ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΠΕΠΟΝΗΣ Δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές μεταξύ ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ.

Σκληρή κριτική στην κυβέρνηση για τους χειρισμούς της στα εθνικά θέματα και
στη διαμόρφωση της οικονομικής πολιτικής της χώρας ασκεί, στη συνέντευξή του
στα «ΝΕΑ», ο πρώην υπουργός και πρώην κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ
Αναστάσιος Πεπονής. «Δεν υπάρχει μελετημένος σχεδιασμός, όπως με την Ιονική».
Η μερική μετοχοποίηση στον τομέα πετρελαίου «απέφερε σε ορισμένους μεγάλα
κέρδη μέσα σε ελάχιστες μέρες». «Σε ορισμένους δημόσιους τομείς οι σπατάλες
συνεχίζονται». «Ακόμη και η εκπόνηση νομοσχεδίων ανατίθεται σε ιδιώτες». «Στη
μάχη κατά του πληθωρισμού συμβάλλουν μόνον τα μεσαία και ιδίως τα εισοδήματα
μισθωτών και συνταξιούχων». «Η κατάργηση του 2.190 θα είναι καλύτερη από την
ανοιχτή υπονόμευση». Οι θέσεις αυτές του κ. Πεπονή αποτελούν ορισμένα στοιχεία
της κριτικής του στην κυβέρνηση, ενώ κάνει λόγο για «αδιαφορία» και «αντίθεση»
από την πλευρά της κυβέρνησης σε όσους κάνουν κριτική. Στα εθνικά θέματα ο
πρώην υπουργός μιλάει με «ανοιχτά χαρτιά». «Αμφισβητώ την ορθότητα των
εκτιμήσεων και χειρισμών για την αντιμετώπιση της ηγεμονικής πολιτικής της
Άγκυρας», σημειώνει. Δηλώνει ότι διαφωνεί με τη «βήμα προς βήμα» προσέγγιση με
την Άγκυρα. Τονίζει: «Επιβεβαιωθήκαμε, διότι η Τουρκία προβάλλει πλέον
κατάλογο ανύπαρκτων εκκρεμοτήτων». Και παρατηρεί με ιδιαίτερα σκωπτικό τρόπο,
ότι η πολιτική κινητικότητας ­ για την οποία μιλούσε ο κ. Σημίτης ­
αποδείχτηκε ότι είναι «κινητικότητα παραδοχών». Ο κ. Πεπονής τονίζει ότι «το
ΔΗΚΚΙ ξεπήδησε από τα σπλάχνα του ΠΑΣΟΚ» και εκφράζει την ευχή «της σύγκλισης
που θα μας επανέφερε σε κοινή πορεία». Και, αναφερόμενος στα δύο μεγάλα
κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ., δηλώνει με κατηγορηματικότητα: «Επί μέρους
διαφωνίες υπάρχουν, αλλά δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές».

ΕΡ.: Κύριε Πεπονή, είστε από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ
οι οποίοι ασκούν κριτική σε κυβερνητικές επιλογές. Ορισμένοι
ωστόσο υποστηρίζουν ότι όσοι διαφωνείτε είστε λίγοι…

ΑΠ.: Οι διαφορετικές εκτιμήσεις και απόψεις δεν θα κριθούν από τον αριθμό
εκείνων που τις διατυπώνουν. Κρίνονται από τη βασιμότητά τους, από το αν
επιβεβαιώνονται ή αν διαψεύδονται από τις εξελίξεις και από την απήχηση που
βρίσκουν στον λαό.

ΕΡ.: Υπάρχουν ορισμένοι, οι οποίοι λένε ότι δεν μπορούν να το
ξεχωρίσουν πλέον από τη Ν.Δ., κυρίως σε θέματα που αφορούν την
οικονομία στο σύνολό της…

ΑΠ.: Από τις αντιπαραθέσεις των αρχηγών των δύο μεγάλων κομμάτων στη Βουλή
διαφαίνεται η αγωνιώδης προσπάθειά τους να προβάλουν διαφορές και διαφωνίες.
Επιμέρους διαφωνίες υπάρχουν, αλλά δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές.

