουμε σε ποιους αρρώστους θα
εφαρμόσουμε τις δυνατότητες της Ιατρικής και σε ποιους όχι…».

Ο ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ

Ο γιατρός που εγκαταλείπει τον αγώνα μπροστά σε έναν βαριά ασθενή ­ «όσο βαριά
κι αν είναι αυτός» ­ είναι για τον κ. Μπεχράκη «ο στρατιώτης που παρατάει το
όπλο στη διάρκεια της μάχης και τρέχει στα μετόπισθεν»! Βλέποντας την 25χρονη
Αμαλία να μάχεται για τη ζωή της, νιώθει το ίδιο συναίσθημα που ένιωθε τις
προάλλες για ένα 22χρονο παλικάρι ή για έναν 30χρονο άνδρα με ανάλογα
τραύματα, ανάλογη βαρύτητα και ανάλογες πιθανότητες: «Πιστέψτε με, δεν είδα
στα χρόνια που εξασκώ Ιατρική, ασθενή που να διεσώθη με κάποια σωματική
αναπηρία από τέτοια ιστορία και να είπε: “Γιατί με σώσατε;”. Ούτε είδα κάποιον
που να αυτοκτόνησε. Αλλά είδα πολλούς φαινομενικά υγιείς να αυτοκτονούν για
στιγμιαίους λόγους… Όλοι όσοι αναρωτιούνται για την ποιότητα ζωής που θα
έχει, αν διασωθεί, η Αμαλία, πρέπει να διδαχθούν να μην κρίνουν για τη ζωή
κάποιου άλλου, κάτω από την υπεροψία και την αλαζονεία της απόλυτης ­
υποτιθέμενης ­ δικής τους υγείας και σωματικής ακεραιότητας…».

Ο άρρωστος που επιζεί, ακόμη και «με σωματικό έλλειμμα», έχει καλύτερη
ποιότητα ζωής από εκείνον που δεν ζει, κατά τον κ. Μπεχράκη. Και φυσικά, έχει
και πολλές δυνατότητες βελτίωσης!

Η Αμαλία έχει πάθος ζωής ­ αυτό είναι βέβαιον. Αλλά ο πόλεμος δεν έχει ακόμη
κριθεί: «Είναι σκληρή, πολύ σκληρή η μάχη της», ομολογεί ο κ. Μπεχράκης.
«Θεωρητικά έχει δυνατότητες να επιζήσει…».

­ Μικρές ή μεγάλες; τον ρώτησα.

«Μικρές, πολύ μικρές, αλλά μία μία, όλες πρέπει να τις εξαντλήσουμε…».

ΦΩΤΙΕΣ άναψε χθες το βράδυ στην Ασφάλεια και προκάλεσε την κινητοποίηση
αξιωματικών, ρεπορτάζ του τηλεοπτικού σταθμού Σκάι γύρω από την πολύκροτη
υπόθεση του Σορίν Ματέι. Αιτία αυτή τη φορά μία δερμάτινη τσάντα με ένα
αεροβόλο όπλο, το οποίο εξετάζεται στην Ασφάλεια για να διαπιστωθεί αν ανήκε
στον «μακελάρη» κακοποιό.

Τη δερμάτινη τσάντα με το αεροβόλο βρήκε ρεπόρτερ του τηλεοπτικού σταθμού, σε
ένα διαμέρισμα στην οδό Σκοπέλου στην Κυψέλη.

Σύμφωνα με πληροφορίες από την Ασφάλεια, την προηγουμένη της αιματηρής
επιχείρησης στο διαμέρισμα της οδού Νιόβης, αστυνομικοί είχαν πάει στη
συγκεκριμένη διεύθυνση για να εξακριβώσουν αν είχε βρει εκεί καταφύγιο ο
κακοποιός. Το αποτέλεσμα όμως ήταν αρνητικό.

