ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Μετά τις διαγραφές

Η πολιτική δεν είναι πια αυτό που ήταν. Κάτι από την παλιά αύρα, κάτι από το
παλιό της κύρος έχει οριστικά χαθεί. Έχει ειπωθεί κατά κόρον. Και το έχουν
αποδείξει και οι δημοσκοπήσεις ­ κι όχι μόνον οι ελληνικές.

Ποτέ οι πολίτες δεν είχαν λιγότερη εμπιστοσύνη στους πολιτικούς εν γένει, απ’
ό,τι σήμερα. Ποτέ δεν είχαν σε χαμηλότερη εκτίμηση τα κόμματα και τους
κατεστημένους πολιτικούς θεσμούς. Ποτέ η διάθεση των πολιτών να ταυτιστούν (ή,
πολύ περισσότερο, να στρατευθούν) με κάποιον από τους κομματικούς
σχηματισμούς, δεν ήταν πιο ασθενής. Ποτέ η ιδιότητα του βουλευτή, ειδικά, δεν
προσέδιδε λιγότερο κύρος στον φέροντα. Και ποτέ ένας νέος άνθρωπος, με κάποια
αξία και κάποιες αξίες, δεν είχε λιγότερα κίνητρα να αφιερωθεί στον δημόσιο
βίο, διεκδικώντας (όπως αυτή διεκδικείται κατά τα ελληνικά πολιτικά ήθη) μια
θέση σε κομματικούς συνδυασμούς.

Συνεπώς, ούτε τα επεισόδια στα οποία ενεπλάκησαν οι βουλευτές Καραμηνάς,
Γιοβανούδας και Γιακουμάτος, μα ούτε και ο πειθαρχικός κολασμός των δύο
τελευταίων (ο πρώτος και χειρότερος τη γλίτωσε φθηνά) από το κόμμα τους
ξάφνιασαν κανέναν.

Οι μεν βουλευτικές παρεκτροπές ήρθαν να επιβεβαιώσουν τη χαμηλή εκτίμηση της
κοινής γνώμης για τον περίφημο μέσο, «ανώνυμο» βουλευτή, του οποίου την
ποιότητα θεωρήθηκε ότι εκπροσωπούν αυθεντικά οι «τρεις». Κι αν η εκτίμηση
είναι πράγματι υπερβολική και άδικη, κρύβει ωστόσο μια πανθομολογούμενη
αλήθεια: Ότι μετά τα τελευταία κύματα ανανέωσης του πολιτικού προσωπικού που
συνδέθηκαν με τη μεταπολίτευση στη δεκαετία του ’70 ή με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ,
στις αρχές της δεκαετίας του ’80, το πολιτικό σύστημα δεν στρατολογεί τους
λειτουργούς του ανάμεσα στους καλύτερους. Κι ότι το κομματικό σύστημα, με την
όλη λειτουργία του, αλλά και ειδικά με τον ρόλο που επιφυλάσσει στον βουλευτή
­ ρόλο άχαρο, μίζερο και περιθωριακό στην γκριζάδα του κόμματος και στην πλήξη
της Βουλής ­ δεν δίνει και σπουδαία κίνητρα σε ανθρώπους καλύτερους των κ.κ.
Γιακουμάτου, Γιοβανούδα ή Καραμηνά, να εμπλακούν στην περιπέτεια της
διεκδίκησης δημόσιου αξιώματος.

Ο δε πειθαρχικός κολασμός των δύο κακότυχων, ως παρ’ ολίγον κάθαρσις, ήρθε
απλώς να επιβεβαιώσει ότι το ίδιο το πολιτικό σύστημα και οι κομματικές
ηγεσίες στην κεφαλή του, έχουν πλήρη συνείδηση πως το κύρος και η αξιοπιστία
τους υφίστανται μιαν αδυσώπητη διαδικασία διάβρωσης, μόνον που δεν ξέρουν πώς
να αντιδράσουν, δεν ξέρουν πώς να απαντήσουν στο πρόβλημα.

Κι άλλοι μεν, τα ρίχνουν στο Σύνταγμα, οι διατάξεις του οποίου τάχα φταίνε που
η συντεχνιακή αλληλεγγύη έχει καταστήσει κωμωδία τη διαδικασία των αιτήσεων
για άρση ασυλίας.

Άλλοι τα ρίχνουν στα μίντια, γενικώς. Ο κ. Έβερτ, ειδικώς, θεώρησε καλό να τα
ρίξει στο ΠΑΣΟΚ. Και το Πειθαρχικό αποφάσισε να τα ρίξει στους ίδιους τους
ατυχείς εκτεθέντες, με την ελπίδα ότι η όψιμη επίδειξη πυγμής θα κλείσει τις
πληγές, θα διορθώσει τη ζημιά και, προπάντων, θα σώσει το τρωθέν «ίματζ» του προέδρου.

Και το μεν «ίματζ» ίσως διορθώθηκε ­ θα το πουν οι δημοσκοπήσεις. Η ζημιά
πάντως, όχι.

Γιατί τη ζημιά δεν την έκαναν ο Γιοβανούδας με την «καψούρα» του, ο
Γιακουμάτος με το 38άρι του ή ο Καραμηνάς με το αλκοτέστ του. Και τη ζημιά δεν
την υπέστη, τώρα ξαφνικά, η Νέα Δημοκρατία. Κι ούτε βγαίνει από τις
περιπέτειες αυτές χαμένη ειδικά η Ν.Δ. και κερδισμένος ο αντίπαλός της.

Κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον αβέβαιον για ολόκληρο το κομματικό οικοδόμημα,
που υφίσταται τη φθορά των καιρών, ανήμπορο μέχρι στιγμής να αντιδράσει και να
εκσυγχρονιστεί ­ να πάψει, δηλαδή, να λειτουργεί με τον τρόπο που λειτουργούσε
τον μακάριο καιρό των αιώνιων αληθειών, της παντοδυναμίας των πολιτικών και
της αειφόρου ρουσφετολογικής ανάπτυξης. Να συγχρονίσει την πολιτική προσφορά
με την κοινωνική ζήτηση.