ΠΡΟΣΩΠΑ Η «αρραβωνιαστικιά του Λιβάνου»

Έπειτα από δέκα χρόνια στις φυλακές χωρίς δίκη, η Σόχα Μπεσάρα επέστρεψε στη
Βηρυτό· και έγινε η «αρραβωνιαστικιά του Λιβάνου».

Σόχα Μπεσάρα. Προσπάθησε να σκοτώσει έναν από τους πιο μισητούς ανθρώπους στον Λίβανο

Η ΣΟΧΑ ήταν 21 ετών όταν, στις 7 Νοεμβρίου του 1988, προσπάθησε να σκοτώσει
έναν από τους πιο μισητούς ανθρώπους στον Λίβανο, τον εξωμότη στρατηγό Αντουάν
Λάχαντ. Οι μισθοφόροι του Λάχαντ, ο λεγόμενος «Στρατός του Νοτίου Λιβάνου»,
βοηθούν τον ισραηλινό στρατό που κατέχει από το 1982 τον Νότιο Λίβανο. Η Σόχα
υποτίθεται πως πήγαινε να συναντήσει τη σύζυγο του στρατηγού, με την οποία
είχε προηγουμένως φροντίσει να γνωριστεί· όταν είδε τον Λάχαντ, έβγαλε το
πιστόλι και τον πυροβόλησε. «Τη στιγμή που πυροβόλησα έγινα ένας άλλος
άνθρωπος», λέει σήμερα στον Ζαν-Πιερ Περρέν της «Λιμπερασιόν». «Δεν ήταν
διόλου εύκολο. Ήταν όμως ένα καθήκον». Η Σόχα είναι κομμουνίστρια. Για την
απόπειρα κατά του Λάχαντ της είχε δώσει το πιστόλι του ο πρώην γενικός
γραμματέας του Κ.Κ. Λιβάνου Ζωρζ Χάουϊ.

Ο Λάχαντ τραυματίσθηκε σοβαρά ­ το ένα χέρι του παραμένει παράλυτο ­ και η
Σόχα, αφού ανακρίθηκε στο Ισραήλ, πέρασε δέκα χρόνια στις φυλακές του Νοτίου
Λιβάνου. Τα βασανιστήρια ήταν τακτικά, μαστιγώσεις και ηλεκτροσόκ, ιδιαίτερα
στη «μικρή κόλαση», τη φυλακή του Χιάμ. «Αυτή η φυλακή θεωρητικά δεν υπάρχει»,
εξηγεί. «Κρατούνται εκεί 150-200 άνθρωποι, οι οποίοι βασανίζονται και μερικές
φορές πεθαίνουν χωρίς να έχει απαγγελθεί εναντίον τους κατηγορία. Πρόσφατα
έκλειναν εκεί ανηλίκους 12 ως 16 ετών». Αλλά το 1995, ο Ερυθρός Σταυρός
κατάφερε να επισκεφθεί τη «μικρή κόλαση» και οι συνθήκες των κρατουμένων
βελτιώθηκαν. Μπορούσαν πια να βγαίνουν από τα κελιά τους για περισσότερο από
10 λεπτά την ημέρα, να μιλάνε και να γελάνε: «Οι δεσμοφύλακες ήθελαν να μας
εμποδίσουν, αλλά ο άνθρωπος έχει ανάγκη το γέλιο». Αφέθηκε ελεύθερη στις αρχές
του μήνα. Στη Βηρυτό την υποδέχθηκαν ως ηρωίδα. Ο πρόεδρος και ο πρωθυπουργός
έσπευσαν να φωτογραφηθούν μαζί της. Δεκαπέντε χιλιάδες άνθρωποι επευφημούσαν
επί δέκα λεπτά την «αρραβωνιαστικιά του Λιβάνου» σε μια πρόσφατη συγκέντρωση,
στην οποία την εγκωμίασαν οι προκαθήμενοι τόσο των Μαρωνιτών όσο και των
Σιιτών. Η μητέρα της Σόχα (Ελληνορθόδοξη στο θρήσκευμα) πιστεύει ότι αυτή η
δόξα της κόρης της είναι σαν τη φωτιά στο χιόνι, που τραβάει τους λύκους.
«Είναι ένας βρώμικος πόλεμος», λέει θυμωμένη στον Περρέν. «Και το τίμημα το
πληρώνουμε εμείς, ενώ οι μεγάλοι περνούν ζωή και κότα. Είμαι μητέρα και
αδιαφορώ για τον πατριωτισμό, αν σημαίνει να χάσω το παιδί μου. Την κόρη μου,
την είχα βασίλισσα. Και την είδα ταπεινωμένη στο μπουντρούμι, με τα χέρια
δεμένα στην πλάτη, να τρώει πεσμένη στα τέσσερα. Αν υποψιαζόμουν αυτό που
ετοίμαζε, θα της έπαιρνα το πιστόλι και θα της έριχνα στα πόδια. Για να της τα
σπάσω. Κι ύστερα θα υπηρετούσα την κόρη μου γονατιστή».