Ο δάσκαλος που αγάπησα!

Ποιες είναι οι πρώτες σε συχνότητα ικανοποιήσεις και απογοητεύσεις των μαθητών
από το σχολείο; Με τι, κυρίως, σχετίζονται οι θετικές και αρνητικές εμπειρίες
και βιώματα που σημάδεψαν τη σχολική τους ζωή;

ΑΝ «κρυφάκουγε» κανείς τις συζητήσεις που «ανοίγουν» οι μαθητές μεταξύ τους,
με τους φίλους τους ή με τους γονείς τους, θα παρατηρούσε ότι οι «μαθητικές
κουβέντες» εστιάζονται, κατά κύριο λόγο, στις εμπειρίες και τα βιώματά τους
από τον σχολικό χώρο.

Και αυτό, βέβαια, είναι φυσικό, αφού για τα παιδιά και τους έφηβους 6-18 ετών
το σχολείο αποτελεί ένα άμεσο χώρο εμπειριών με πολυποίκιλες επιδράσεις, ένα
χώρο στον οποίο διέρχονται ένα σημαντικό τμήμα της ζωής τους. Η
«απομαγνητοφώνηση» των μαθητικών συνομιλιών θα έφερνε στο προσκήνιο τη
«γραμματική και το συντακτικό» ενός αισθήματος δυσαρέσκειας και έλλειψης
ικανοποίησης από τη συμμετοχή τους στη σχολική ζωή και τη μαθησιακή
διαδικασία, σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα κέντρο πιέσεων και αρένα ανελέητου
ανταγωνισμού, στο οποίο τα περιθώρια για αυθορμητισμό, ανάληψη πρωτοβουλιών,
άσκηση κριτικής, προώθηση διαλόγου ­ λειτουργίες που «δένονται» με ένα νήμα με
τις ανάγκες και τις προδιαθέσεις της νέας γενιάς ­ «αραχνιάζουν» στα
«πρακτικά» των διακηρύξεων της επίσημης εκπαιδευτικής πολιτικής.

Μέσα στο κύμα των μαθητικών επικρίσεων και της αμφισβήτησης της λογικής του
υπαρκτού σχολείου ξεχωρίζει ένα πρόσωπο, ο εκπαιδευτικός. Είναι ο «σημαντικός
άλλος», η μόνη εμφανής φιγούρα της «ανώνυμης» σχολικής μηχανής, που στα
«επεισόδια» των μαθητικών συζητήσεων παρουσιάζεται, υπαινικτικά, με μία
θαυματουργική δύναμη, άλλοτε θεία και άλλοτε διαβολική, άλλοτε σαν φορέας
σωτηρίας και άλλοτε σαν φορέας απώλειας.

Η ΣΧΕΣΗ

Ο δάσκαλος που αγαπήθηκε και ο δάσκαλος που μισήθηκε, είναι προφανώς δύο
διαφορετικά πρόσωπα, χαραγμένα βαθιά στις εμπειρίες και στις αναπαραστάσεις
όλων, μαθητών και αποφοίτων, μικρών και μεγάλων ­ γεγονός που υποδηλώνει τον
κεντρικό ρόλο που πιστεύεται ότι διαδραματίζει ο εκπαιδευτικός στη σχολική
«σταδιοδρομία» του μαθητή.

Βέβαια, η σχέση εκπαιδευτικού – μαθητή είναι, στα βασικά και αποφασιστικά της
σημεία, μία σχέση θεσμική, όσο και αν πολλές φορές στα μάτια των μαθητών
φαντάζει ως προσωπική.

Αυτό σημαίνει ότι σε γενικές γραμμές προσδιορίζεται με νόμους και διατάξεις,
ανεξάρτητα από τις προσωπικές διαθέσεις, καθώς κάθε εκπαιδευτικός είναι
«θεσμικά» υποχρεωμένος να χρησιμοποιήσει προς τους μαθητές του ένα minimum από
την εξουσία που του παρέχει η θέση του στο σχολείο (διδασκαλία ορισμένης ύλης,
εξέταση, βαθμολογία, απουσίες, ποινές, κ.λπ.) ­ πρακτική που δημιουργεί
«αυτεπαγγέλτως» αντιθέσεις, σε κάποιες περιπτώσεις εκρηκτικές. Όμως, αν είναι
δύσκολη με τη συγκεκριμένη δομή και λειτουργία του υπαρκτού εκπαιδευτικού
συστήματος η λύση βασικών αντιθέσεων μεταξύ εκπαιδευτικών και εκπαιδευομένων
σε διαπροσωπική βάση, είναι σίγουρο ότι η ανίχνευση του «μαύρου κουτιού» της
αίθουσας διδασκαλίας και των μαθητικών βιωμάτων, οριοθετούν τα χαρακτηριστικά
του «δασκάλου που αγαπήσαμε». Ποια είναι η «ταυτότητα» του εκπαιδευτικού που αγαπήσατε;

