ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ Μικροί, μεγάλοι και «θα τον μεθύσουμε τον ήλιο…»

Η ΕΝΤΑΣΗ του ήχου μεγαλώνει ακόμη περισσότερο ­ και τα ορχηστρικά κομμάτια
διαδέχονται το «κλασικό» για το κόμμα «Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο». Η κυρία των
πενήντα και κάτι δεν έχει κανένα λόγο να κρύψει την ικανοποίησή της και
σχολιάζει: «Α, μπράβο, αυτός είσαι…».

Στην πλατεία Δαβάκη της Καλλιθέας έφθασαν πρώτοι οι πωλητές ξηρών καρπών ­ και
έπειτα αυτοί με τα μπαλόνια σε σχήμα πάπιας κι αυτοί με τα αναψυκτικά. Μετά
ήρθαν αυτοί με τις πράσινες και ελληνικές σημαίες (είχαν όμως από παλιά και
σημαίες με τον Ανδρέα) και τα παιδιά με τα φυλλάδια τοπικών υποψηφίων
δημοτικών συμβούλων. Στήθηκε και ένα ­ μόνο ένα ­ μικρό περίπτερο με την
«Έκφραση», το περιοδικό του ΠΑΣΟΚ, και ένα άλλο με τροτσκιστικά έντυπα.

Κι έπειτα άρχισε να έρχεται ο κόσμος ­ όλες οι τάξεις και όλες οι ηλικίες. Η
συγκέντρωση της Καλλιθέας θα ήταν το ιδανικό δείγμα για κάθε δημοσκόπο ­ μια
μικρογραφία της Ελλάδας ή, έστω, της Αθήνας. Άλλοι με τις μνήμες χαραγμένες
στην έκφρασή τους κι άλλοι με τις προσδοκίες να ξεχειλίζουν. Το μόνο,
ενδεχομένως, στοιχείο που ήταν διαφορετικό από τις άλλες συγκεντρώσεις,
εκείνες με ομιλητή τον ιδρυτή του Κινήματος, ήταν η… κατά μόνας προσέλευση.
Όχι πως δεν υπήρχαν οι οργανωμένες προσυγκεντρώσεις ­ και τα κάποια πανό και
τα στημένα μπλοκ, με πρώτο και καλύτερο αυτό της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ, ακριβώς στο
κέντρο της πλατείας. Αλλά οι οργανωμένοι ήταν εξαιρετικά λίγοι μπροστά στους
χιλιάδες που ήρθαν έτσι, με την οικογένεια ή τους φίλους, κάποιοι φιλόδοξοι
είχαν δώσει και ραντεβού, άλλοι το άφησαν στην τύχη, συνάντησαν φίλους από
παλιά, «από εδώ η γυναίκα μου», «μπα, παντρεύτηκες;», «τι κάνει το παιδί;»…

Αν δεν ήταν τόσοι πολλοί αυτοί που έσπευσαν στη συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ, θα
μπορούσε να ήταν μια κυριακάτικη βόλτα στην επαρχία, με όλη της την ηρεμία και
τη φυσικότητα ­ και κανείς δεν έδειξε να αγχώνεται που δεν υπήρχαν τα
εκκωφαντικά συνθήματα των αλλοτινών εποχών, αυτό το πάθος που σημάδεψε μια
δεκαετία και βάλε. Ακόμη και ο σαραντάρης κύριος, που με το κινητό στο χέρι
(σ.σ. πρόκειται, καθώς φαίνεται, για συσκευή εξαιρετικά διαδεδομένης χρήσης)
γκρίνιαζε «καλά, τα αστέρια της ΕΟΚ έβαλαν στην εξέδρα;». Ο διπλανός του, ένας
μπαμπάς με το μωρό στους ώμους και τη χαρακτηριστική προσεγμένη γενειάδα της
γενιάς του, στράφηκε, κοίταξε και… «ε, και, ωραία χρώματα έχουν» ­ και
συνέχισε να δίνει στο «ιπτάμενο» μωρό καθαρισμένα τα σποράκια.

Και κάπου εκεί, μέσα στον κόσμο, υπουργοί και στελέχη της «εσωκομματικής
αντιπολίτευσης» ­ ο Μανώλης Δασκαλάκης εμφανίστηκε μόνος του και έσφιγγε λίγο
αμήχανα τα χέρια που του άπλωναν, ο Παντελής Οικονόμου πιο «μέσα στα
πράγματα», κοντά στην εξέδρα, ο Μιλτιάδης Παπαϊωάννου με τους φίλους του και ο
Χρήστος Πρωτόπαπας με τη γυναίκα του, άκουγαν τα συνθήματα για την
καταπολέμηση της ανεργίας και τα τοπικά σύμφωνα απασχόλησης μαζί με όλους, η
φωνή της Συλβάνας και του Φώτη είναι ίδια και δεν είναι ­ έχουν γίνει και
γονείς τα κάποτε παιδιά. Λίγο πιο κει, τα κατά Χριστόδουλον «παιδιά με τα
σκουλαρίκια» αυτονομούνται από τους γονείς και μιλούν μεταξύ τους.

Και όσο μιλούσε ο Κώστας Σημίτης, υπήρχαν όλες οι δυνατές και πιθανές
αντιδράσεις: «Καλά τα οικονομικά σου, πες μας και για τις εκλογές», έλεγε ο
ένας, κάποιος άλλος συνέχιζε τη συζήτησή του περί των πλεονεκτημάτων του νέου
τάδε αυτοκινήτου, «να φωνάξουμε και κάνα σύνθημα» ο έτερος, «σώπα μωρό μου,
θέλω να ακούσω» η μικρή μαμά με το καρότσι…

Ναι, ήταν μια συγκέντρωση από τα παλιά ­ αλλά ήταν και η συγκέντρωση των
σημερινών ανθρώπων…