ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Αριστερός και στερημένος

Τώρα καταλαβαίνουμε γιατί το Εργατικό Κόμμα αποπνέει τέτοια βαριεστημάρα,
συμβατικότητα και μιζέρια: επειδή τα καλαμπούρια στους πολιτικούς λόγους τα
γράφει ο Τζων Ο’Φάρελ.

Δεκαετία ’80: Σύμφωνα με μια εκδοχή, η Αριστερά ήταν εγκλωβισμένη ανάμεσα στον Αλτουσέρ, την Γκρενάδα και την υιοθεσία… πουλερικών. (Από την «Γκάρντιαν»)

Η ΔΕΚΑΕΤΙΑ του ’80 ήταν δύσκολη για τον Τζων. Πρώτα απ’ όλα, οι γονείς του
ήταν αριστεροί και τον είχαν υποχρεώσει να ενστερνιστεί κι εκείνος την
καταπιεστική αυτή ιδεολογία. Κατόπιν αυτού, δεν μπορούσε να χαρεί τα δάση της
πατρίδας του γιατί η μαμά του τον πήγαινε να θαυμάσει τα παρτέρια που φύτευε
στα πάρκα ο (ελεγχόμενος από τις προοδευτικές δυνάμεις) δήμος. Κρασί δεν
μπορούσε να πιει γιατί έπινε ο εχθρός. Τόνο δεν μπορούσε να φάει γιατί στα
δίχτυα που έριχναν οι Ιάπωνες ψαράδες για να τον πιάσουν έβρισκαν τον θάνατο
συμπαθητικά δελφίνια. Ήταν συνέχεια βλοσυρός γιατί ένας συγκάτοικός του είχε
πει ότι το χαμόγελο είναι «δεξιό». Και οι φεμινίστριες με τις οποίες έκανε
αναγκαστικά παρέα δεν τον άφηναν να τις αγγίξει.

Η Αριστερά, με λίγα λόγια, ήταν για τον Τζων Ο’Φάρελ ισοδύναμη με τη στέρηση.
Και με την αίσθηση του γελοίου. Μια μέρα, γράφει ο 36χρονος συγγραφέας στο υπό
έκδοση βιβλίο του «Τα πράγματα μόνο καλύτερα μπορεί να πάνε» (απόσπασμα του
οποίου δημοσίευσε το Σάββατο η «Γκάρντιαν»), η παρέα αποφάσισε να υιοθετήσει
μια κότα. Πήγαν στο ορνιθοτροφείο, αγόρασαν το ζωντανό και το πήγαν στην αυλή
του σπιτιού τους όπου άρχισαν να το ταΐζουν και να το περιποιούνται. Όταν όμως
του έφεραν για παρέα τρεις κότες ελεύθερης βοσκής, άρχισαν οι καβγάδες και οι
ανταγωνισμοί. Η βρετανική κοινωνία σε μικρογραφία, αποφαίνεται ο Τζων ­ για
τον οποίο μαθαίνουμε ότι «ελαφραίνει» με διάφορα αστεία τους λόγους του
υπουργού Οικονομικών. Σχετική εμπειρία, άλλωστε, διαθέτει: έγραφε επί πέντε
χρόνια τα κείμενα της δημοφιλούς εκπομπής «Φτύστε τους!».

Θα μπορούσε έτσι να υποστηρίξει ότι χιούμορ κάνει και με το συγκεκριμένο άρθρο
­ αν έλεγε σ’ αυτό πρωτότυπα πράγματα και δεν επαναλάμβανε τα γνωστά κλισέ των
«απελευθερωμένων» δεξιών ή νεο-δεξιών για τους «στερημένους» αριστερούς.
Ασφαλώς κι ένα μέρος της πιο δογματικής Αριστεράς πρέσβευε (και εξακολουθεί να
πρεσβεύει) την αυστηρότητα, τη λιτότητα και την εγκράτεια. Ορισμένες
φεμινίστριες πράγματι θεωρούσαν (και θεωρούν) ότι κάθε άνδρας είναι δυνάμει
βιαστής. Οι γενικεύσεις, όμως, είναι παραπλανητικές. Αρκετοί δεξιοί δέρνουν
τις γυναίκες τους, χωρίς το στοιχείο αυτό να χαρακτηρίζει σύμπασα την
παράταξη. Η ανάγκη που νιώθουν οι αριστεροί να δείχνουν αλληλεγγύη προς τα
φτωχότερα στρώματα δεν τους εμποδίζει να χαίρονται τη ζωή τους. Οι
φεμινίστριες δεν είναι καταδικασμένες να αναλύουν εξαντλητικά κάθε ερωτική
τους πράξη.

Εμείς περάσαμε πολύ ωραία, γράφει ένας από τους επιστολογράφους που
αισθάνθηκαν την ανάγκη να απαντήσουν στον συγγραφέα. Και πάρτι κάναμε, και
ωραίο φαΐ φάγαμε, και σε διαδηλώσεις πήγαμε και καμιά φορά καταλήγαμε ο ένας
στο κρεβάτι του άλλου. Εσείς, αλήθεια, πού ήσασταν;