ΣΗΜΑΤΑ

…«η ιδιωτική ζωή ενός προέδρου είναι υποχρεωτικά δημόσια», όπως υποστήριξε ο
γερουσιαστής Τζόζεφ Λήμπερμαν, αυτό δεν σημαίνει αναγκαία ότι είναι και κατά
λυσσαλέο τρόπο δημοσιοποιήσιμη. Η διαδικασία που επέλεξε ο Κέννεθ Σταρ ­ στην
εποχή της ηλεκτρονικής μετάδοσης ­ για να στείλει επιδεικτικά όγκους υλικού
στο Κογκρέσσο, με… δεκάδες χαρτοκιβώτια φορτωμένα σε καμιόνια, δείχνει βαθμό
νοσηρότητας όχι μικρότερο από εκείνον που ο «ανεξάρτητος» εισαγγελέας
προσάπτει στον πρόεδρο. Ακόμη και αν για τις σεξουαλικές παρασπονδίες ένας
δημόσιος άνδρας πρέπει να κολάζεται αυστηρότερα απ’ ό,τι ένας ταπεινός
πολίτης, πρέπει μήπως να τιμωρούνται μαζί του και άλλοι; Ο Σταρ αγνόησε ότι ο
Κλίντον έχει σύζυγο, κόρη και άλλους οικείους, τους οποίους επίσης τα καμιόνια
και οι κάμερες τραυμάτισαν διά βίου, απιθάνως βαρύτερα μάλιστα απ’ ό,τι θα
συνέβαινε με το περιβάλλον οιουδήποτε άλλου αμαρτωλού.

… στην όλη υπόθεση της δίωξης, χωρίς βέβαια ν’ απαλλάσσει τον Κλίντον των
όποιων ευθυνών του, θέτει πάντως άλλη μια φορά το θέμα του απορρήτου στον
προσωπικό χώρο του καθενός. «Η ύπαρξη ιδιωτικής ζωής ­ γράφει στους “Νιου
Γυορκ Τάιμς” ο Άντονυ Λιούις ­ αποτελεί αναγκαίο όρο κάθε πολιτισμένης
κοινωνίας». Ο Λιούις παραθέτει μάλιστα ένα κείμενο του Τόμας Νέητζελ, καθηγητή
της Φιλοσοφίας του Δικαίου στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης: «Η εσωτερική ζωή
του κάθε ανθρώπου ­ παρατηρεί ο Νέητζελ ­ είναι τέτοια ζούγκλα από
συλλογισμούς, συναισθήματα, φαντασιώσεις και παρορμήσεις, που ο πολιτισμός θα
ήταν ανέφικτος αν έπρεπε όλα αυτά να ανακοινώνονται ή αν μπορούσαμε να
διαβάζουμε ο ένας τη σκέψη του άλλου. Το ίδιο ανέφικτη θα ήταν και η κοινωνική
ζωή αν σε κάθε δημόσια συνάντησή μας θα έπρεπε να γνωστοποιούμε όλους τους
πόθους μας, τα μίση, τα πάθη, τα άγχη και τις μανίες. Όπως θα ήταν ανέφικτη,
όμως, και η παραμικρή εσωτερική ζωή αν προσπαθούσαμε να γίνουμε άτομα των
οποίων η ιδιωτική συμπεριφορά, οι μύχιες σκέψεις και τα αισθήματα να είναι ανά
πάσα στιγμή παρουσιάσιμα σε κοινή θέα».

… γράφει ακόμα ο Νέητζελ, αν τις επιλογές μας σε πολιτικούς ηγέτες τις
περιορίζαμε αποκλειστικά σε πρόσωπα χωρίς αδυναμίες ή χωρίς ιδιορρυθμίες, σε
άτομα εν γένει που η ιδιωτική ή η σεξουαλική ζωή τους να αντέχει και τους πιο
εκτυφλωτικούς προβολείς. Και ο Λιούις, πάνω σ’ αυτό, ρωτά: «Θα είχε μήπως
κερδίσει πολλά πράγματα η Αμερική αν επί της προεδρίας του Τζων Κέννεντυ
κάποιοι είχαν βαλθεί να ξεσκεπάσουν τις θρυλούμενες σεξουαλικές συναντήσεις
του; Ή μήπως θα έπρεπε ο Τύπος να είχε δημοσιεύσει το υλικό που διοχέτευε ο
Έντγκαρ Χούβερ για τα σεξουαλικά παραστρατήματα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ;».

… λέει ο Λιούις, να γράφονται ολόκληρα βιβλία για να κερδίσουν οι συγγραφείς
τους μερικά δολλάρια «εκθέτοντας» σεξουαλικά διάφορα γνωστά πρόσωπα. Όπως αυτό
της Τζόυς Μαίυναρντ, που ξαφνικά θυμήθηκε μια προ αμνημονεύτων χρόνων ερωτική
περιπέτεια με τον σεμνό και μονήρη Τζων Σάλιντζερ. Ή το τελευταίο βιβλίο του
Πωλ Τερού, που αποφάσισε να λασπώσει τον μεγάλο συγγραφέα Β. Νάιπωλ, ο οποίος
έκανε το σφάλμα να τον τιμήσει με τη φιλία του. Ο μόνος τρόπος ν’ αποφύγει
ένας πολιτικός ή άλλο δημόσιο πρόσωπο τους ερευνητικούς προβολείς στην
ιδιωτική του ζωή είναι, ως φαίνεται, να ζει χωρίς δεσμούς, χωρίς αγάπη, χωρίς φιλίες.