Γιατί η Εθνική μας δεν έκανε εύκολο ξεκίνημα

ΕΝΤΑΞΕΙ, ξέρουμε κάθε αρχή και δύσκολη, αλλά χθες δεν ήταν αυτό η
πραγματικότητα. Η Εθνική Ελλάδος είχε την ευκαιρία να κάνει απόλυτα εύκολη
αρχή. Τι είδαμε λοιπόν.

Η ΕΛΛΑΔΑ

Ξεκίνησε το παιχνίδι με γρήγορες και επιτυχημένες επιθέσεις.

Ο Αλβέρτης και ο Οικονόμου χτυπούσαν από την περιφέρεια εύστοχα και ο Φασούλας
έτρεχε πρώτος στην άμυνα και στην επίθεση, κόβοντας πίσω και μοιράζοντας την
μπάλα μπροστά. Έτσι φθάσαμε να προηγούμαστε μέχρι και 14 πόντους πολύ νωρίς.

Η Ελλάδα παρουσίασε μία πολύ υψηλή ομάδα, αλλά ταυτόχρονα κινητική, που θύμιζε
λίγο από την ισπανική ομάδα του 1984 που βγήκε δεύτερη στους Ολυμπιακούς
Αγώνες, κοντό πλέι μέικερ και γρήγοροι ψηλοί.

«Φάνηκε» από νωρίς ότι το παιχνίδι τελείωσε και ο προπονητής (είμαι σίγουρος
γι’ αυτό) άρχισε να σκέφτεται να ξεκουράσει τους βασικούς και να έχει
ετοιμοπόλεμους τους άλλους. Λάθος, δυστυχώς, που έχουμε κάνει όλοι στο παρελθόν.

Έπεσε ο ρυθμός, χάθηκε η συνοχή, μειώθηκε η διαφορά και χάλασε η εικόνα της ομάδας.

Μια άλλη διάσταση που παρατηρήθηκε, ήταν η αποτελεσματικότητα μπροστά, αλλά
και κάποια έλλειψη κινητικότητας που θα είναι πιο εμφανής με ισχυρότερους αντιπάλους.

Ο ΚΑΝΑΔΑΣ

Ομάδα περιορισμένων δυνατοτήτων, αλλά με ταμπεραμέντο πολεμιστή. Ακόμη και
όταν η διαφορά ήταν μεγάλη, οι παίκτες του συνέχισαν να πολεμούν. Κλασική
αμερικανική νοοτροπία.

Παρ’ όλα αυτά, δεν φρόντισαν να ελέγξουν τον ρυθμό του παιχνιδιού, αν και
έπαιζαν εκτός έδρας.

Φρόντισαν να ασκήσουν πιεστική άμυνα στα 3/4 του γηπέδου, που δεν δημιούργησε
ουσιαστικό πρόβλημα στους Έλληνες κοντούς, αλλά παρά την εμπειρία τους έπεσαν
στην παγίδα. Ήταν ικανοποιημένοι με το να περάσουν με ασφάλεια την μπάλα
μπροστά. Να την περάσουν μπροστά, αλλά και να κτυπήσουν στην επίθεση. Δηλαδή,
να σκοράρουμε αμέσως.

Τέλος, ο Καναδάς έμεινε κοντά στο σκορ με τα πέντε στα πέντε τρίποντα του
Βίκερν στο α’ ημίχρονο.

Τελικά, η εθνική ελληνική ομάδα στο πρώτο της παιχνίδι έδειξε δύο σημεία
αδυναμίας: α) λείπει το σκορ από τη θέση του σούτινγκ γκαρντ και β) χρειάζεται
αύξηση της πιεστικής άμυνας. Πιο σκληρή άμυνα παιδιά. Παίζουμε στην έδρα μας.

Οι σημερινοί αντίπαλοί μας:

ΟΙ ΙΤΑΛΟΙ

Οι σημερινοί μας αντίπαλοι, παρά το γεγονός ότι έχουν το ελαφρυντικό της
πρεμιέρας και έπαιξαν χωρίς τον Μάγιερς, δεν έδειξαν τίποτε το ιδιαίτερο.

Προσπάθησαν χωρίς να έχουν τους μεγάλους ριμπάουντερ να τρέξουν στον
αιφνιδιασμό, ίσως λίγο καλύτερα από το παρελθόν.

Παρουσίασαν μια δυνατότητα να παίζουν με βαρύ και ελαφρύ σχήμα, χωρίς να
χάνουν ύψος, αλλά δεν είχαν περιφερειακή ευστοχία.

Βέβαια, έλειπε ο Μάγιερς, που είναι επιθετική απειλή και θα είναι ξεκούραστος,
αν παίξει στο σημερινό παιχνίδι.

Έκαναν προσπάθεια για πιεστική άμυνα, ιδιαίτερα ύστερα από επιτυχημένη
ελεύθερη βολή.

Συνολικά παρουσιάστηκαν λιγότερο οργανωμένοι από πέρυσι, όταν βγήκαν δεύτεροι
στο Πανευρωπαϊκό της Ισπανίας.

Μια ακόμη τρανταχτή τους αδυναμία ήταν ότι δεν μπορούν να αντιδράσουν επιτυχώς
στην πιεστική άμυνα, ειδικότερα εάν ο Μπονόρα δεν είναι μέσα στο γήπεδο.

Εν κατακλείδι.

Οι Ιταλοί με ομάδα λιγότερο οργανωμένη από πέρυσι, όχι πολύ ισχυροί στο
κέντρο, με αδυναμία στην αντιμετώπιση πιεστικής άμυνας και με την παράδοση
(ειδικότερα στην Ελλάδα) συντριπτικά εις βάρος τους, δεν έχουν και μεγάλη τύχη σήμερα.