ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι δικοί μου καθρέφτες

Τον είδα να στέκεται στη γωνιά της μάλλον ασήμαντης, σκονισμένης κι άσχημης
βιτρίνας, στην είσοδο του παζαριού της Τεχεράνης θα ήταν γελοίο να αναζητάς
την αισθητική του μάρκετινγκ, για μένα όμως αυτός θα ξεχώριζε οπουδήποτε στον
κόσμο, είναι η πεμπτουσία του ανώφελου καταναλωτισμού, της απόλυτης
ματαιοδοξίας. Ένας καθρέφτης. Έχει τη θολούρα του παραμελημένου και το ασήμι
είναι μαυρισμένο, εγώ όμως νομίζω ότι βλέπω την ομορφιά αφτιασίδωτη, ρωτάω
πόσο κάνει και σχεδόν χαίρομαι που δεν έχω τόσα χρήματα πάνω μου ­ δεν θα
άντεχα άλλη μια σύγκρουση μεταξύ του «σωστού» και του «θέλω», το ‘χουμε πει,
τα παιδιά που άκουγαν ιστορίες για τα μωράκια στο Βιετνάμ που δεν έχουν γάλα
να πιουν κι έπειτα μεγάλωσαν και βρήκαν τα Αλβανάκια στο φανάρι έχουν αυτό το
πρόβλημα, δεν μπορούν να αφεθούν στην απόλαυση του περιττού, παραμένουν
ενοχικά μέχρι την ωριμότητά τους…

Εκείνος ο καθρέφτης, όμως, με κυνηγούσε μέρες, τον έβλεπα μπροστά μου, να με
κοροϊδεύει και να μου γελά, να μου θυμίζει την Αλίκη και τη Μάγισσα, να μου
κουνά το δάχτυλο, «η ματαιοδοξία δεν είναι δική μου ­ είναι δική σου»…

Κι έπειτα… ο ουρανός έγινε γκρίζος κι η βροχή άρχισε να χαιρετά μακριά, εγώ
όμως πήρα το μωρό μου και πήγα στη θάλασσα, είμαστε μόνες μας σε ολόκληρη την
παραλία και το νερό σχεδόν ακίνητο, παίζουμε και γελάει και με γεμίζει άμμο
και μου πετά νερό κι εγώ την τυλίγω με την πετσέτα και μ’ αγκαλιάζει και με
κοιτά στα μάτια, «μαμούλα» λέει και εγώ βλέπω στα δικά της τα σκούρα μάτια
ποια είμαι ­ κι είμαι ωραία και δεν χρειάζομαι κανέναν καθρέφτη, κανένα αντικείμενο…

Κι έπειτα… φοράς τον άλλο ρόλο, τον έχω πια συνηθίσει λέω, μονάχα που να,
μερικές φορές η παράσταση κουράζει κι είναι καλά τότε να ακούς τον καθρέφτη
σου, ή μπορεί εγώ να ‘μαι ο καθρέφτης του, αυτό φαίνεται πιο πιθανό, δεν ξέρω,
όμως όλα φαίνονται τόσο απλά, «σώπα, παιδί μου, αντέχεις» και ξέρεις ότι έτσι
είναι, παίρνεις το πακέτο σου αγκαλιά, χαμογελάς και λες καληνύχτα στους ανυποψίαστους…