Στην παραπάνω ερώτηση απάντησαν 279 νέοι, μαθητές, υποψήφιοι και φοιτητές –
σπουδαστές στο χρονικό διάστημα Ιανουάριος – Ιούνιος 1998, σημειώνοντας μέχρι
τρεις «στάσεις» του εκπαιδευτικού που αποτελούσε το πρότυπό τους.

Το δείγμα αυτό, βέβαια, δεν μπορεί να θεωρηθεί αντιπροσωπευτικό.

Είναι απλώς ενδεικτικό, και ρόλος του είναι να αποτελέσει τη βάση για τη
διατύπωση ορισμένων προκαταρκτικών διαπιστώσεων και σκέψεων γύρω από την
εικόνα νέων ανθρώπων ­ που έχουν ή είχαν πρόσφατα τη μαθητική ιδιότητα ­ για
τους εκπαιδευτικούς που τους άφησαν θετικές εμπειρίες και ευχάριστα βιώματα.

Η ανάλυση των απαντήσεων των ερωτηθέντων αναδεικνύει με σαφήνεια ότι το
«εγχειρίδιο» του καλού εκπαιδευτικού κάθε άλλο παρά περιλαμβάνει στο
ρεπερτόριό του «στάσεις», όπως «βάζει καλούς βαθμούς» – «αφήνει τους μαθητές
να κάνουν ό,τι θέλουν».

Ας προσπαθήσουμε, όμως, να σκιαγραφήσουμε την αρχιτεκτονική των θετικών
εμπειριών των νέων, όπως αναδεικνύεται από τις απαντήσεις τους για τον καλό
τους δάσκαλο.

Η ΤΑΞΗ

Το μαθητικό σώμα είναι ανομοιογενές, καθώς προέρχεται από διαφορετικά
κοινωνικά στρώματα και διαπερνάται από τις υπάρχουσες κοινωνικές αντιθέσεις. Η
σχολική τάξη δεν είναι ενιαία και αυτή η πραγματικότητα είναι τεκμηριωμένη από
την έρευνα και την καθημερινή εμπειρία.

Κάθε μαθητής «κουβαλάει» μαζί του ένα ολόκληρο φορτίο προσωπικών,
οικογενειακών και κοινωνικών αποσκευών. Η γνώση που αποκτά ο καθηγητής για
τους μαθητές του μοιάζει, πολλές φορές, με τη γνώση που αποκτά ο θεατής για
τον ηθοποιό που παίζει κάποιο ρόλο στη θεατρική σκηνή. Η γνώση του δασκάλου
για τον μαθητή δεν μπορεί να «ρυμουλκείται» με το αυστηρό κριτήριο της
επιτυχίας ή της αποτυχίας του στο σχολείο, αλλά πρέπει να περιλαμβάνει τα
βασικά στοιχεία της ταυτότητας του παιδιού, για την καλύτερη «χαρτογράφηση»
της τάξης. Και αυτό, βέβαια, όχι υπό την αίσθηση μιας αφηρημένης
δικαιοκρισίας, αλλά από τη βεβαιότητα ότι μόνο έτσι θα είναι σε θέση να
προσεγγίσει τις στάσεις και τις πρακτικές των μαθητών.

ΔΙΔΑΞΕ ΜΕ!

Μία σύγχρονη μορφή διδασκαλίας κάνει τον μαθητή παρατηρητή – δράστη, του
διεγείρει την παρατηρητικότητα, τον αναγκάζει να πάρει αποφάσεις, του δίνει
επιχειρήματα αντί να τον ταυτίζει με ιδέες, συναισθήματα ή πρόσωπα, τελικά
ωθεί τα συναισθήματά του στη συνειδητοποίηση.

