ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Καλοκαίρι με μεγάλη ψυχή

ΜΕΣΗΜΕΡΑΚΙ, με τη ζέστη να υπερίπταται της πόλης. Διασχίζουμε την πλατεία
Κλαυθμώνος με προορισμό τα καφενεία απέναντι. Στα μαρμάρινα παγκάκια
ανθρώπινες φιγούρες κάθονται μια – μια, δεν σχηματίζουν παρέες, προτιμούν τη
διακριτική μοναξιά. Στο Λονδίνο τα παγκάκια έχουν συνήθως διαχωριστικό κάγκελο
μεταξύ των θέσεων ­ τα έφτιαξαν επίτηδες έτσι για να μην ξαπλώνουν επάνω τους
οι μη έχοντες στέγη ­ αλλά ευτυχώς εδώ είναι Αθήνα. Σωροί από τις γνωστές
πλαστικές σακούλες τριγύρω συνθέτουν το σκηνικό της περιπλάνησής τους. «Για
δες! Μια χαρά δεν τη βγάζουν;» με ρωτάει ξαφνικά ο Γιώργος και εγώ ενστικτωδώς
αντιδρώ με άρνηση. Πώς να δεχτώ ότι ένας άστεγος «τη βγάζει μια χαρά», όντας
στον δρόμο, κουρελής και αξιολύπητος, χωρίς τα στοιχειώδη;

Και όμως. Κάπου εκεί στη μέση του πάρκου υπάρχει μια βρύση με πόσιμο νερό, ­
«ακόμη και μπάνιο κάνει κανείς» ­, δημόσιες τουαλέτες, ­ «εντάξει όχι ό,τι
καλύτερο μπορεί να σου τύχει», ­ άφθονη σκιά από τα δέντρα, παγκάκια για
ξάπλες και, το κυριότερο, ησυχία. Οι διερχόμενοι ελάχιστοι, η πλατεία έχει
παραδοθεί σε αυτούς που την έχουν πολύ μεγαλύτερη ανάγκη απ’ εμάς που τη
διασχίζουμε βιαστικά υποτιμώντας τη.

Η Αθήνα μετατρέπεται σε πόλη φιλική προς τους άστεγους τα καλοκαίρια. Ειδικά
για καλοκαίρια σαν το φετινό, χωρίς κινδύνους λειψυδρίας να εξαφανίζουν τα
νερά από τις στέρνες και τα σιντριβάνια, καλοκαίρια με ντους από σταγόνες
κλιματιστικών στα πεζοδρόμια, καλοκαίρια με χώρο γι’ αυτούς που μένουν εντός,
δηλαδή καλοκαίρια με μεγάλη ψυχή.

Ένας άντρας με γενειάδα πυκνή και γκρίζο φαρδύ παντελόνι σηκώνεται από το
παγκάκι που είναι το εξοχικό του σπίτι και πηγαίνει στη βρύση. Ένας άλλος έχει
σκύψει πάνω από ένα βιβλίο, και μοιάζει απορροφημένος. Μια ηλικιωμένη γυναίκα
απλώς παρατηρεί ακίνητη. Ένας νεαρός που μοιάζει φερμένος από ανατολικά έχει
ξαπλώσει στο γρασίδι και κοιμάται.

Φεύγουμε πατώντας στις μύτες των ποδιών για να μη διακόψουμε τ’ όνειρό του…