Ένας διαγωνισμός χωρίς νόημα

ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ήταν φυσικά το αναμενόμενο. Διότι πρώτον, πολλοί από τους
διαγωνιζόμενους έχουν εγκαταλείψει τα πανεπιστημιακά θρανία πολλά χρόνια τώρα
και το να επανέλθουν σε κλίμα «διαγωνισμών» προϋποθέτει πολύ περισσότερους από
δύο, τρεις ή πέντε μήνες.

Δεύτερον, η εξεταστέα ύλη ήταν τέτοια που και ειδήμονες θα μπορούσαν να
αποτύχουν. Για παράδειγμα, στην επιστήμη της Χημείας περιλαμβάνονταν Οργανική
και Ανόργανη Χημεία, Ραδιοχημεία, Φυσικοχημεία κ.τλ. και κ.τλ. Δηλαδή είδη που
κατέχουν σημαντικό τμήμα μιας οργανωμένης βιβλιοθήκης.

Τρίτον, το δημιουργηθέν κλίμα στις εξετάσεις δεν ήταν καθόλου ευνοϊκό για τους εξεταζόμενους.

Τέταρτον, γνωστές οι αδυναμίες του εκπαιδευτικού μας συστήματος που οφείλονται
κυρίως στο σύστημα των εισαγωγικών εξετάσεων, για παράδειγμα των φοιτούντων σε
κάποιο Τμήμα δεν βρίσκονται στο Τμήμα της επιλογής τους, με αποτέλεσμα να μην
ενδιαφέρονται να μάθουν αλλά να περάσουν εξετάσεις, εξ ού και η επιστήμη της «Αντιγραφής»!

Αναρωτιέμαι όμως τι νόημα είχαν αυτές οι εξετάσεις, διότι αυτό είναι το
ουσιαστικό θέμα. Γνωρίζουμε ότι ένας καλός εκπαιδευτικός θα πρέπει να έχει
ιδιότητες μεταδοτικότητας της γνώσης, εργατικότητα και ενθουσιασμό για το
λειτούργημά του και αγάπη για τα παιδιά-μαθητές του. Ποιος διαγωνισμός θα
μπορούσε ποτέ να ελέγξει τέτοιες ιδιότητες; Είχα προτείνει ότι ένα καλύτερο
σύστημα θα ήταν η εξέταση των διαγωνιζομένων μέσα στην τάξη κατά την διάρκεια
της διδασκαλίας τους για δύο-τρεις ώρες· εκεί κρίνεται ο δάσκαλος και όχι ως
κονσέρβα ταξινομημένων γνώσεων που μπορεί να θυμάται ή όχι κατά το τρίωρο
διαγώνισμα. Άλλωστε κάθε ειδήμων, χωρίς να περιαυτολογήσω εγώ που θεωρούμε
καταξιωμένος διεθνώς στο πεδίο μου, θα μπορούσε αν όχι να αποτύχει, πάντως να
μην αριστεύσει σε κάποιο διαγώνισμα.

Αποτελεί ντροπή, διότι ο πραγματικός επιστήμονας χρησιμοποιεί κριτική σκέψη
επιλογής της κατάλληλης γνώσης και όχι επαναφορά από την μνήμη
καταλογοποιημένες και τυποποιημένες γνώσεις. Ο διαγωνισμός απέτυχε, διότι δεν
είχε νόημα εξαρχής να γίνει.

Ο Νίκος Μαρκάτος είναι πρώην πρύτανης του ΕΜΠ.