Στο παραδοσιακό μάθημα η τάξη είναι τάξη και η κοινωνία είναι κοινωνία. Όμως
οι τοίχοι της σχολικής αίθουσας δεν μπορεί να είναι τα όρια της επικοινωνίας
και χρειάζεται η σχολική ομάδα να γίνει κοινωνός των προβλημάτων της τοπικής
κοινωνίας, μάρτυρας, παρατηρητής και αναλυτής των κοινωνικών ζητημάτων.

Ο εκπαιδευτικός απαιτείται να έχει τη γνώση και την ικανότητα να φέρει όλη την
κοινωνία στην τάξη όχι με μία παραδοσιακή «επίσκεψη», αλλά αναλύοντας σε κάθε
ευκαιρία το σύνολο των αντιφάσεων και συγκρούσεών της.

Στα πλαίσια αυτά, ο ολιγόλεπτος σχολιασμός πριν από κάθε μάθημα, με οξυδέρκεια
και διεισδυτικότητα, των χθεσινών συμβάντων, δεν είναι καθόλου άσχημη ιδέα.

ΑΚΟΥΣΕ ΜΕ

Ο δάσκαλος που βολεύεται στο «κοστούμι» ­ πανοπλία της αυθεντίας και τη
χρησιμοποιεί μάλιστα και ως εφαλτήριο για το κοινωνικό status του ­ ακυρώνει
γρήγορα την επικοινωνιακή σύμβαση, αποξηραίνει κάθε δυνατότητα δημιουργικής –
ουσιαστικής σχέσης με τους μαθητές του.

Διδάσκουμε μαθαίνοντας, σημαίνει όχι μόνο ότι διαλεκτικά προσεγγίζουμε τη
γνώση, αλλά και ότι παίρνουμε από την τάξη καθετί το κοινωνικά χρήσιμο, το
αξιοποιήσιμο. Ο καλός δάσκαλος δεν ξέρει μόνο να μιλάει και να μεταδίδει·
ξέρει πρώτα να ακούει.

Μπορεί η υποτίμηση να συντελέσει στη σχολική αποτυχία και σε διαταραχές στη
φοίτηση; Έχει αποδειχθεί ότι όχι δύσκολα μπορεί το υποτιμημένο παιδί να
οδηγηθεί στην παθητικότητα, την αδιαφορία ή να περάσει στην αντεπίθεση…

Η ΣΧΟΛΙΚΗ ζωή έχει συρρικνωθεί, η σχολική μάθηση κυριαρχεί έναντι της
κοινωνικής μάθησης και αξίες όπως δημοκρατία, συνεργασία, αλληλεγγύη, έχουν
«παραχωρήσει» τη θέση τους στον ανταγωνισμό, την αντιπαράθεση, τον ατομικισμό,
τον φθόνο, τη βαθμοθηρία, την υποτέλεια, την κυριαρχία. Πολύ σωστά
επισημαίνεται από πλήθος ειδικών, εκπαιδευτικών, κοινωνιολόγων και ψυχολόγων
ότι αυτό το κλίμα ευνοεί τη δημιουργία αντικοινωνικών συναισθημάτων και
τάσεων, όπως η υπεροψία, ο φθόνος, η μνησικακία, η κακεντρέχεια, η υποκρισία
και η παθολογική φιλοπρωτία.

ΔΩΣΕ «ΧΡΩΜΑ»

Διδασκαλία δεν μπορεί να αποτελέσει ο ξύλινος μονόλογος, που μετατρέπει τη
μαθησιακή διαδικασία σε μία από τις πιο «στημένες» και πιο ασφυκτικές
επικοινωνίες, στις οποίες συμμετέχει καθημερινά ο μαθητής. Η διάταξη των
πραγμάτων στην τάξη (θρανία, πίνακες, έδρα, κατά παράταξιν καθίσματα) έχει
συγκεκριμένη εσωτερική συνοχή και λογική, το ίδιο και η αρχιτεκτονική των
σχολικών χώρων. Η γλώσσα της κίνησης του σώματος μπορεί να αλλάξει.

Δώστε στις τάξεις ένα άλλο χρώμα πιο ανθρώπινο, πιο ζωηρό, πιο κοινωνικό.