30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΒΥΡΩΝ ΠΟΛΥΔΩΡΑΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην Ολυμπία

ΖΕΙ: Στην Αθήνα

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ: Τον Θεόδωρο

Κολοκοτρώνη

ΠΑΡΑΤΗΡΕΙ: Τα παράξενα

της ζωής

ΑΚΟΥΕΙ: Τη φωνή και την αγωνία των ταπεινών

ΔΕΙΧΝΕΙ: Τους «κατεργαρέους»

ΛΑΤΡΕΥΕΙ: Τα παιδιά του. Και τα παιδιά όλου του κόσμου

ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ: Στην Ιστορία

«Να μη μας περνάνε ως αφελείς οι ποικιλώνυμοι βαρόνοι», τονίζει ο βουλευτής
της Ν.Δ. Βύρων Πολύδωρας και προσθέτει πως δεν πρέπει να φοβίζουν «οι
βαρύγδουποι τίτλοι που φέρουν».

Ο Βύρων Πολύδωρας μιλάει για τους πολιτικούς αρχηγούς και υποστηρίζει για τον
Κώστα Σημίτη πως «αν και μικρός και μέτριος», τους «τα πήρε όλα»!

ΕΡ.: Οι τελευταίες σας δηλώσεις;

ΑΠ.: Έκρινα ότι έπρεπε να μιλήσω. Για να μη μας περνάνε ­ έστω εμένα ­ οι
ποικιλώνυμοι βαρόνοι ως αφελείς που δεν καταλαβαίνουμε ή ως φοβισμένους από
τους βαρύγδουπους τίτλους που αυτοί φέρουν. Πιστεύω στη δύναμη του
επιχειρήματος και όχι στο επιχείρημα της δύναμης.

ΕΡ.: Τι κρύβεται πίσω από αυτές;

ΑΠ.: Η συνέπεια στους λόγους μου και στα έργα μου, στον αγώνα μου για πολιτική
ελευθερία στον δημόσιο βίο.

ΕΡ.: Περιοδεύσατε στη Βόρειο Ελλάδα;

ΑΠ.: Ναι. Ξάνθη, Καβάλα, Δράμα. Σκοπός: Η προεκλογική εκστρατεία για τις
δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές. Στόχος: η νίκη. Εκτίμηση: Άριστες οι προοπτικές.

ΕΡ.: Τι σας εντυπωσίασε;

ΑΠ.: Το πείσμα των ακριτών – πολιτών της παραμεθορίου να μείνουν στον τόπο
τους παρά την αδιαφορία ή εγκατάλειψή τους από την κυβέρνηση. Είναι δυνατοί
άνθρωποι, ασκημένοι στη σκληρή ζωή. Μαχητές. Τους θαύμασα. Αξίζουν κάθε θυσία
από μας, τους Αθηναίους του θερμοκηπίου.

ΕΡ.: Παρακολουθήσατε την ομιλία του αρχηγού της Ν.Δ. στη ΔΕΘ…

ΑΠ.: Ναι, ως όφειλα προς τον εκλεγέντα «παμψηφεί» και αναμφισβήτητο πρόεδρο
του κόμματός μου.

ΕΡ.: Συμφωνείτε για κριτική στην κυβέρνηση αντί μιας σκληρής αντιπαράθεσης,
όπως είπε ο κ. Καραμανλής;

ΑΠ.: Ναι. Οι καιροί έχουν αλλάξει. Οι δυναμικές αναμετρήσεις μόνο ζημιά στον
τόπο φέρνουν. Και στο κόμμα μας, που θα γίνει αύριο κυβέρνηση. Η κριτική όμως
χρειάζεται και περισσότερο τόνο και μεγαλύτερη αποδεικτική ουσία.

ΕΡ.: Τι σας συγκινεί σήμερα στην Ελλάδα;

ΑΠ.: Σήμερα (και πάντα) ένα φτωχόπαιδο που είναι πρώτο στη βιοπάλη, πρώτο στα
γράμματα, πρώτο στον αθλητισμό και που ατενίζει με αισιοδοξία το μέλλον. Αυτό
με συγκινεί και με ενθουσιάζει.

ΕΡ.: Τι σας απογοητεύει;

ΑΠ.: Ένα παιδί που τα έχει όλα και για μαγκιά πέφτει στα ναρκωτικά. Αυτό με
γεμίζει απογοήτευση.

