Πολίτης τριών δήμων

Η Γαλλία ζει εν αναμονή της επίσημης άφιξης του Viagra μες στον Οκτώβρη, ενώ
εμείς ζούμε με την αναμονή των δημοτικών εκλογών μέσα στον ίδιο μήνα, χωρίς να
ξέρουμε ακριβώς τι ωστικό κύμα αυτές θα δώσουν στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

ΚΑΘΩΣ κατάγομαι από τρεις δήμους, θα μου επιτρέψετε σήμερα, αγαπητοί
αναγνώστες, να σας αναπτύξω το σκεπτικό μου σε σχέση με το τι θα ψήφιζα αν
μπορούσα ταυτόχρονα να ψηφίσω και στους τρεις.

Θάσος – Καβάλα – Θεσσαλονίκη.

Η Θάσος, όπου γεννήθηκα, έγινε δήμος πρόσφατα ­ και σωστά ­ με τον
«Καποδίστρια». Ειδικότερα για το ωραίο αυτό νησί, που αυτοπυρπολείται κάθε
χρόνο από νταλγκά για τη χαμένη αδελφή του, την Ευρώπη, το σχέδιο
«Καποδίστριας» τού δίνει την ευκαιρία, με την ένωση των πολλαπλών χωριών σε
ενιαίο δήμο, να αναζητήσει επίσημα τη βοήθεια των κοινοτικών κονδυλίων.

(Για όσους δεν γνωρίζουν την προϊστορία, πρέπει να θυμίσουμε πως όταν ο Δίας
απήγαγε την Ευρώπη, οι γονείς της έστειλαν τα δύο αδέλφια της, τον Θάσο και
τον Κάδμο, προς αναζήτησίν της. Δεν την βρήκαν πουθενά. Ο Κάδμος απαυδισμένος
ίδρυσε τότε τη Θήβα, ενώ ο Θάσος, μη τολμώντας να γυρίσει άπρακτος στους
γονείς, την άραξε στο καταπράσινο νησί χαρίζοντάς του και το όνομά του)

Με τον «Καποδίστρια», ο νεοσύστατος πια Δήμος της Θάσου μπορεί να απαιτήσει
από την αδελφή του την Ευρώπη που δεν εδρεύει, όπως όλοι γνωρίζουμε, στις
Βρυξέλλες ή στο Στρασβούργο αλλά στη Φρανκφούρτη (όπου και η έδρα της
Μπούντεσμπαν), το μερτικό του.

Ποιος από τους υποψήφιους δημάρχους λοιπόν του νησιού διαθέτει τη γνώση των
ευρωπαϊκών διαδρόμων και παρασκηνίων; Ανεξάρτητα πολιτικών φρονημάτων ή
κομματικού χρίσματος; Ποιον θα ψηφίζατε εσείς ακόμη κι αν δεν ήσασταν Θασίτες;

Νομίζω πως κάθε εχέφρων πολίτης θα έψαχνε να βρει αν ανάμεσα στους υποψηφίους
υπήρχε και κανένας πρώην ευρωβουλευτής. Στη Θάσο, κατά σύμπτωση, υπάρχει. Και
λέγεται Κώστας Τσίμας.

Η Θεσσαλονίκη, η δεύτερη πατρίδα μου, έχει άλλη προβληματική. Καθώς φιλοδοξεί
να αποκτήσει την παλιά διαβαλκανική της αίγλη, θα συμφωνούσατε μαζί μου πως ο
μελλοντικός της δήμαρχος ­ πάλι ανεξαρτήτως σε ποια παράταξη ανήκει ­ θα
έπρεπε να ήταν κάποιος που έχει μια διαβαλκανική διάσταση.

Όχι μόνο για το λιμάνι της ούτε για την ιστορική της σημασία. Αλλά η
Θεσσαλονίκη, στους βόρειους γείτονες, φαντάζει σαν η Βοστώνη (με Νέα Υόρκη την
Αθήνα – Πειραιά).

Ποιος είναι λοιπόν αρκούντως γνωστός, μέσα από τους υποψηφίους, στα Βαλκάνια;
Ποιος με τη δράση του, επί οκτώ χρόνια, άπλωσε τη στοργή και έδωσε στέγη σε
χιλιάδες αναξιοπαθούντες γειτόνους μας;

Μόνον ο Θρασύβουλος Λαζαρίδης. (Θα δίσταζα, ομολογώ, ανάμεσα σε αυτόν και στον
Ντίνο Κοσμόπουλο, τον πρώην δήμαρχο, τον «βέρο» Θεσσαλονικιό. Μα δεν είναι
υποψήφιος πλέον. Και ο Λαζαρίδης έχει στο ενεργητικό του και την «ανάσταση»
της Καλαμαριάς).

Έρχομαι στην Καβάλα, όπου έζησα τα παιδικά μου χρόνια, πριν από τον πόλεμο και
τα πρώτα μεταπολεμικά. Εκεί συνέβη αυτό που παρατηρήθηκε και σε άλλους νομούς
της χώρας. Οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι του λαού, δηλαδή οι βουλευτές, να
είναι αντίθετοι με υποψηφίους δημάρχους της ίδιας παράταξης.

Όμως η ιδιαιτερότητα της Καβάλας έγκειται σε τούτο: ότι ο από το 1982 δήμαρχός
της Λευτέρης Αθανασιάδης μεταμόρφωσε την πόλη. Ό, τι είχε απομείνει ανέπαφο
από τη λαίλαπα της δικτατορίας και της πρώτης μετά τη μεταπολίτευση Δεξιάς, το
περιέσωσε, το ανέδειξε, το έκαμε να λειτουργήσει.

Ομόρφυνε την πόλη, έσκαψε στο ιστορικό παρελθόν της πριμοδοτώντας την έρευνα,
έφτιαξε αγορές και κάρφωσε κι ένα βέλος κάτω από την Καμάρα που δείχνει προς
«Κωνσταντινούπολη». Ο βιολογικός καθαρισμός της πόλης εδρεύει στην Κοπεγχάγη
και οι παραλίες της (άρα και τα οικόπεδα που τις συνορεύουν) έγιναν
καθαρότερες και από της Σαμοθράκης.

Άρα δεν είναι σωστό, ανεξάρτητα πάλι πολιτικής ένταξης, ένας επιτυχημένος
δήμαρχος να είναι διά βίου δήμαρχος; Ακόμη και αν τον πολεμούν ενδοπαραταξιακά
οι εκπρόσωποι του ιδίου κόμματος;

Ενδεικτικά ανέφερα τους τρεις δήμους με τους οποίους έχω δεσμούς αίματος και
τάφων. Νομίζω ότι παντού οι ψηφοφόροι αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα.
Εξέθεσα τις σκέψεις μου, κυρίως για να τους βοηθήσω. Οι δημοτικές εκλογές δεν
είναι κομματικές. Δεν πρέπει να είναι. Εκλέγουμε διαχειριστές πολυκατοικίας,
που να μπορούν όμως να έχουν πρόσβαση στην ευρύτερη γειτονιά. Δεν εκλέγουμε
τους αρχιτέκτονες ούτε τους πολιτικούς μηχανικούς ούτε τους πολεοδόμους.

Αλλά θα συνεχίσω την άλλη Τρίτη τους διαλογισμούς μου.