Η αμαρτία και η ενοχή στον αγγλοσαξονικό κόσμο

Ο ΚΛΙΝΤΟΝ είχε μια πολύ κοινή εξώγαμη περιπέτεια του είδους εκείνου που
αφθονεί στην καθημερινή ζωή μας. Κανονικά, ουδείς θα έπρεπε να ασχοληθεί,
πέραν ίσως κάποιου κουτσομπολιού περιορισμένης έκτασης. Ωστόσο έγινε πρώτο
θέμα, μείζον, άγνωστης ακόμα έκβασης για την ίδια τη σταδιοδρομία του
προέδρου, που, μάλιστα, γενικώς θεωρείται επιτυχημένος. Γιατί:

*Η αμαρτία και η ενοχή είναι φαινόμενα στα οποία στον αγγλοσαξονικό χώρο
προσδίδεται έντονη κοινωνική διάσταση. Αξιολογούνται λιγότερο ως ατομική
περιπέτεια. Και είναι επίσης περίεργο ότι η ιδιωτική ζωή (αγγλικά privacy),
αξία κατ’ εξοχήν αγγλοσαξονική, δεν γίνεται σεβαστή ακόμη και όταν περικλείει
δραστηριότητες που ουδόλως παραβλάπτουν δημόσια, κρατικά συμφέροντα.

* Αξιοσημείωτη ακόμα είναι και η υποκρισία που εκδηλώνεται σχετικώς. Επικριτές
είναι άνθρωποι πιθανότατα διαπράξαντες ανάλογα, πολύ κοινά άλλωστε,
«αμαρτήματα». Παραλλήλως, άνετα αποσιωπούν φοβερά συμπτώματα διαφθοράς της
αμερικανικής κοινωνίας.

* Πολλά τα αίτια αυτής της νοοτροπίας· κοινωνικά, θρησκευτικά, ιστορικά,
συναρτώμενα με τους όρους ζωής αυτών που εποίκησαν την Αμερική.

* Βεβαίως, η κινητήρια δύναμη του «σκανδάλου» πρέπει να αναζητηθεί σε
κομματικά και αλλά συναφή συμφέροντα. Αν όμως έλειπε αυτή η πουριτανική
περιρρέουσα ατμόσφαιρα, θα ήταν δύσκολο από μια τέτοια ευτελή αγοραία υπόθεση
να είχε προκληθεί τέτοιος θόρυβος.

* Είναι απορίας άξιο γιατί ο Κλίντον δεν ομολόγησε εξ αρχής, αξιοποιώντας την
δημοτικότητά του, γελοιοποιώντας υπόθεση και κατήγορους.

* Τέλος, αυτή η αγγλοσαξονική υποκρισία, η προσποίηση αρετής, εκτείνεται σε
πολλούς τομείς και, βεβαίως, στην εξωτερική πολιτική. Ενώ η Ουάσιγκτον
ανέκαθεν εφαρμόζει, συχνά με στυγνότητα, πολιτική συμφερόντων και πολύπλευρης
ισχύος, φροντίζει πάντα να την αγιογραφεί, περιβάλλοντάς την με αχλύν
υψηλόφρονος ιδεαλισμού, που αποδεικνύεται διάτρητος, κούφιος στην καθημερινή
πραγματικότητα. Κάτι ξέρουμε κι εμείς. Ελλαδίτες και Κύπριοι.