ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Οι …άρχες

Ο κόσμος στον οποίο γεννηθήκαμε δεν είναι ο κόσμος στον οποίο ζούμε αλλά ούτε
είναι ο κόσμος στον οποίο θα πεθάνουμε

Margaret Mead

ΓΥΡΙΣΑΜΕ. Όχι στη (μαγική) πόλη μας αλλά στην παμφάγο Monopoly τους. Η χώρα
έχασε τα σύνορά της, ο λαός έχασε τα συνεκτικά του οράματα και η πρωτογενής
εξουσία έχασε κάθε νόημα (αφού τα διεθνή Κέντρα-Δίκτυα ανέλαβαν να παίξουν
τόσο τους κοινωνικοοικονομικούς όσο και τους ιδεολογικοπολιτικούς ρόλους).
Δύσκολα ξεχωρίζεις έναν οικονομικό υπουργό από έναν παίκτη χρηματιστηρίου (άσε
που πολλές φορές οι δύο ιδιότητες ­ συμβατά; ­ συνυπάρχουν).

Οι πλούσιοι ­ μας λένε ­ θέλουν το καλό μας γι’ αυτό και (εξ)αγοράζουν τους
πάντες και τα πάντα. Για να ζήσουν καλύτερα οι φτωχοί. Χωρίς φτωχούς δεν
υπάρχουν χέρια για παραγωγή. Χωρίς όμως πλούσιους δεν υπάρχει κεφάλι για
ανάπτυξη. Οι «ακέφαλοι κλώνοι» προετοιμάζονται για σκλάβοι. Οι «εγκέφαλοι
χειριστές» για ευεργέτες.

Πουλάμε ­ λένε ­ για να ‘χουμε. Είμαστε όμως και «αισθηματίες». Σε μια
παγκοσμιοποιημένη, και γενικώς «ανώνυμη», οικονομία θέλουμε να μας
εκμεταλλεύονται Έλληνες ή ελληνικής καταγωγής αφεντικά.

Δεν μας ενδιαφέρει τόσο το αν το χρήμα (ως φιλοσοφία αλλά και ως τρόπος
κτήσης) είναι «βρώμικο», όσο το αν το «κατ-έχει» δικό μας παιδί. Καπιταλπατριωτισμός.

Τα μεγάλα κόμματα συμπεριφέρονται ως σύνολα συμφερόντων (όχι πάντα δημοσίων ή
ανιδιοτελών) και όχι ως συστήματα αρχών/ιδεών. Ο εκσυγχρονισμός τους έχει να
κάνει με την υιοθέτηση των μηχανισμών του στιγμιαίου κέρδους και όχι βέβαια με
την αποτελεσματική και σταθερή επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων.

Πετυχημένοι πολιτικοί θεωρούνται όσοι δια-κινούν το δημόσιο χρήμα σαν να ‘τανε
ιδιωτικό. Correct είναι όσοι το κάνουν χωρίς να φαίνονται. Η (πολιτική και
προσωπική) ηθική τους μοιάζει να μην κόπτει κανέναν. Τι σημασία έχει αν
κάποιοι «τα πιάνουν», αφού το παιχνίδι είναι ανοικτό, συνεχές και απρόβλεπτο;
Αφού έτσι θα ξανακερδίσουμε τις εκλογές;

Εξευρωπαϊσμένοι νεόβλαχοι αποφάσισαν να εκπορθήσουν τις τοπικές κοινωνίες.
Δημοτικοί άρχοντες με security, με κυβερνητικά λούκια, με ποσοστά και
ποσοστώσεις, εντολοδόχοι πολλών αφεντικών και πολλαπλών «δουλειών».

