[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ νότες του rock τις άκουσα στα σπίτια των φίλων μου στα Εξάρχεια
στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Κάποιοι μεγαλύτεροι συμμαθητές είχαν
ανακαλύψει μερικά χρόνια νωρίτερα αυτή τη μοναδική μουσική που κουβαλούσε μαζί
της μία πρόταση ζωής. Τη δέχθηκαν, την ακολούθησαν και σε λίγο άρχισαν να
κάνουν μύστες αυτής της πρότασης εμάς τους πιτσιρικάδες. Στο υπόγειο
μπιλιαρδάδικο της πλατείας Εξαρχείων ανακαλύψαμε λίγο αργότερα τον Φρανκ Ζάπα,
τον Λου Ριντ, αλλά και τον Τζον Μάγιας, τον Μπάντι Γκάι, τον Τζον Λι Χούκερ
και την περιπλάνηση στις ανατρεπτικές προτάσεις του rock. Σ’ όλη αυτή τη
διαδρομή πολλοί χάθηκαν στο δρόμο, ακολουθώντας rock μονοπάτια. Οι υπόλοιποι
βολευτήκαμε. Ο Ηλίας με τα βιβλία, ο Σάκης με το μπαρ, ο Χρήστος στην τεχνική
εταιρεία, ο Δημήτρης στα ταχυδρομεία. Καμιά φορά βρισκόμαστε και θυμόμαστε τα
βράδια στα υπόγεια του rock, τα μπλόκα της αστυνομίας και την περιφρόνηση των
βολεμένων της εποχής εκείνης σ’ αυτό που αντιπροσώπευε το rock. Μιλάμε,
επίσης, γι’ αυτούς που χάσαμε στις rock διαδρομές τους. Και το σίγουρο είναι
ότι δεν μετανιώνουμε για το χθες. Το αντίθετο, μάλιστα, το αναπολούμε λέγοντας
ότι τα «κουρέλια δεν τραγουδάνε ακόμα» γιατί φόρεσαν γραβάτες. Η ειλικρίνεια
άλλωστε ήταν η διδαχή του rock και αυτή την ειλικρίνεια οι περισσότεροι την
κρατήσαμε, τη φυλάξαμε και τη σεβαστήκαμε. Ήταν άλλωστε το μόνο που μας έμεινε
από εκείνη την εποχή. Όλα τ’ άλλα άλλαξαν ή χάθηκαν. Οι Stones έγιναν
δισεκατομμυριούχοι και στους φαν τους μπήκαν οι σημερινοί βολεμένοι. Το show
αντικατέστησε την ψυχή και το κέρδος την ιδεολογία. Και εγώ προτίμησα να
σκέφτομαι τους χαμένους φίλους μου, την Άννα, τον Γιώργο και τον Θάνο,
σίγουρος ότι και αυτοί θα προτιμούσαν εκείνη την ώρα να είναι μαζί με την
παλιοπαρέα και όχι με τον Κωστάκη, την Ντόρα, τον Νίκο, τον Διονύση, τον Λάκη
και τη… γυναίκα μου.