ΑΔΙΑΦΟΡΗΣΑΝ

ΕΡ.: Έχετε κατ’ επανάληψη μιλήσει για την οικονομική πολιτική της
κυβέρνησης. Και έχετε καταλογίσει λάθη. Μπορείτε να αναφερθείτε
σ’ αυτά ενδεικτικά;

ΑΠ.: Σε αρκετές περιπτώσεις είχαμε προβεί σε συγκεκριμένες υποδείξεις που
αντιμετωπίστηκαν με αδιαφορία ή και αντίθεση. Πρόσφατη περίπτωση, η πρότασή
μας στην Κεντρική Επιτροπή να επανεξετασθεί η πολιτική για τις εργασιακές
σχέσεις και ειδικότερα να μην επιβληθεί το εννιάωρο χωρίς τη συναίνεση των
εργαζομένων. Απέρριψαν, τότε, την πρότασή μας. Έπειτα από αντιδράσεις, που
μπορούσαν ν’ αποφευχθούν, κατέληξαν στη μερική αποδοχή των δικών μας προτάσεων.

ΕΡ.: Έχετε μιλήσει πολλές φορές για τις ιδιωτικοποιήσεις και τις
μετοχοποιήσεις, τις οποίες προωθεί η κυβέρνηση. Πού
συμφωνείτε και πού διαφωνείτε;

ΑΠ.: Η κυβέρνηση αποφεύγει να οριοθετήσει με σαφήνεια τα όρια και τον ρόλο του
δημοσίου τομέα. Καταγγέλλει επί δύο χρόνια τις δυσλειτουργίες του, αλλά η
εποπτεία που ασκεί αποδεικνύεται αναποτελεσματική. Δεν διαπιστώνεται
συγκεκριμένη βελτιωτική αλλαγή.

Η ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ

Καταγγέλλονται οι συντεχνίες, αλλά ορισμένες παραμένουν ισχυρές. Ψηφίσαμε ένα
νομοσχέδιο για την Ολυμπιακή, διαφορετικό από εκείνο που είχε κατατεθεί.

Αλλά η Ολυμπιακή εξακολουθεί να ταλαιπωρεί βάναυσα το κοινό. Και κανείς δεν
έχει αντιληφθεί ποια θα είναι η οριστική λύση. Ασφαλώς επιβάλλεται να
ιδιωτικοποιηθούν αρκετές μονάδες, άσχετες με την αποστολή του δημοσίου τομέα.
Όμως, περιπτώσεις όπως της Ιονικής δείχνουν ότι δεν υπάρχει μελετημένος
σχεδιασμός. Εξάλλου, κανείς δεν έχει αντιληφθεί εάν, γιατί και πώς θα
ιδιωτικοποιηθούν. Οργανισμοί, όπως η ΕΥΔΑΠ, ο ΟΛΠ, η Διώρυγα της Κορίνθου.

Η μερική μετοχοποίηση στον τομέα των πετρελαίων είναι απόφαση ορθή, που την
είχαμε εξαγγείλει από το 1995. Πραγματοποιήθηκε όμως κατά τρόπον που απέφερε
σε ορισμένους προνομιακούς επενδυτές μεγάλα κέρδη μέσα σε ελάχιστες ημέρες.

ΕΡ.: Ποια εντύπωση έχετε, τα λαϊκά στρώματα στηρίζουν την ασκούμενη
οικονομική πολιτική;

ΑΠ.: Η κοινή γνώμη καλείται να επικεντρώσει την προσοχή της και το ενδιαφέρον
της στο Χρηματιστήριο. Να πεισθεί από την αύξηση της αξίας μετοχών ότι η
οικονομία μας πάει καλά. Ενθαρρύνεται η νοοτροπία του άκοπου και γρήγορου
κέρδους. Ο λαός πληροφορείται την εντυπωσιακή αύξηση των κερδών των τραπεζών.

