Ο Κολ δεν το βάζει κάτω!

Συχνά λέγεται ότι οι Γερμανοί δεν ψηφίζουν πρόσωπα, αλλά κόμματα. Οι
Χριστιανοδημοκράτες ελπίζουν να είναι αλήθεια, καθώς η προεκλογική καμπάνια
σφραγίστηκε από ένα μεγάλο παράδοξο: ο νικητής των τεσσάρων προηγούμενων
εκλογικών αναμετρήσεων έχει καταστεί το κυριότερο όπλο των αντιπάλων του. Η
εξουσία φθείρει, αλλά ο Χέλμουτ Κολ δύσκολα την εγκαταλείπει.

Ο «αιώνιος» καγκελάριος. Ο Χέλμουτ Κολ μειώνει τη διαφορά που τον χωρίζει από τον Γκέρχαρντ Σρέντερ, σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις. (Φωτό Ρώυτερ)

Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ αναγνωριζόμενος ως «μεγάλος ηγέτης» δεν αγαπήθηκε ποτέ από τους
Γερμανούς, που αγάπησαν, αντιθέτως, μετά πάθους να τον εκλέγουν. Ο πιο βαθιά
Ευρωπαίος στην πράξη καγκελάριος, υπήρξε συγχρόνως και ο πιο ριζικά Γερμανός
στη νοοτροπία. Οι συμπατριώτες του μπορεί να ξέχασαν ήδη την απότιση φόρου
τιμής στα θύματα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου χέρι-χέρι με τον Φρανσουά Μιτεράν,
νιώθουν όμως μιαν ενστικτώδη εμπιστοσύνη για τον «γίγαντα», που αρνείται την
ήττα και τις ξένες γλώσσες. Η πορεία ενός «ανθρώπου χωρίς ιδιαίτερες
ιδιότητες» από το κόμμα στην πρωθυπουργία της Ρηνανίας – Παλατινάτου, από εκεί
στην καγκελαρία και τελικά στην κορυφή της Ενωμένης Ευρώπης, θέτει για όλους
όσους ασχολούνται με την πολιτική ένα αναπάντητο ερώτημα. Μπορεί να θεωρηθεί
πραγματικά μεγάλος ένας πολιτικός που έγραψε ιστορία χωρίς να τη σκεφτεί και
να τη σχεδιάσει, παραμερίζοντας απλώς με άνεση ελέφαντα σε αποικία μυρμηγκιών
όλα τα εμπόδια στον εμπειρικό δρόμο του; Το σίγουρο είναι ότι οι συμπατριώτες
του νιώθουν κάποιου είδους ευγνωμοσύνη, την οποία περιέργως, στον προεκλογικό
αγώνα εξέφρασαν περισσότερο οι αντίπαλοί του (ελπίζοντας ότι τον
αποχαιρετούν), παρά «τα δικά του παιδιά», που αγωνίζονται να τον διαδεχθούν.

Η ΔΙΑΔΟΧΗ ΤΟΥ

Λάθος τακτικής ή οδός διαφυγής, ο Χέλμουτ Κολ όρισε, πριν από τις εκλογές,
επίσημο διάδοχό του (για πότε όμως;) τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Όλοι αναγνωρίζουν
ότι ο καθηλωμένος από το 1990 στο αναπηρικό καροτσάκι κοινοβουλευτικός
εκπρόσωπος των Χριστιανοδημοκρατών, είναι ευφυής και γενναίος ­ για αυτό είναι
ο δημοφιλέστερος πολιτικός της Γερμανίας. Λίγοι αντιλαμβάνονται ότι είναι και
ο πιο σκληροπυρηνικός από τους ηγέτες της Δεξιάς, αυτός που έχει περισσότερο
κουραστεί από τις μεταρρυθμιστικές παλινωδίες του μέντορά του και δείχνει
έτοιμος να βάλει το (νεο-φιλελεύθερο) μαχαίρι στο κόκαλο. Ελπίδα του να έρθει
πρώτο κόμμα το Χριστιανοδημοκρατικό, αλλά χωρίς απόλυτη πλειοψηφία, οπότε θα
μπορούσε να γίνει ακόμα και καγκελάριος. Ο βασικός εσωκομματικός του
αντίπαλος, ο σημερινός υπουργός Άμυνας Φόλκερ Ρούε, προετοιμάζει τη δική του
υποψηφιότητα σε περίπτωση που στο ίδιο σενάριο έρθουν πρώτοι οι Σοσιαλδημοκράτες.

Οι Χριστιανοδημοκράτες, αν νικήσουν, με κάποιους θα πρέπει να συνεργαστούν ­
και αυτοί δεν μπορεί να είναι άλλοι από τους Ελεύθερους Δημοκράτες του
αδοκίμαστου Βέστερβελε και του δοκιμασμένου, αλλά όχι λαμπρού υπουργού
Εξωτερικών, Κίνκελ.

Πρόκειται για ένα κόμμα σταθερό στις αρχές (ακραιφνώς φιλελεύθερο τόσο στα
οικονομικά όσο και στην υπεράσπιση των ελευθεριών), αλλά όχι στις συμμαχίες
του (η δική του αλλαγή στρατοπέδου σε μία νύχτα έδωσε την καγκελαρία στον Κολ
το 1982). Έχει το πιο πλήρες και ρηξικέλευθο (από τα δεξιά βέβαια) πρόγραμμα,
αλλά είναι και το περισσότερο εμποτισμένο (κατά πολλούς «λαδωμένο») από τη
συνεχή συμμετοχή στην άσκηση της εξουσίας. Απαραίτητοι στους
Χριστιανοδημοκράτες, οι Ελεύθεροι Δημοκράτες παλεύουν για την εκλογική βάση
του 5%, όπως και τα μικρά «αριστερά» κόμματα, από τα οποία ­ θα δούμε αύριο
γιατί ­ εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό η σύνθεση της νέας κυβέρνησης.