Ο μεγαλοκαρχαρίας Τσερνομίρντιν και η αταραξία των καταδικασμένων

ΟΙ ΡΩΣΟΙ που σήμερα σπρώχνονται στις ουρές για να αγοράσουν δολάρια είναι
επιβάτες δεύτερης κατηγορίας στο πλοίο που συγκρούστηκε με το οικονομικό
παγόβουνο. Οι επιβάτες πρώτης κατηγορίας κράτησαν για τον εαυτό τους τις
σωσίβιες λέμβους και το εγκατέλειψαν εδώ και πολύν καιρό.

Πιο χαμηλά από αυτές τις δύο κατηγορίες βρίσκονται εκατομμύρια άλλοι Ρώσοι,
τόσο κακοπληρωμένοι που δεν τους περίσσεψε ποτέ ούτε ένα καπίκι για να βάλουν
στην άκρη, που έμαθαν να ζουν απλήρωτοι ολόκληρους μήνες. Μόνο οι ανθρακωρύχοι
της Σιβηρίας ξεσηκώθηκαν. Οι υπόλοιποι έχουν την αταραξία των καταδικασμένων.
Είναι θαύμα πώς ζουν ακόμη. Πώς μπόρεσαν να κρατήσουν τα κεφάλια τους έξω από
το νερό;

Το Κρεμλίνο καλωσόρισε πάλι τον Βίκτωρα Τσερνομίρντιν, τον μεγαλοκαρχαρία που
χρωστάει την καριέρα του στους δεσμούς του με το κρατικό μονοπώλιο φυσικού
αερίου Γκαζπρόμ. Στον ίδιο τομέα εργάζεται και ο Ιβάν Αντρέγιεφ, μόνο που
είναι μικρό ψαράκι.

Στο κρατικό πρατήριο φυσικού αερίου του Βοσκρεσένσκ, κοντά στη Μόσχα, ο
Αντρέγιεφ πουλάει προπάνιο σε οδηγούς αυτοκινήτων και σε νοικοκυριά. Έχει να
πληρωθεί τον μισθό του από τον Οκτώβριο του 1996. Αν, σαν από θαύμα,
πληρωνόταν τώρα, τα λεφτά του θα είχαν τη μισή αξία. Συνεχίζει να εργάζεται
στο πρατήριο με την ελπίδα πως κάποτε θα πληρωθεί.

Για καλή τους τύχη, αυτός και η γυναίκα του έχουν μια στέγη πάνω από τα
κεφάλια τους. Με τη σημερινή κρίση είναι δύσκολο να βρει κανείς σπίτι στη
Ρωσία. Στον κήπο του σπιτιού τους οι Αντρέγιεφ έχουν φυτέψει οπωροφόρα και
λαχανικά. Σαν τελευταίοι επιζώντες ενός πυρηνικού πολέμου, μαζεύουν βατόμουρα
και μανιτάρια από το κοντινό δάσος. Αγοράζουν μονάχα γάλα, ψωμί, τσάι και
αλάτι. Για τους φτωχούς, να έχει κανείς ένα κομμάτι κήπο είναι ζήτημα ζωής ή
θανάτου. «Δεν θα τα βγάζαμε πέρα», λένε οι Αντρέγιεφ, «αν έπρεπε να ψωνίζουμε
για να φάμε».

Ο Αντρέγιεφ είναι 60 χρόνων και δεν υπήρξε ποτέ κομμουνιστής. Πίστεψε μάλιστα
για λίγο στη δημοκρατία στη Ρωσία. Σήμερα έχει χάσει πια κάθε ελπίδα. Οι
διεφθαρμένοι πολιτικοί που πάνε κι έρχονται είναι γι’ αυτόν όλοι ίδιοι.