Θέλει ακόμα 10 χρόνια

Έγινε γνωστό σαν το «φαλακρό βουνό». Δεκάδες μελετητές ασχολήθηκαν μαζί του
ξοδεύοντας ατέλειωτες ώρες σε μια προσπάθεια να ξεπεράσουν τα εμπόδια που δεν
άφηναν το Ποικίλον Όρος να βγάλει… μαλλιά.

ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΑΝ περίπου σαράντα χρόνια για να ξεπεραστούν οι δυσκολίες και να
αρχίσει να αναδεικνύεται το βουνό που λειτουργεί σαν φυσικό όριο ανάμεσα στο
Θριάσιο Πεδίο και την Αθήνα.

Ο κ. Στέφανος Σιούτης και ο κ. Χαράλαμπος Σωτηρόπουλος εργάζονται στον
Αναπτυξιακό Σύνδεσμο Δυτικής Αθήνας (ΑΣΔΑ). Χρόνια τώρα έβλεπαν τις
προσπάθειες που γίνονταν για να πρασινίσει το Ποικίλον Όρος και να γίνει
λειτουργικό για τους κατοίκους της περιοχής να αποτυγχάνουν η μία μετά την
άλλη. Τον τελευταίο καιρό, όμως, δεν ντρέπονται να ανέβουν πάνω στο βουνό.
«Ακόμα χρειάζεται δουλειά, αλλά να μου το θυμηθείς ότι σε 10-15 χρόνια εδώ θα
έρχεται όλη η Αθήνα για να αναπνεύσει λίγο αέρα», λέει ο κ. Σιούτης
απολαμβάνοντας τη θέα στο ­ πρώην ­ φαλακρό βουνό.

Το μεγάλο πρόβλημα του Ποικίλου Όρους ήταν ανέκαθεν τα λατομεία. Είναι
χαρακτηριστικό ότι σήμερα υπάρχουν περίπου είκοσι ανενεργά λατομεία. Όπως λέει
ο διευθυντής του ΑΣΔΑ, αρχιτέκτων-πολεοδόμος κ. Μόσχος Διαμαντόπουλος, το
σύνολο της έκτασης είναι δημόσιο, εκτός από δύο στρατόπεδα που ανήκουν στο
υπουργείο Εθνικής Άμυνας ή είναι επιταγμένα και ένα κομμάτι που διεκδικείται
από τη Μονή Λαμίας και τον σύλλογο των θυμάτων του πολέμου της Κορέας.

«Όλο το βουνό είναι αναδασωτέο από το 1936. Όμως για διάφορους λόγους η
αναδάσωση ξεκίνησε μόλις το 1977», τονίζει ο κ. Διαμαντόπουλος.

Τα τελευταία χρόνια ο Οργανισμός της Αθήνας εξέδωσε ένα σχέδιο διατάγματος που
προστατεύει το Ποικίλον Όρος, όμως το διάταγμα αυτό «κόλλησε» στο Συμβούλιο
της Επικρατείας για το θέμα του Σχιστού και του νεκροταφείου του Ασπροπύργου.

Τα όσα έγιναν στο Ποικίλον Όρος τα τελευταία χρόνια μπορούν να χωριστούν σε
δύο ομάδες: στα έργα που έχουν γίνει δίπλα στον αστικό ιστό, τα οποία δίνουν
τη δυνατότητα στον κάτοικο να αθληθεί, και στις παρεμβάσεις στο δάσος με την
αναδάσωση και τη δημιουργία χώρων για όσους θέλουν να απολαύσουν τη βόλτα στην περιοχή.

«Τα έργα άργησαν να γίνουν λόγω, κυρίως, της γραφειοκρατίας με τη Δασική
Υπηρεσία για το ποιος έχει δικαίωμα να κάνει τις αναδασώσεις», λέει ο κ. Διαμαντόπουλος.

Μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι το βουνό έχει περάσει από χίλια κύματα. Δεν είναι
μόνο το ιδιοκτησιακό που ταλαιπώρησε το Ποικίλον Όρος. Τη δεκαετία του ’20
κάηκε σε μεγάλο βαθμό. Στη διάρκεια της Κατοχής… έμεινε από δέντρα, αφού ο
κόσμος ανέβαινε πάνω στο βουνό για να κόψει κλαδιά και κορμούς και να
ζεσταθεί. Συστηματικές παρεμβάσεις ξεκίνησαν γύρω στο 1991. Και σήμερα κανείς,
πλέον, δεν θέλει να θυμάται το «φαλακρό» παρελθόν του βουνού…

ΤΟ ΠΟΙΚΙΛΟΝ Όρος εκτείνεται στο δυτικό τμήμα του λεκανοπεδίου. Η συνολική
έκτασή του είναι 28.000 στρέμματα. Ανήκει στο όρος Αιγάλεω, μαζί με το άλλο
βουνό της περιοχής, τον Κορυδαλλό.

Κάποτε οι πρόποδές του ήταν γεμάτοι με οπωροφόρα δέντρα, συκιές, αμπέλια και
ελιές. Εκεί είχαν κτήματα ο Περικλής και ο Κίμωνας. Η άναρχη ανάπτυξη, όμως,
έθαψε τα πλούσια κτήματα κάτω από τσιμεντένια σπίτια, εργοστάσια και οτιδήποτε
είναι άσχετο με το δάσος και το πράσινο.

Η ψηλότερη κορυφή του βρίσκεται στα βόρεια και είναι η Ζαχαρίτσα (453 μέτρα).
Οι δυσμενείς εδαφικές και κλιματολογικές συνθήκες της περιοχής και η έλλειψη
νερού, μαζί βέβαια με την ανυπαρξία ενδιαφέροντος από τους αρμοδίους, ήταν για
χρόνια τα μεγάλα εμπόδια στην ανάγκη αναδάσωσης του Ποικίλου Όρους.

Μετά τις προσπάθειες που έχουν γίνει, σήμερα το Ποικίλον Όρος, σύμφωνα με τα
στοιχεία του Α.Σ.Δ.Α., έχει 5.000 στρέμματα που αναδασώθηκαν τα τελευταία
χρόνια, οκτώ εισόδους με πεζόδρομους, παιδικές χαρές, αναψυκτήρια, όργανα
άθλησης για τους κατοίκους της περιοχής, δίκτυο άρδευσης, τέσσερις παραγωγικές
γεωτρήσεις και συνεργεία για τη συντήρηση και προστασία της περιοχής.

Ενδεικτικό της κινητοποίησης που υπάρχει στην περιοχή για το Ποικίλον Όρος
είναι ότι σχολεία της περιοχής, με πρωτοβουλία του Α.Σ.Δ.Α., «υιοθετούν»
εκτάσεις στο βουνό με στόχο να αναπτύξουν πρωτοβουλίες που να αναβαθμίζουν το περιβάλλον.