ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ώρα για δρόμο

Κάτι τέτοιες μέρες, σαν κι αυτές που παλιά λέγαμε φθινόπωρο, το Peugot μου
κάτι θέλει να μου πει, πέρα από τα γνωστά για σέρβις, λάδια και πλύσιμο που
είναι απαραίτητο έτσι και το παρκάρεις στο κέντρο μ’ όλη αυτή τη σκόνη που
ψάχνει να το βρει για να καθήσει στο καπό. Με δυο λόγια το Peugot μου Θέλει να φύγει.

Και έχει δίκιο, την ώρα που όλοι έρχονται και που κάποιοι με δόλο βάζουν πιο
πολλά φανάρια στους δρόμους, το αυτοκίνητο κάνει νόημα ­ ώρα για δρόμο (τι
κάνεις τόση ώρα γωνία Πανεπιστημίου και Πεσμαζόγλου και δεν ακούς;).

Μας περιμένουν ανοιχτοί δρόμοι, με στροφές απολαυστικές σαν τον αέρα που
μπαίνει απ’ το παράθυρο μαζί με τις μυρωδιές από τα δέντρα και τη γη,
ανεβοκατεβάσματα στα βουνά και στάσεις εκεί όπου η θέα γίνεται ακόμη πιο ωραία
από την προηγούμενη που συναντήσαμε πιο κάτω. Τα λέει καθαρά όλα αυτά το
αυτοκίνητό μου, γιατί ξέρει πως οι καλύτερες διαδρομές γίνονται κάτω από τον
ήλιο του Σεπτέμβρη και του Οκτώβρη, την ώρα που κάτι παράξενο συμβαίνει εκεί
έξω και φτάνει μόνο μια κασέτα με κάντρι μουσική να είναι ο εξοπλισμός στο
γλυκό τρίξιμο που κάνουν τα λάστιχα στην ανηφόρα.

Τα αυτοκίνητα (ελπίζω να το ξέρετε) έχουν ψυχή ­ και όχι κατ’ ανάγκη ονόματα ­
και νιώθουν πότε πρέπει να πατήσουν γκάζι, να αφήσουν πίσω την πόλη την ώρα
που όλοι συνωστίζονται στις εισόδους της και να κυλήσουν σε περιφερειακούς,
επαρχιακούς και ευθείες, χωρίς σουπερμάρκετ δεξιά κι αριστερά. Οι ωραιότερες
διαδρομές του φθινοπώρου, λέει το αυτοκίνητο, θέλουν τη θέση του συνοδηγού
«ρεζερβέ» και τον Τζόνι Κας εύκαιρο να ακούγεται από τα ηχεία.