[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΑΠΟ ΤΟΝ «γίγαντα με μυαλό μικρού παιδιού» της Γερμανίας του κ. Κολ ώς το
«χονδροειδέστατο ψέμα» του κ. Κλίντον, η απόσταση δεν είναι μεγάλη. Γιατί
βέβαια πρόκειται για την ίδια συνήθεια του υπουργού των Εξωτερικών να
υποκαθιστά τις πολιτικές θέσεις με υβριστικούς χαρακτηρισμούς εναντίον όσων
κατά καιρούς θεωρεί αντιπάλους του ­ είτε στην εσωτερική πολιτική σκηνή είτε
στον διεθνή χώρο. Το ότι η τακτική αυτή είναι αντιπαραγωγική έχει αποδειχθεί
ξανά και ξανά. Πότε με την ήττα στις δημοτικές, πότε με τη συγγνώμη που
αναγκάστηκε να ζητήσει από τους Γερμανούς και φυσικά τώρα με τις ΗΠΑ.

Σ’ αυτή την τελευταία περίπτωση μάλιστα, ενώ είχαμε κάθε δίκιο να
διαμαρτυρηθούμε για τις απαράδεκτες πράγματι θέσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ,
βρεθήκαμε με τους Αμερικανούς να ζητάνε και τα ρέστα ­ όταν δεν
ειρωνευόντουσαν ­ για τις δηλώσεις του κ. Πάγκαλου. Η αμήχανη αντίδραση του κ.
Ρέππα δείχνει με τον πιο καθαρό τρόπο πόσο επιμελώς… σχεδιασμένη ήταν η
ενέργεια του Έλληνα υπουργού των Εξωτερικών. Τόσο που πολλοί ασφαλώς θα
νοσταλγούν τον «λαϊκισμό» του Ανδρέα Παπανδρέου ­ που ωστόσο ακόμα και στις
λεκτικές του υπερβολές υπηρετούσε πάντοτε συγκεκριμένες τακτικές επιλογές ­
από το σημερινό εκσυγχρονιστικό του κακέκτυπο.

Αν το πρόβλημα βέβαια ήταν μόνο οι εκρήξεις του κ. Πάγκαλου δεν θα ήταν και
τόσο σοβαρό. Σε τελευταία ανάλυση, όπως και ο ίδιος λέει, οι διεθνείς σχέσεις
είναι υπεράνω προσώπων. Δυστυχώς, αυτή η έλλειψη σχεδιασμού, η αίσθηση ότι
έχουμε μπει στον αυτόματο πιλότο χωρίς κανείς να αντιδρά στα επερχόμενα
αδιέξοδα, εκδηλώνεται και σε σοβαρότερα ζητήματα. Ο λόγος φυσικά για τους
S-300. Ο γράφων είχε το προνόμιο πριν από έναν περίπου χρόνο να συμμετάσχει σε
μια κλειστή ενημέρωση για την εξωτερική πολιτική. Οι θέσεις που είχαν
αναπτυχθεί ήταν λίγο-πολύ γνωστές: η Ελλάδα έχει κερδίσει τη μάχη των
επιχειρημάτων ­ ήταν η εποχή των γκρίζων ζωνών ­ η Τουρκία δεν πείθει κ.λπ.

Είχε μάλιστα τονιστεί ιδιαίτερα η ανάγκη να δείξουμε ψυχραιμία και κυρίως να
αποφύγουμε τις τουρκικές προκλήσεις. Η ερώτηση ήρθε αυθόρμητα: «Τότε γιατί
προχωράμε στην εγκατάσταση των S-300;». Περισσότερο από την απάντηση ­ που έχω
ξεχάσει ­ είχα εντυπωσιαστεί από τη στιγμιαία σιωπή και την έκδηλη αμηχανία
των παριστάμενων κυβερνητικών στελεχών. Αυτή η αμηχανία είναι που ακόμα και
σήμερα με τρομάζει…