Σε αναζήτηση συμφωνίας

Και τώρα, στο τραπέζι του ΠΑΣΟΚ μπαίνει η συμπόρευση Σημίτη –
Τσοχατζόπουλου. Οι εξελίξεις στο μέτωπο των αποκρατικοποιήσεων, που θεωρείται
ότι έδωσαν «μία ανάσα» στην κυβέρνηση, ήταν το «κλειδί» για την ανάληψη της
σχετικής πρωτοβουλίας από τον Πρωθυπουργό ­ η οποία εκδηλώθηκε στην τελευταία
συνάντησή του με τον υπουργό Άμυνας.

ΓΙΑ πρώτη φορά από την ανάληψη της πρωθυπουργίας, το 1996, υπήρξε μία τόσο
ανοιχτή συζήτηση μεταξύ των δύο «μεγάλων αντιπάλων» ­ μία συζήτηση που
αφορούσε την ίδια την πορεία του ΠΑΣΟΚ, αλλά και των στελεχών του.

Ο Ρρωθυπουργός ουσιαστικά ζήτησε από τον κ. Τσοχατζόπουλο να «προχωρήσουν
μαζί» ­ με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον εσωκομματικό χάρτη.

Ο κ. Α. Τσοχατζόπουλος ανέμενε μία τέτοια πρωτοβουλία από την πλευρά του
Ρρωθυπουργού ­ αλλά δεν είχε κανέναν λόγο να την αποδεχτεί «εκεί και τότε».

Άλλωστε, το καλοκαίρι δεν είναι μία περίοδος που προσφέρεται για συνεννοήσεις
μέσα στα εσωκομματικά μπλοκ ­ και σε περίπτωση που η συμπόρευση γίνει
πραγματικότητα, αρκετά στελέχη του θα ζητήσουν «εξηγήσεις».

Ωστόσο, ο κ. Τσοχατζόπουλος φρόντισε, από τη μία πλευρά να σημειώσει ότι ο
ίδιος είναι αποφασισμένος να διατηρήσει το δικό του πολιτικό στίγμα και από
την άλλη, να ανοίξει διάπλατα την πόρτα του στην πρωτοβουλία του πρωθυπουργού,
ζητώντας να γίνει αναλυτική συζήτηση μετά τις καλοκαιρινές διακοπές.

Βεβαίως, το ότι το ζήτημα της συμπόρευσης μπήκε στο τραπέζι δεν σημαίνει ότι
είναι εξασφαλισμένη και η συμφωνία των δύο μεγάλων ομάδων του ΠΑΣΟΚ ­ τα
προβλήματα εξακολουθούν να είναι πολλά, όπως και οι πολιτικές διαφορές και οι
προσωπικές αντιθέσεις μεταξύ των στελεχών.

Ωστόσο, εκτιμάται ότι η συμφωνία για «συμπόρευση» θα μπορούσε να αναπτύξει μία
σημαντική δυναμική τόσο μέσα, όσο και έξω από το κυβερνών κόμμα.

ΟΙ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ

Όλες οι παράμετροι του εσωκομματικού προβλήματος του ΠΑΣΟΚ οδηγούσαν σε μία
τέτοια κίνηση ­ αλλά προηγουμένως, ο κ. Σημίτης ήταν «με την πλάτη στον τοίχο»
λόγω των απανωτών δημοσκοπήσεων, που έδειχναν κάμψη του ΠΑΣΟΚ αλλά και της
δικής του δημοτικότητας, καθώς και λόγω των πολλών ανοιχτών μετώπων στο
κοινωνικό πεδίο.

Έτσι, για ένα διάστημα ο Πρωθυπουργός είχε χάσει την πρωτοβουλία ­ με
αποκορύφωμα τη συνάντησή του με τον κ. Γ. Χαραλαμπόπουλο και τις
«καταγγελτικές» δηλώσεις στις οποίες προχώρησε αμέσως μετά ο πρώην
αντιπρόεδρος των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ.

Σ’ εκείνο το διάστημα διαμορφωνόταν μία κοινή αίσθηση στο «μπλοκ των
εκσυγχρονιστών», ότι ο κ. Α. Τσοχατζόπουλος θα δοκίμαζε και πάλι την τύχη του
στο συνέδριο του ’99 ­ κάτι που ωθούσε όλες τις συνιστώσες του χώρου των
εκσυγχρονιστών σε μία επανασυσπείρωση με επιθετικά χαρακτηριστικά.