ΕΡ.: Τι θυμάστε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή;

ΑΠ.: Την έντονη απόρριψη του ισχυρισμού του νεολαίου τότε Βύρωνα Πολύδωρα, ότι
οι Τούρκοι διαθέτουν διπλωματία. «Τι είναι αυτά που λες, διαθέτουν και
χρησιμοποιούν καλά την ωμή βία», μου αντείπε, χτυπώντας με, με την ανάστροφη
του χεριού του στο στήθος μου, όπως το συνήθιζε.

ΕΡ.: Από τον Ανδρέα Παπανδρέου;

ΑΠ.: Την προσοχή που μου χάρισε όταν του έλεγα σε κάποια ευκαιρία τις
εντυπώσεις μου από το ταξίδι μου στην Κίνα, στη μεγάλη αποστολή μου να
ενημερώσω για το Σκοπιανό. Και το σχόλιό του: «Έχεις δίκιο, Βύρωνα. Οι Κινέζοι
είναι σοφοί. Δεν είναι Ρώσοι. Έχουν αίσθηση του μέτρου, του χρόνου και του ρυθμού».

ΕΡ.: Τι θαυμάζετε στον Κώστα Σημίτη;

ΑΠ.: Ότι ένας μικρός και μέτριος άνθρωπος κατήγαγε τέτοιες νίκες
(Κοινοβουλευτική και Συνέδριο ΠΑΣΟΚ) και με τέτοιο καθαρό τρόπο. Τόσο απλά,
τόσο σκληρά και τόσο αληθινά τούς είπε: «Τα θέλω όλα ή τίποτα». Και τα πήρε.

ΕΡ.: Στον Κώστα Καραμανλή;

ΑΠ.: Ότι επιχειρεί επιτυχώς να αποκτήσει, αναδείξει, αποδείξει τη δική του
πολιτική οντότητα, αντί της ετερόφωτης. Πείθει.

ΕΡ.: Αν γινόταν πρωθυπουργός η Αλέκα Παπαρήγα;

ΑΠ.: Ψύχραιμα, εγώ, πλην ασυμβίβαστα, στην αντίπερα όχθη. Μαχόμενος για ελευθερία.

ΕΡ.: Ο Νίκος Κωνσταντόπουλος;

ΑΠ.: Καλός. Η «διαστροφή του επαγγέλματος», ο δικανικός λόγος τον αδικεί.

ΕΡ.: Ο Δημήτρης Τσοβόλας;

ΑΠ.: Η φωνή της τίμιας διαμαρτυρίας. Λόγος ευπρόσδεκτος. Όμως συνθετικά ατελής.

ΕΡ.: Μιλάει πολύ ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος;

ΑΠ.: Και αν ακόμη αυτό συμβαίνει, καλώς. Γιατί μιλάει σωστά. Αυτό προέχει.
Χρειαζόμαστε την εγερτήρια, αφυπνιστική φωνή του όλοι μας.

ΕΡ.: Μέχρι πού φοβάσθε την Τουρκία;

ΑΠ.: Δεν τη φοβάμαι. «Περισσότερο από τα σχέδια του εχθρού φοβάμαι τα δικά μας
λάθη», μας διδάσκει ο Θουκυδίδης (σε μια δημηγορία του Περικλέους).

ΕΡ.: Τι σας συγκινεί στην «πρώτη γραμμή»;

ΑΠ.: Το ρίσκο. Η αυταπόδειξη ότι είσαι όντως μαχητής και όχι δήθεν. Η λογική
(και η προσδοκία) ότι τη νίκη (το επιδιωκόμενο) δεν τη θεάσαι από μακριά. Την κατακτάς.

ΕΡ.: Γιατί καμία κυβέρνηση δεν έλυσε τα «απλά» προβλήματα της «πρώτης γραμμής»
(γιατροί, δάσκαλοι, συγκοινωνία, νερό, κ.λπ.);

ΑΠ.: Γιατί το «παιχνίδι της εξουσίας», του ποιος θα νικήσει ποιον, έγινε προ
πολλού αυτοσκοπός. Και έτσι χάθηκαν οι μεγάλοι σκοποί τού κυβερνάν και
επιλύειν τα προβλήματα. Δεν τους μένει καιρός και ενέργεια.

ΕΡ.: Β. Πολύδωρας και τέχνη;

ΑΠ.: Η τέχνη, ο πολιτισμός ευρύτερα, για μένα δεν είναι πολυτέλεια. Είναι
ανάγκη, υπαρξιακής μάλιστα τάξεως.

ΕΡ.: Επόμενο βιβλίο;

ΑΠ.: «Ελληνική Πολιτική Ανάπτυξη. 1947 – 1997».

ΕΡ.: Λάθος σας;

ΑΠ.: Πολλά (μάλλον μικρά). Γι’ αυτό δεν βρίσκω το ένα, το μεγάλο.