Δεν έμεινε σπιθαμή γης, ευρηματικός επιχειρηματίας, επιδεκτικός διανοούμενος,
ανυποψίαστος πολίτης, φιλολαϊκή ιδέα που να μην έχουν γίνει αντικείμενο
διαπραγμάτευσης, συναλλαγής και αλλο(τρ)ίωσης. Ακόμα κι ένα κομμάτι της
καρβουνιασμένης ψυχής μας το πήραν και το χάρισαν στους εμπρηστές και τους
ξένους πράκτορες. Αυτοί απλώς κυβερνοσκοπούν.

* Γυρίσαμε. Βρήκαμε τα πάντα κατειλημμένα. Τα δάση από τη στάχτη. Τις τράπεζες
από τους gamblers. Τα πανεπιστήμια από soft δασκάλους. Τον ουρανό από άκαπνες
δηλώσεις πυραυλοκτόνων. Την πολιτική ζωή από τους ποικίλους «… άρχες».

* Τελικά τους λυπάμαι αυτούς τους κάθε λογής «… άρχες». Τοπ-άρχες,
Κομματ-άρχες, Τομε-άρχες, Προσωπ-άρχες, Επιτελ-άρχες, Λεσχι-άρχες, Αυλ-άρχες.

Αγωνιούν τόσο πολύ για το δοβλέτι τους, ώστε δεν τους μένει χρόνος για να
σκεφθούν το μέλλον της χώρας. Κι αυτό είναι μεγάλη θυσία εκ μέρους τους.
Ξέρεις τι είναι να σ’ ενδιαφέρει να βγει ο «δικός σου» πρόεδρος του τάδε
σωματείου, ώστε στη δείνα συνέλευση να ‘χεις μια ψήφο παραπάνω με αποτέλεσμα
στο χι συνέδριο να βρεθείς ενισχυμένος και να μπορείς στον ψι αρχηγό να βάλεις
όρους; Αυτή η νίκη του μικρού πάνω στα μεγάλα θέλει κόπο, θέλει οργάνωση,
θέλει εξαγορά συνειδήσεων, θέλει ρουσφέτια, θέλει ψέματα, θέλει διπροσωπία.

Την ίδια ώρα που οι κεντροαριστεροί πρωθυπουργοί των καπιταλιστικών χωρών
συζητάνε για τον 21ο αιώνα, ξέρεις τι είναι να πρέπει να πιέζεις, να απειλείς,
ακόμα και να εκβιάζεις τον αυθάδη πολίτη που αρνείται να μπει στο «χρισμένο»
συνδυασμό (υπό τον «άχρηστο» επικεφαλής) για να νομιμοποιήσει (δηλαδή «για να
ξεπλύνει») τη μέχρι σήμερα πολιτική των εκδουλεύσεων;

Οι… άρχες θυσιάζουν την ανανέωση στο όνομα και στο βωμό του νεποτισμού, της
φράξιας, της προσωπικής ασφάλειας και πολιτικής προίκας. Θυσιάζονται όμως
ταυτόχρονα και οι ίδιοι, αφού δεν τους δίνεται η ευκαιρία να παρουσιάσουν στα
Fora και στα Media τις εκσυγχρονισμένες απόψεις τους για το πολύσημο προσωπείο
του κεντρο-δεξιο-αριστερού οπορτουνισμού.

*Γυρίσαμε. Σ’ έναν κόσμο που έτσι κι αλλιώς μεταβάλλεται. Σε λέξεις και ιδέες
που τις «νέρωσαν» (ή και τις «λέρωσαν»). Σε πρόσωπα που έχουν τόσες φορές
αλλάξει πολιτικό μακιγιάζ ώστε η μπογιά έχει γίνει πια πετσί τους (κι ας τους
φωνάζουν «ξετσίπωτους»).

Σ’ έναν αιώνα άναρχο, με προδομένες τις βασικές μας τις αρχές, γυρίσαμε για να
μετρήσουμε τα μικρά τ’ ανθρωπάκια που έγιναν… άρχες και χρόνια τώρα
προσπαθούν ­ ανεπιτυχώς ­ να μας κάνουν σαν κι αυτούς.

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα Επικοινωνίας
και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.