ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Τους έκλεψαν την ταυτότητα

Αυτή την εξάρτηση, ο Γκέρχαρντ Σρέντερ σίγουρα δεν τη χρειαζόταν. Να εύχεται
να μην μπουν οι πρώην κομμουνιστές στη Βουλή για να μπορέσει να σχηματίσει ο
ίδιος κυβέρνηση.

Γκρέγκορ Γκύζι. Μετά την ενοποίηση, οι σοσιαλδημοκράτες τον «σνομπάρισαν» και τώρα κτυπούν το κεφάλι τους…

ΟΙ Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες το παραδέχονται: το μεγαλύτερο λάθος τους μετά
την ενοποίηση ήταν ότι δεν πήραν με το μέρος τους τον Γκρέγκορ Γκύζι, τον
χαρισματικό ηγέτη του πρώην Κομμουνιστικού Κόμματος της Ανατολικής Γερμανίας.
Είχαν φανταστεί τότε ότι ένας δικηγόρος που υπερασπιζόταν τους διαφωνούντες θα
είχε μοιραία άμεσες ή έμμεσες σχέσεις με τη Στάζι ­ και προτίμησαν να μη
λερώσουν τα χέρια τους. Σήμερα το μετανιώνουν. Όχι μόνο επειδή οι ψηφοφόροι
ενδιαφέρονται περισσότερο για την ανεργία παρά για το παρελθόν οποιουδήποτε
πολιτικού ­ πρόσφατη έκθεση της αρμόδιας κοινοβουλευτικής επιτροπής που έκρινε
ότι ο Γκύζι είχε πράγματι σχέσεις με τη Στάζι πέρασε σχεδόν απαρατήρητη ­ αλλά
και επειδή οι αναλυτές εκτιμούν ότι αν το Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (PDS)
μπει στη Βουλή, οι Σοσιαλδημοκράτες και οι Πράσινοι θα χάσουν την απόλυτη πλειοψηφία.

Ένα τέτοιο ενδεχόμενο μοιάζει σήμερα πολύ πιθανό, αφού το PDS αναμένεται να
εκλέξει απευθείας τρεις ή τέσσερις βουλευτές (μεταξύ των οποίων και τον αρχηγό
του), παρακάμπτοντας έτσι το κατώτατο όριο του 5%. Στις συνεντεύξεις που έχει
δώσει, ο Γκύζι έχει πει ότι περιμένει ένα ποσοστό που θα υπερβαίνει το 20%
στην Ανατολή και θα φτάνει το 2% (διπλάσιο από το 1994) στη Δύση. Κάτι τέτοιο
σημαίνει ότι το κόμμα μπορεί ακόμη και να αυξήσει τη σημερινή κοινοβουλευτική
του δύναμη των 30 εδρών. Κι αυτό, χωρίς οι πρώην κομμουνιστές να ζητήσουν τη
«συγγνώμη» που απαιτούσαν απ’ αυτούς οι αντίπαλοί τους.

«Ο κόσμος ψηφίζει το κόμμα μας γιατί έχουμε το θάρρος να λέμε ότι γίνονταν και
καλά πράγματα στο παρελθόν», λέει ο Ταέβε Σουρ, που τη δεκαετία του ’50 ήταν
πρωταθλητής της ποδηλασίας και σήμερα είναι υποψήφιος των μετα-κομμουνιστών.
Το PDS δεν υπερασπίζεται όμως μόνο το παρελθόν του: προστατεύει όσο μπορεί
καλύτερα και τα συμφέροντα των Ανατολικογερμανών, που ο μισθός τους αναλογεί
στο 60-80% εκείνου των Δυτικογερμανών παρ’ όλο που το κόστος ζωής είναι το
ίδιο. Που νιώθουν ανασφάλεια για τη δουλειά τους, για το νοίκι τους, για το
μέλλον τους. Που αισθάνονται, πάνω απ’ όλα, ότι τους έχουν κλέψει την ταυτότητα.

«Είμαστε η μόνη πρώην κομμουνιστική χώρα που χρειάστηκε να δώσει μάχη για να
μπορούν οι τραγουδιστές της να συνεχίσουν να τραγουδούν», έλεγε πρόσφατα ο
Γκύζι στη «Μοντ. Το τσίρκο της Ανατολικής Γερμανίας αναγκάστηκε να κλείσει,
γιατί η χώρα δεν χρειαζόταν δεύτερο τσίρκο. Μια δασκάλα από τη Σαξωνία –
Άνχαλτ δεν δικαιούται να διδάξει στην Κολωνία. Όποιος Ανατολικός ζητήσει
δουλειά στη Δύση είναι υποχρεωμένος να απαντήσει σε μια σειρά προσωπικών, και
συχνά εξευτελιστικών, ερωτήσεων. Ολόκληρος ο πληθυσμός αισθάνεται ότι πρέπει
συνεχώς να δίνει λογαριασμό για την ιστορία του…