Μας είδαν αλλά άλλαξαν ρότα!

Αίσιο τέλος. Το πρώτο πράγμα που σκοπεύουν να κάνουν οι δύο ναυαγοί, μόλις βγουν από το νοσοκομείο, είναι να πάνε στην Τήνο να προσκυνήσουν την Παναγία. Το δεύτερο, ν’ αγοράσουν σκάφος…

«ΕΝΑ πλοίο έριξε πάνω μας τους προβολείς του και μας είδε. Αναθαρρήσαμε.
“Σωθήκαμε”, είπαμε. Όμως, αυτό άλλαξε ρότα και έφυγε! Μας είχαν δει, αλλά δεν
έδωσαν σημασία για τη ζωή μας. Τα απόνερα του πλοίου μάς έδιωξαν ακόμη πιο
μακριά… Ο Αντώνης τού φώναζε να σταματήσει και από τις δυνατές φωνές
“έκλεισε” ο λαιμός του. Πρέπει να ήταν λαθρέμποροι.

Τη συγκλονιστική αυτή καταγγελία κάνει στα «ΝΕΑ» ο 45χρονος Χαρίδημος
Αλεξανδρίδης, που μαζί με τον 36χρονο φίλο του Αντώνη Πιζανιά περισυνελέγησαν
προχθές τα ξημερώματα από το αλιευτικό σκάφος «Δημήτριος», 20 ναυτικά μίλια
νότια από το Πόρτο Κουφό της Χαλκιδικής.

Οι δυο τους πάλεψαν επί 36 ώρες με τα κύματα του Βόρειου Αιγαίου ώσπου να
σωθούν, όταν το απόγευμα της περασμένης Τρίτης βυθίστηκε το μικρό ιστιοπλοϊκό
τους σκάφος «Άγιος Μηνάς».

Πάντα ήθελε να γίνει ναυτικός ο 45χρονος οδηγός τρόλεϊ Χαρίδημος Αλεξανδρίδης.
Είχε, μάλιστα, τελειώσει και το Ναυτικό Γυμνάσιο. Η μητέρα του, όμως, η κυρία
Ματίνα, δεν τον άφησε. Ο πατέρας του, ναύτης του Εμπορικού Ναυτικού, είχε
ναυαγήσει και σωθεί τρεις φορές και στην οικογένεια δεν ήθελαν άλλες λαχτάρες
με τη θάλασσα.

Εμφανώς καλύτερα από προχθές, όταν διακομίστηκε μαζί με τον φίλο στο
νοσοκομείο, ο Χαρίδημος Αλεξανδρίδης μιλά για τις συνθήκες του ναυαγίου.

«Πηγαίναμε με τη μηχανή και είχαμε ανεβάσει τη μαΐστρα. Ξαφνικά, ξέσπασε
μπουρίνι. Τα κύματα έφταναν στο ύψος μιας πολυκατοικίας. Η βάση της λαγουδέρας
γέμισε νερό. Από παντού έμπαινε νερό. Οι σεντίνες δούλευαν, αλλά έμοιαζαν
ανίσχυρες να βγάλουν το νερό. Μπροστά σε αυτή την κατάσταση, αποφασίσαμε να
πέσουμε στη θάλασσα…».

Οι ώρες στη θάλασσα ήταν πολύ δύσκολες. Οι δυο φίλοι πρόλαβαν να φορέσουν μόνο
δύο κυκλικά σωσίβια, να δεθούν μεταξύ τους και να πάρουν από το σκάφος δύο
σανίδες, που έβαλαν τη μια πάνω στην άλλη. «Κάθε λίγο και λιγάκι φώναζε ο ένας
στον άλλον “είσαι καλά;”», συνεχίζει ο Χαρίδημος Αλεξανδρίδης. «Προσευχόμασταν
και τραγουδούσαμε για να μη μας πάρει από κάτω. Η δίψα ήταν αφόρητη, έτσι
μερικές φορές ήπιαμε από λίγο θαλασσινό νερό… Και να σου πω κάτι; Τώρα
μπορεί να μοιάζει τρομερό, αλλά όταν κινδυνεύει η ζωή σου δεν έχεις καιρό να
σκεφτείς ότι κάτω από τα ποδιά σου υπάρχει απύθμενο βάθος…».

Για τον επαγγελματία δύτη Αντώνη Πιζανιά το αγαπημένο του τραγούδι είναι το
παλιό ρεμπέτικο «… όλα εδώ θα μείνουν…». Αν και δεν είναι ιδιαίτερα
αισιόδοξο για τέτοιες περιπτώσεις, το τραγούδησε αρκετές φορές. «Αυτό
τραγουδούσα περισσότερο από τ’ άλλα», αφηγείται. «Όταν κουραζόμασταν,
κοιμόμασταν ακουμπώντας τα κεφάλια μας στις σανίδες για δέκα λεπτά. Οι ώρες
έμοιαζαν ατελείωτες. Ήταν στιγμές που χάναμε το κουράγιο μας, αλλά μετά πάλι
λέγαμε “θα τα καταφέρουμε” και προσευχόμασταν. Αυτές τις μέρες συζητήσαμε
πολλά. Για τη ζωή μας, για τις οικογένειές μας. Για τα μελλοντικά μας σχέδια.
Περάσαμε μια περιπέτεια, αλλά δεν απομακρυνόμαστε από τη θάλασσα».

Το πρώτο πράγμα που θα κάνουν οι δύο ναυαγοί είναι να πάνε στην Τήνο να
προσκυνήσουν την Παναγία. Το δεύτερο, ν’ αγοράσουν σκάφος… «Είχαμε ένα
ατύχημα, αλλά δεν θα μείνουμε μακριά από τη θάλασσα», λένε και οι δυο.