Τη δερμάτινη τσάντα με το όπλο την παρέδωσε χθες το απόγευμα σε ρεπόρτερ του
τηλεοπτικού σταθμού ένας νεαρός Βούλγαρος ένοικος του διαμερίσματος. Όπως
είπε, την τσάντα αυτή του την είχε αφήσει μία 23χρονη συμπατριώτισσα και
συγκάτοικός του. Η νεαρή γυναίκα έφυγε από το διαμέρισμα στα μέσα Σεπτεμβρίου
και από τότε, όπως είπε και στην Αστυνομία ο Βούλγαρος, δεν την έχει ξαναδεί.

Ο ρεπόρτερ του σταθμού ειδοποίησε την Αστυνομία, η δερμάτινη τσάντα με το όπλο
εστάλη στα εργαστήρια της Ασφάλειας για εξέταση, ενώ ο Βούλγαρος προσήχθη στην
Ασφάλεια. Από φωτογραφίες του Ματέι Σορίν που του επιδείχθηκαν, δεν αναγνώρισε
στο πρόσωπό του τον φίλο της Βουλγάρας συγκατοίκου του.

Αξιωματικοί της Ασφάλειας είχαν πολλές επιφυλάξεις σχετικά με το αν το όπλο
ήταν του Σορίν Ματέι. Πληροφορίες ανέφεραν ακόμα ότι οι αξιωματικοί της
Ασφάλειας έψαχναν για μία νεαρή Βουλγάρα, καθώς είχαν πληροφορίες ότι ήταν
φίλη του Ματέι, αλλά δεν ήταν η γυναίκα που διέμενε στο διαμέρισμα της οδού Σκοπέλου.

Βασίλης Γολεμάτης: «Αυτό το όμορφο πλάσμα αγωνίζεται πραγματικά να επιζήσει…»

ΤΟ ΠΡΩΤΟ χειρουργείο ήταν δυστυχώς ακρωτηριαστικό αλλά είχε στόχο την άμεση
διάσωσή της. Κατόρθωσαν οι γιατροί να σταματήσουν την αιμορραγία, να
«συμμαζέψουν» τα τεράστια τραύματα. Πέρασε στιγμές ζωής και θανάτου στη ΜΕΘ η
Αμαλία. Το δεύτερο χειρουργείο «διόρθωσε» ακόμα περισσότερο την κατάσταση αλλά
ακολούθησε η σήψη που δυσκόλεψε ακόμα περισσότερο τα πράγματα. Μπορούσε να
αποφευχθεί η σήψη; Όχι, απαντούν οι γιατροί. Σε ασθενείς με «πολεμικά
τραύματα», σε πολύ βαριές και εκτεταμένες επί νεκρωτικού εδάφους επεμβάσεις
και ακρωτηριάσεις, επέρχεται συνήθως η σήψη, ένα σύνδρομο πάρα πολύ βαρύ, μια
κατάσταση ιδιαίτερης κρισιμότητας για κάθε ασθενή. Πάλεψαν ηρωικά οι γιατροί,
άντεξε ηρωικά η Αμαλία…

Το τρίτο χειρουργείο αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή χάρις και στη βοήθεια
του καθηγητή Χειρουργικής κ. Βασίλη Γολεμάτη. Η αιμορραγία και ο κίνδυνος
επέκτασης της σηψαιμικής κατάστασης περιορίστηκαν κατά πολύ.

