ΣΗΜΑΤΑ

… παραμένουν ένα κράτος που δεν μπορείς ν’ αγνοήσεις, «χώρα απαράγραπτη»,
όπως είχε πει ο Κλίντον σ’ ένα λόγο του στη Γερμανία. Παραμένουν, επίσης,
υπερδύναμη. Αλλά αδύναμη υπερδύναμη ­ σε ορισμένες τουλάχιστον πλευρές της. Το
κατόρθωμα των βομβιστών στην Κένυα και την Τανζανία, από άποψη αριθμού θυμάτων
μεταξύ των Αμερικανών, δεν ήταν από τα μεγαλύτερα. Για να σκοτωθούν καμμιά
δεκαριά Αμερικανοί, οι γενναίοι αυτοί πατριώτες σκότωσαν 180 Αφρικανούς και
τραυμάτισαν 5.000. Ψυχολογικά όμως, και ως μέγεθος σφαγής ­ ασχέτως
εθνικοτήτων ­ οι βόμβες του Ναϊρόμπι και του Νταρ Ες Σαλάμ αντήχησαν σ’ όλο
τον κόσμο και ήταν, σίγουρα, πλήγμα δεινό για την Ουάσινγκτον.

… που ακούστηκε αυτές τις μέρες είναι ότι οι δράστες της επίθεσης είχαν
σπουδαίο timing. Χτύπησαν την Αμερική την ώρα που ήταν πεσμένη κάτω, με τον
Λευκό Οίκο τσακισμένο από δύο παράλληλες αποτυχίες: στη Μέση Ανατολή, όπου η
ανευθυνότητα ενός Νετανιάχου δεν αφήνει τίποτα να προχωρήσει, και στο ατομικό
επίπεδο, με την υπονόμευση του προέδρου ως ηθικής προσωπικότητας, καθώς βράζει
το σκάνδαλο με τη Μόνικα. Λες και είναι εβραϊκός δάκτυλος όλα αυτά, γράφει η
Μπάρμπαρα Σπινέλλι στη «Στάμπα». «Η Αμερική είναι όμηρος, θαρρείς, του
εβραϊκού λόμπυ, προσωποποιούμενου στον Νετανιάχου και στη Μόνικα Λιουίνσκυ.
Νοσηρά διαπλεγμένα, το αίμα και το σεξ είναι ό,τι πρέπει για να ξυπνήσουν κύμα
αντισημιτισμού στις ΗΠΑ, καθώς το αντιδυτικό και αντιισραηλινό Τζιχάντ χτυπά
τώρα και τη Μαύρη Αφρική, “απαντώντας” και στην επίσκεψη που είχε κάνει ο
Κλίντον την άνοιξη». Και δεν μοιάζει πράξη παρόρμησης, συμπληρώνουν οι «Νιου
Γυορκ Τάιμς». Ο συντονισμός, το μέγεθος των επιθέσεων και η επιλογή των τόπων
­ δύο ανύποπτων και σχετικά ήρεμων αφρικανικών χωρών ­ φανερώνουν ψυχρό
σχεδιασμό «και, πιθανότατα, την υποστήριξη ξένης κυβέρνησης».

… παρεμπιπτόντως, προβλέπεται ρητώς το Τζιχάντ, όσο και αν πολλοί
καλοπροαίρετοι Μουσουλμάνοι προτιμούν να τονίζουν τις ηπιότερες σελίδες του
ιερού βιβλίου τους. Πολεμική ιαχή, το Κεφάλαιο 4 (στ. 71-84) κηρύσσει τον
αγώνα μέχρι θανάτου: «Πιστοί, γρηγορείτε! ­ λέει. ­ Ορμήστε ενάντια στον εχθρό
κατά ομάδες ή όλοι μαζί. Όσοι ανταλλάσσουν ευχαρίστως τη γήινη ζωή τους με την
άλλη βρίσκονται στον δρόμο του Θεού, γιατί θ’ ανταμειφθούν είτε σκοτωθούν είτε
νικήσουν. Πολέμα λοιπόν στον δρόμο του Θεού, γιατί μόνο για την ψυχή σου θα
λογοδοτήσεις. Και δίνε κουράγιο στους πιστούς! Ο Θεός θα αφαιρέσει το θάρρος
από τους άπιστους, γιατί είναι βίαιος όταν τιμωρεί». Ανάλογο και το Κεφάλαιο 9
(στ. 29): «Πολεμάτε τους άπιστους ώς την τελευταία μέρα…. Πολεμάτε ώσπου να
πληρώσουν όλοι, ένας προς ένα, και να νοιώσουν την ταπείνωση».

… ως να απευθύνεται αποκλειστικά σε άντρες, το Κοράνι καθοδηγεί τους
αναγνώστες του και στη συμπεριφορά τους έναντι του υποδεούς φύλου. «Όταν
φοβάστε ότι (οι γυναίκες) δεν θα σας υπακούσουν ­ ορίζει στο Κεφάλαιο 4 (στ.
34) ­ προειδοποιήστε τες, έπειτα αφήστε τες μόνες στο κρεβάτι και τέλος
χτυπήστε τες. Αλλά αν κατόπιν δείξουν υποταγή, μην τις κακομεταχειριστείτε,
γιατί ο Θεός είναι μεγάλος και μεγάθυμος». Δεν γράφηκαν βέβαια αυτά τον 20ό
αιώνα, γράφηκαν τον 7ο. Και ούτε περιέχει μόνο το Κοράνι ιαχές. Ακόμα και η
Αγία Γραφή περιέχει εδώ κι εκεί βίαιες αποστροφές. Σημασία, προφανώς, δεν έχει
μόνο τι διαβάζει κανείς, αλλά και πώς προτιμά να το ερμηνεύει.