ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η άμυνα του προφιτερόλ

Η ΒΡΟΧΗ του Σάλτσμπουργκ είναι πίσω μου κι η κάψα της Τεχεράνης μπροστά μου, η
ελαφρά αίσθηση σύγχυσης κι ευάλωτου που παγίως μου προκαλεί η γρήγορη εναλλαγή
πρωτευουσών ­ αυτό το «τελικά, εγώ πουθενά δεν θα ανήκω, πουθενά δεν θα
αράξω;» ­ επιτείνεται από τούτους τους ελεγχόμενους και καλοκουρδισμένους
φίλους μου· έχουν την ικανότητα να με κάνουν να θέλω να το βάλω στα πόδια
ακριβώς τη στιγμή που χρειάζομαι τη στήριξή τους και τα χάδια τους περισσότερο…

Λοιπόν, άμα είμαι έτσι, σαν να με έχει πατήσει το τρένο, που λέει κι η μαμά
μου, επιστρατεύω μια πολύ πιο εύκολη ­ και, για τους άλλους, βολική ­ άμυνα,
ένα μέσο που με εμποδίζει να φύγω: το… προφιτερόλ.

Για όλους τους άλλους, πρόκειται απλώς για ένα γλυκό με μπόλικη σοκολάτα,
πράγμα εξαιρετικό από μόνο του, δεν αντιλέγω, αλλά να, για μένα ­ μια
νευρωτική και μαμά στα 34 και μην ακούσω κανέναν να λέει αηδίες για «καλύτερη
ηλικία» ­ είναι κάτι πολύ περισσότερο, είναι ένα αγαθό φορτωμένο πολυσημίες.

Κατ’ αρχάς, ό,τι και να μου συμβαίνει, η κατανάλωσή του με κάνει, έστω και για
λίγα λεπτά, να νιώθω καλύτερα. Φορτωμένη με 850 θερμίδες επιπλέον, βλέπω τη
ζωή όσο να ‘ναι πιο αισιόδοξα. Επιπλέον, έχοντας χτυπηθεί για να χάσω δέκα
κιλά, μου δημιουργεί κι εκείνη την περίεργη αίσθηση παρανομίας ­ κι άμα δεν
έχεις τη δυνατότητα να είσαι πραγματικά παράνομη, τα υποκατάστατα είναι μια παρηγοριά.

Γι’ αυτό σου λέω ­ με το που βλέπω τα σύννεφα στο απέναντι βλέμμα να
συγκεντρώνονται, εγώ απλώς σκέφτομαι: «Πού είναι το κοντινότερο ζαχαροπλαστείο;».