Ωστόσο, η κίνηση Τσοχατζόπουλου να ζητήσει αναβολή του συνεδρίου για το
διάστημα είτε μετά τις δημοτικές, είτε μετά και τις βουλευτικές εκλογές, τη
στιγμή που ήταν γνωστό ότι ο Πρωθυπουργός ήταν αποφασισμένος να προχωρήσει σε
συνέδριο τον ερχόμενο Μάρτιο, ήταν το «σήμα» της πρόθεσής του να μην επιδιώξει
τη ρήξη με τον κ. Σημίτη.

ΟΙ ΠΙΕΣΕΙΣ

Στην πραγματικότητα, τόσο ο κ. Σημίτης, όσο και ο κ. Τσοχατζόπουλος πιέζονταν
­ και πιέζονται ­ από δύο πλευρές: ο μεν Πρωθυπουργός έχει την πίεση του
«σκληρού πυρήνα» των εκσυγχρονιστών να προχωρήσει στην πολιτική του
εκσυγχρονισμού «χωρίς εκπτώσεις» και «χωρίς συμβιβασμούς», έστω και με τον
κίνδυνο να επικρατήσει στο συνέδριο με ποσοστό ανάλογο του ’96 και από την
άλλη πλευρά, την πίεση μεγάλου τμήματος του κομματικού μηχανισμού να
υλοποιήσει το δικό του σύνθημα «όλοι μαζί».

Ο κ. Τσοχατζόπουλος δέχεται την πίεση των «σκληρών» της εσωκομματικής
αντιπολίτευσης να αποτελέσει το «αντίπαλον δέος» του κ. Σημίτη στο επόμενο
συνέδριο ­ πράγμα που οδηγεί στενούς του συνεργάτες να μιλούν ακόμα και για
«προβοκάτσια», με στόχο την οριστική αποδυνάμωσή του (αφού θεωρείται απίθανο
να ηττηθεί στο συνέδριο ένας Πρωθυπουργός που έχει τη λαϊκή εντολή) και στη
συνέχεια την προβολή στελεχών της «νεώτερης γενιάς».

Από την άλλη πλευρά, ο κ. Τσοχατζόπουλος πιέζεται από μεγάλη μερίδα στενών
συνεργατών του ­ που εκτιμούν ότι προοπτική έχει μόνο το ενωμένο ΠΑΣΟΚ.

Παράλληλα, ρόλο στην τελευταία εξέλιξη έπαιξαν και οι δηλώσεις κορυφαίων
στελεχών του ΠΑΣΟΚ, όπως οι κ. κ Κ. Λαλιώτης, Β. Παπανδρέου, Κ. Σκανδαλίδης,
Απ. Κακλαμάνης, Β. Βενιζέλος ­ που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο «έδειξαν» την
ανάγκη να είναι μόνος υποψήφιος ο κ. Κ. Σημίτης στο συνέδριο, αλλά μέσα σε ένα
πλαίσιο πολιτικής συμφωνίας.

Μάλιστα, ο Πρωθυπουργός είχε γίνει αποδέκτης σχετικών εισηγήσεων από ορισμένα
από τα στελέχη αυτά ­ είναι γνωστό ότι η κ. Βάσω Παπανδρέου είχε προτείνει μία
«μεγάλη συμφωνία» μεταξύ όλων των «ομάδων», ώστε να προχωρήσει το ΠΑΣΟΚ
ενωμένο και στις δημοτικές εκλογές, αλλά και στο επόμενο συνέδριο, ενώ και ο
κ. Κ. Σκανδαλίδης έχει μιλήσει για την ανάγκη ενός δομικού ανασχηματισμού, που
θα οδηγούσε σε μία πιο «συνθετική» κυβέρνηση.

Όλες οι προτάσεις και όλες οι εκτιμήσεις στην ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ
συντείνουν ­ με διαφορετικά σκεπτικά, βεβαίως ­ στην ανάγκη να λυθούν τα
εσωκομματικά προβλήματα του κυβερνώντος κόμματος «από τη ζωή», δηλαδή μετά τις
βουλευτικές εκλογές.

Τόσο η πλευρά των εκσυγχρονιστών, όσο και η πλευρά των «τσοχατζοπουλικών»
θέλουν να αποφύγουν μία πρόωρη σύγκρουση, που θα οδηγούσε σε βαρύτατες
απώλειες και τις δύο «ομάδες», και είναι οι κοινές ανάγκες που οδηγούν στις συμφωνίες…