Φαρμακείον «η τελευταία ελπίς»

* ΤΟ ΘΕΜΑ του ντόπινγκ, που (ξανα)ήρθε στην αθλητική επικαιρότητα με την
πρόωρη αναχώρηση από τη ζωή μιας πρώην φτερωτής θεάς του στίβου και από το
ελληνικό πρωτάθλημα ενός μπασκετμπολίστα υψηλού επιπέδου, εξετάσθηκε απ’ όλες
τις πλευρές εκτός από αυτή που κατεξοχήν αφορά εμάς τους φιλάθλους. Πώς να
προστατευτούμε, χωρίς να χάσουμε αυτό που αγαπάμε, τον αθλητισμό; * ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ
συνιστά ίσως κατά κυριολεξία τραγικό δίλημμα, πρόβλημα δηλαδή που δεν
επιδέχεται λύση. Η αγάπη για τον αθλητισμό δεν μπορεί να αγνοεί την αλήθεια
γύρω από τον αθλητισμό ­ κι όταν η αλήθεια αυτή υπονομεύει τις ίδιες του τις
βάσεις και μετατρέπει το «ευ αγωνίζεσθαι» σε «ευ δηλητηριάζεσθαι», η αγάπη δεν
μπορεί παρά να κλονίζεται. * ΠΕΡΑ από την ηθικολογία τού «πως καταντήσαμε» και
τον κυνισμό τού «όλοι τα παίρνουν», οι πραγματικοί φίλαθλοι ένα κυρίως
στοιχείο αγωνιούν να διατηρήσουν: την αίσθηση ότι το απροσδόκητο παραμένει
δυνατό. Γι’ αυτό, ανεπαίσθητα ίσως, στρέφονται, ως ύστατο καταφύγιο, στο
ποδόσφαιρο. * ΟΧΙ ΟΤΙ στο ποδόσφαιρο το ντοπάρισμα είναι άγνωστο φαινόμενο. Η
πρόσφατη παραδοχή παικτών της Γιουβέντους (που, «κατά τα άλλα», αρνήθηκαν τα
πάντα) ότι «δεν ήξεραν ακριβώς» τι ήταν αυτά τα χαπάκια που όλως τυχαίως
έπαιρναν πριν από τους μεγάλους αγώνες, ισοδυναμεί με αποθέωση της υποκρισίας
και συγχρόνως με σπάσιμο του ταμπού. Ο Ντελ Πιέρο κι οι συμπαίκτες του δεν
θέλουν να τους θεωρούμε παραβάτες, αλλά ούτε και αφελείς. * ΑΥΤΟ που
διαχωρίζει το ποδόσφαιρο είναι ότι η «ντόπα» δεν κάνει σε τόσο βαθμό τη
διαφορά όσο σε άλλα αθλήματα. Ενώ μπορεί να μετατρέπει, σε ορισμένες
περιπτώσεις, έναν ήδη ταλαντούχο δρομέα σε άνεμο και έναν δυνατό
μπασκετμπολίστα σε φόβητρο, στο ποδόσφαιρο δεν μπορεί ποτέ να κάνει τον μέτριο
ταλαντούχο, ούτε να χαρίσει τη νίκη. Όση κόκα και να είχε ρουφήξει ο Μαραντόνα
δεν ήταν αυτή που του επέτρεψε να περάσει όλη την αγγλική άμυνα ούτε αυτή χάρη
στην οποία εξακολουθεί να διακοσμεί τις παιδικές κρεβατοκάμαρες στη Νάπολι και
στο Μπουένος Άιρες. Το ίδιο φυσικά ισχύει για έναν Γκάλη κι έναν Χουαντορένα.
* Το ποδόσφαιρο σώζει κάπως από τη σκιά των φαρμάκων το ότι βρίσκεται κάποιος
Πανηλειακός να νικά καθαρά τον Ολυμπιακό και κάποιος Μπατιστούτα να σαρώνει
μόνος του τη Μίλαν. Όσο οι Δαβίδ νικούν διάφορους Γολιάθ και όσο υπάρχουν
ακόμα παίκτες που μας συναρπάζουν με την τέχνη τους, θα μπορέσουμε κι εμείς να
καμωνόμαστε πως δεν μας αφορά η θλιβερή βιομηχανία των τεχνητών επιδόσεων. Η
υποψία ότι παραμονεύει παντού δεν επιτρέπεται όμως, πια, να μας αφήνει στιγμή.