Μεσαίωνας η ζωή των γυναικών στο Αφγανιστάν

Μαρία Κουρνιώτη. «Οι γυναίκες δεν επιτρέπεται να εργάζονται, ενώ όταν ασθενούν οι γιατροί απαγορεύεται να τις αγγίζουν»

«ΕΠΡΕΠΕ να ξεχάσω ότι είμαι γυναίκα, προσπαθούσα να αισθάνομαι σαν άντρας. Δεν
γινόταν διαφορετικά. Τα ήθη και έθιμα που αναβίωσαν οι Ταλεμπάν έχουν θέσει
υπό διωγμόν τις γυναίκες. Τις αντιμετωπίζουν σαν πλάσματα ενός κατώτερου θεού.
Δεν επιτρέπεται να εργάζονται, ενώ όταν ασθενούν οι γιατροί, που είναι άντρες,
απαγορεύεται να τις αγγίζουν κατά την εξέταση»!

Η Μαρία Κουρνιώτη, ένα κορίτσι 23 χρόνων από το Βελβενδό Κοζάνης, για
περισσότερους από έξι μήνες βρέθηκε στο Αφγανιστάν. Στη χώρα της κεντρικής
Ασίας, που τα τελευταία χρόνια σπαράσσεται από εμφύλιους πολέμους μεταξύ των
ισλαμιστών Ταλεμπάν και των άλλων μειονοτήτων, η Μαρία Κουρνιώτη ταξίδεψε ως
εθελόντρια νοσηλεύτρια των Γιατρών Χωρίς Σύνορα.

Παρ’ ότι τα άλλα μέλη της αποστολής είχαν προϊδεάσει την Μαρία για όσα θα
συναντούσε στο Αφγανιστάν, η ίδια, όπως τονίζει, δεν μπορούσε να φανταστεί την
έκταση, το εύρος της ανελευθερίας και των διακρίσεων, εις βάρος μάλιστα των
γυναικών. «Έπεσα από τα σύννεφα. Είναι αλλιώς να ζεις κάποια πράγματα κι
αλλιώς να τα περιγράφεις. Η ταπείνωση της γυναικείας υπόστασης είναι
απερίγραπτη. Μπορεί να είναι έθιμα αιώνων, αλλά λίγο πριν από το 2000 να
αντιμετωπίζεται η γυναίκα σαν υποζύγιο; Είναι τραγικό να βλέπεις παρόμοιες
διακρίσεις και να μην μπορείς να επικαλεστείς ούτε καν τη λογική, να μην
μπορείς να πεις γιατί γίνεται αυτό; Τι εξυπηρετεί πέρα από την ταπείνωση».

Στο Αφγανιστάν η Μαρία ταξίδεψε την Κυριακή των Βαΐων στα πλαίσια μια γαλλικής
αποστολής των Γιατρών Χωρίς Σύνορα. Στην Αθήνα επέστρεψε πριν από λίγες
ημέρες.

ΧΩΡΑ – ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ…

Υπό διωγμόν. Παιδιά μιας φυλής βουδιστών που βρίσκονται υπό τον ασφυκτικό κλοιό των Ταλεμπάν

«Μόλις φτάσαμε στην Καμπούλ συναντήσαμε μια πόλη ολοσχερώς κατεστραμμένη. Οι
συνεχείς ένοπλες συγκρούσεις, μεταξύ των Ταλεμπάν που ελέγχουν τα 3/4 της
χώρας και των άλλων φυλών, έχουν μετατρέψει τη χώρα σε ένα απέραντο νεκροταφείο».

Τα λιγοστά απηρχαιωμένα νοσοκομεία και κλινικές της πρωτεύουσας παραπέμπουν σε
άλλες εποχές.

Και σαν να μην έφτανε μόνον αυτό, όπως αναφέρει η νοσηλεύτρια των Γιατρών
Χωρίς Σύνορα, στο Αφγανιστάν ασκείται μια ρατσιστική πολιτική υγείας, που έχει
ως θύματα τις γυναίκες.

«Έβλεπα έγκυες, νεαρής ηλικίας, με σημαντικά προβλήματα, να έρχονται στο
νοσοκομείο ύστερα από οδοιπορία πέντε ωρών και δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Μας
έπιανε η ψυχή μας γιατί ξέραμε ότι πολλές από αυτές στο τέλος θα απέβαλαν το
παιδί που είχαν στα σπλάχνα τους», λέει η Μαρία Κουρνιώτη. Η αιτία αυτής της
κατάστασης, συμπληρώνει η Μαρία, έχει τη ρίζα της στην απομάκρυνση του
γυναικείου προσωπικού των νοσοκομείων της χώρας. Οι Ταλεμπάν δεν επιτρέπουν
στις γυναίκες να εργάζονται.

Γι’ αυτό και το έργο των γιατρών γίνεται κάτω από εξαιρετικά δύσκολες
συνθήκες. «Στους άνδρες γιατρούς και νοσηλευτές δεν επιτρέπεται να αγγίξουν
τις γυναίκες ασθενείς. Η εξέτασή τους από το γιατρό γίνεται από απόσταση».

Η ζωή των γυναικών θυμίζει Μεσαίωνα. «Ακόμη και εμείς οι λιγοστές γυναίκες,
που βρισκόμαστε σε κάποια από τις πολυάριθμες ανθρωπιστικές αποστολές,
αντιμετωπίζουμε την αντίδραση των Ταλεμπάν. Συνεχώς πιέζουν τις διεθνείς
οργανώσεις να αποκλείσουν τις γυναίκες εθελόντριες από τις αποστολές τους», υπογραμμίζει.

Εκτός αυτού, τα μέλη των διεθνών αποστολών, άνδρες και γυναίκες, μόλις πάει
απόγευμα συνεχώς κοιτάζουν το ρολόι. «Κοιτάμε μην πάει 8: 30 η ώρα και
βρισκόμαστε στους δρόμους. Ύστερα από αυτήν την ώρα η κυκλοφορία απαγορεύεται
διά ροπάλου».

Παρά τις εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες οι σύγχρονοι μαχητές της ανθρωπιάς δεν
κουράζονται να αγωνίζονται για να σώζουν ζωές. Η αποστολή τους όμως στο
Αφγανιστάν προ ημερών διακόπηκε άδοξα. «Κάτω από το πρόσχημα ότι ενδέχεται να
δεχθούν επίθεση οι ανθρωπιστικές οργανώσεις, οι ΗΠΑ ζήτησαν στις 21 Ιουλίου
και πέτυχαν την αποχώρησή μας. Αυτό που δεν πέτυχαν να μας κάνουν οι Ταλεμπάν,
το κατάφεραν οι ΗΠΑ»!