Ο επιδέξιος και οι αδέξιοι

ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ σ’ αυτό το ρεπορτάζ. Αλλά ήταν σαν να ήμουν. Είχα και «πλεονέκτημα»
έναντι των συναδέλφων που έσπευσαν επιτόπου: έβλεπα όσα εκείνοι δεν… έβλεπαν
κι άκουγα όσα εκείνοι δεν μπορούσαν. Και είχα και την «πολυτέλεια» να
κινδυνεύω μόνο από ψυχικά ­ και όχι σωματικά ­ τραύματα.

Αυτή η «on line» γραμμή ­ με τον 25χρονο Ρουμάνο που δεν είχε ποτέ, λέει,
σκοτώσει αλλά θα σκότωνε για να μη σκοτωθεί ­ έφερε την ομηρεία μιας
οικογένειας μέσα και στο δικό μου σπίτι. Κανείς απ’ τους κρατούντες δεν τον
πίστεψε ­ λες και δεν το είχε ξαναπαίξει το παιγνίδι!

Αλλά εγώ, όπως και εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι που ήμασταν αυτήκοοι και
αυτόπτες τηλεοπτικοί μάρτυρες και μετρούσαμε το βάθος της φωνής του, ξέραμε
ότι όλα όσα έλεγε τα εννοούσε, ότι η χειροβομβίδα

ΔΕΝ ήταν ψεύτικη και ότι, τέλος πάντων, ο Σορίν Ματέι τίποτα δεν είχε να χάσει
και σκοπός του ήταν να κερδίσει…

Η Αμαλία είχε να χάσει. Και ο καλός της, ο Απόστολος. Και η μάνα της, η
Σουλτάνα… Έχασε τελικά η Αμαλία, έχασε ο Απόστολος, έχασε και η Σουλτάνα την
κόρη που ήξερε, χάσαμε όλοι μας ένα κομμάτι απ’ την ψυχή μας που τη διέφθειρε
περισσότερο η αναίμακτη συμμετοχή μας στη βία και την ομηρεία…

Η ΕΛ.ΑΣ… Το μόνο που κινδύνευε να χάσει ήταν το γόητρό της! Το ‘χε άλλωστε
απολέσει μια φορά ακόμα ­ είχε αποδείξει πόσο καλός παίκτης ήταν ο Σορίν
Ματέι.

Γι’ αυτό και εκείνοι που κρίθηκαν να αποφασίσουν, έκλεισαν τα μάτια και
τράβηξαν το κοντύτερο ξυλάκι που «έγραφε» ότι ήταν ψεύτικη η χειροβομβίδα, ότι
ήταν μόνο λόγια ο Ματέι και ότι, τέλος πάντων, κανείς δεν κινδύνευε από μια
αστραπή που δεν θα προλάβαινε να γίνει λάμψη ­ κι ας της έλειπε η «περόνη»!

Ήταν έξυπνος, ήταν πανέξυπνος, ήταν επιδέξιος ο εγκληματίας. Ήταν ανέτοιμη,
ήταν «ταραγμένη», ήταν «απαίδευτη» η ΕΛ.ΑΣ. Πανέτοιμη να παντρευτεί ήταν μόνο
η Αμαλία. Και ο γάμος αναβλήθηκε.

Ήρθε στη θέση του η αστραπή, ήρθε και η λάμψη, ήρθαν τα πάνω – κάτω κι ύστερα
ήρθε ο πόνος, ήρθε και ο θάνατος με τα πιο μαύρο του πανωφόρι.

Όλα έγιναν κατά πώς ορίζει μια αμερικάνικη ταινία. Όλα τα είδαμε, όλα τα
πρόβλεψε το σενάριο, εκτός από ένα: τον Ήρωα. Αυτός δεν ήρθε… Γιατί το
σενάριο αυτό το ‘γραψε η Ζωή. Και στη ζωή δεν υπάρχουν (παρά σπανίως) Δον Κιχώτες…

Όλοι εμείς που ακούσαμε την αστραπή και είδαμε την λάμψη… Όλοι εμείς που
σφιχτά κλείσαμε τα μάτια μέχρι που πονέσανε… Όλοι εμείς που ουρλιάξαμε ή
ψιθυρίσαμε: «ε, όχι, δεν μπορεί να είναι αλήθεια, αυτό μοιάζει με κακοπαιγμένη
ταινία».

Όλοι εμείς που είδαμε μονάχα πόνο, κανέναν ήρωα, ίχνος ντροπής και καμία
παραίτηση, ξέρουμε καλά πόσο ανεβάσαμε το ποσοστό της τηλεθέασης σ’ αυτό το
μακρόσυρτο και κακόηχο δελτίο ειδήσεων.

Εκείνο που πραγματικά εγώ δεν ξέρω είναι αν θα γινόταν σύντομα ο γάμος του
Απόστολου με την Αμαλία αν έλειπε η «on line» γραμμή κι αν όλα εξελίσσονταν
δίχως κάμερες, δίχως προβολή, δίχως «ασυλία», με τον κλασικό (μη αμερικανικό) τρόπο!