ΕΛΠΙΔΑ

Αυτή τη στιγμή η Αμαλία Γκινάκη έχει μηχανική υποστήριξη για την αναπνοή της.
Το κυκλοφορικό της υποστηριζόταν μηχανικά μέχρι προχθές, αλλά χθες παρουσίασε
σημαντική βελτίωση. Η νεφρική όμως και η υπατική της λειτουργία παρουσιάζουν ανεπάρκεια…

Περνά δύσκολες ώρες, σίγουρα, η Αμαλία. Αλλά όχι με την οξύτητα των πρώτων
κρίσιμων ωρών και ημερών. Τότε, ανά πάσα στιγμή μπορούσε να συμβεί το μοιραίο.
Τώρα υπάρχει μια αναλαμπή, μια μικρή ελπίδα που τρύπωσε από μια χαραμάδα.
Ελπίδα υπήρχε και πριν, «απλώς μπορούσε να εξανεμισθεί αιφνίδια. Ενώ τώρα όχι,
δεν περιμένω να ανοίξουν την πόρτα και να με φωνάξουν ξαφνικά», λέει ο κ.
Μπεχράκης. Ο χρόνος λειτουργεί θετικά για την Αμαλία… Και η Αμαλία, θέλει να ζήσει!

«Αν είχατε και τον Σορίν Ματέι, από την αρχή εδώ, στη δική σας μονάδα…»
ρώτησα τον κ. Μπεχράκη. «Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, θα είχε την ίδια ακριβώς
αντιμετώπιση», απάντησε δίχως σκέψη. «Αλίμονο ένας γιατρός να ξεχωρίζει τους
ασθενείς σε θύτες και θύματα…».

«Και ποια ήταν η πραγματική σας σκέψη, όταν μάθατε ότι πέθανε κάτω από
“περίεργες” συνθήκες στο νοσοκομείο του Κορυδαλλού;» επέμενα. Αυτή τη φορά
σκέφθηκε λίγο, ζύγισε τα λόγια του: «Πιστεύω ότι είναι καθήκον της κοινωνίας
να δείχνει ένα πρόσωπο δίκαιο, ιδιαίτερα προς τα άδικα μέλη της… Μην
επιμένετε άλλο, δεν θέλω να είμαι εγώ εκείνος που θα θέσει θέμα ιατρικής
αμέλειας ή “σιωπηλής”, όπως το είπατε, δίκης. Αυτό που μπορώ όμως να πω με
σιγουριά, είναι ότι το οργανωμένο κράτος δεν έπεισε τα μέλη αυτής της
κοινωνίας ότι εμερίμνησε έτσι όπως έπρεπε να μεριμνήσει για την προστασία του κρατουμένου…».

Ο θύτης είναι νεκρός ­ δεν μπορεί πια να μιλήσει. Και όλοι ελπίζουν να
μπορέσει η Αμαλία ­ το μεγαλύτερό του θύμα. Για να γίνει γνωστή ολόκληρη η αλήθεια…

«ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ»

Την είδε και χθες την Αμαλία ο καθηγητής Χειρουργικής κ. Βασίλης Γολεμάτης,
που τον είχε συγκινήσει η περίπτωσή της και τη θεωρεί «αγωνίστρια στην
αρρώστια της όπως πρέπει να ήταν και στη ζωή της. Αυτό το όμορφο πλάσμα
πραγματικά αγωνίζεται να επιβιώσει…». Δύο ημέρες τώρα, λέει, και παρά τις
εκτεταμένες τραυματικές κακώσεις «η Αμαλία δείχνει να έχει σταθεροποιηθεί και
εμφανίζει ελαφρά βελτίωση…». Βέβαια, είναι ακόμη επιφυλακτικός αφού η κοπέλα
«είναι σε καταστολή, υπάρχουν πολλές ιατρικές παρεμβάσεις και βλάβες στους
ιστούς και κανείς πρέπει να είναι προσεκτικός. Ελπίζω όμως ότι σε τρεις –
τέσσερις ημέρες θα μπορέσουμε να εκτιμήσουμε την πραγματική βελτίωση. Αυτό το
κορίτσι θέλει πραγματικά να ζήσει. Πρέπει να ζήσει. Υπάρχει ελπίδα ­ με
μελλοντικές διορθωτικές επεμβάσεις ­ για την Αμαλία. Και όλοι πρέπει να
ευχηθούμε να ζήσει γιατί όλοι μπορούσαμε να είχαμε βρεθεί στην ίδια θέση…».