Όμως ένα σημαντικό μέρος τους προκύπτει από τα καταναλωτικά δάνεια, με
συνέπειες, για τα μικρά νοικοκυριά, που επεσήμανε η πρόσφατη έρευνα των
«ΝΕΩΝ». Στον δημόσιο τομέα, ιδίως σε ορισμένους δημόσιους οργανισμούς, οι
σπατάλες συνεχίζονται. Παχυλές αμοιβές λίγων στελεχών, αμοιβές για μελέτες και
«συμβουλές» αμφίβολης χρησιμότητας. Ακόμα και η εκπόνηση νομοσχεδίων
ανατίθεται σε ιδιώτες!

ΟΙ ΜΙΣΘΩΤΟΙ

ΕΡ.: Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα σήμερα είναι η ανεργία...

ΑΠ.: Η ανεργία αυξάνεται. Στα λαϊκά στρώματα κατασταλάζει η πεποίθηση ότι
πρόκειται για πολιτική που μεταφέρει τον πλούτο στην κοινωνική κορυφή. Στη
μάχη κατά του πληθωρισμού συμβάλλουν μόνο τα μεσαία και ιδίως τα εισοδήματα
μισθωτών και συνταξιούχων.

Όσον αφορά τη σχέση πολίτη και διοίκησης, υπενθυμίζω ότι τον Απρίλιο του 1997
ψηφίστηκε ο νόμος για τον «Συνήγορο του Πολίτη». Βρισκόμαστε στον Ιούλιο του
1998 και ο νέος θεσμός έχει προσφέρει στους πολίτες δηλώσεις και συνεντεύξεις.
Ο θεσμός του ΑΣΕΠ, όμως, είχε αρχίσει να λειτουργεί μέσα σε 4 μήνες από την
ψήφιση του σχετικού νόμου.

ΟΛΑ ΦΤΑΙΝΕ…

ΕΡ.: Εφημερίδες γράφουν ότι καταστρατηγείται ή ότι ετοιμάζεται να
καταστρατηγηθεί ο Νόμος Πεπονή. Ποια είναι η αλήθεια;

ΑΠ.: Η κυβέρνηση εξήγγειλε πριν από λίγους μήνες την «επέκταση» του Νόμου 2190
για της προσλήψεις. Τώρα, όμως, στελέχη του κυβερνητικού μηχανισμού βάλλουν
εναντίον του. Του αποδίδουν ρυθμίσεις ανύπαρκτες και συνέπειες άσχετες με τις
διατάξεις του. Ισχυρίζονται και διαδίδουν ότι ο 2190 φταίει για πολλά και διάφορα.

Φταίει που δεν προχωρεί η COSMOTE, φταίει για καθυστερήσεις που σημειώθηκαν
στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, φταίει για τις δυσχέρειες που
αντιμετωπίζουν οι ιδιωτικοποιήσεις, φταίει ακόμα και για την κατάσταση της Ολυμπιακής.

Αφού λοιπόν τόσα κακά και δυσάρεστα επισωρεύει αυτός ο νόμος, γιατί δεν τον
καταργούν; Η κατάργηση θα ήταν προτιμότερη από την ανοιχτή υπονόμευση, που
εύλογα κλονίζει την εμπιστοσύνη του λαού για τη συνεπή τήρησή του.

ΤΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ δεν πρέπει να είναι χώροι παρασκηνιακών διαβουλεύσεων τονίζει στα
«ΝΕΑ» ο κ. Πεπονής και επισημαίνει ότι θα πρέπει να ακολουθηθεί άλλη πολιτική
με το ΔΗΚΚΙ.

ΕΡ.: Πότε, κατά τη γνώμη σας, πρέπει να γίνει το Συνέδριο του
ΠΑΣΟΚ, πριν από τις ευρωεκλογές και γιατί;

ΑΠ.: Προσωπικά θα υποστήριζα τη σύγκληση ενός Συνεδρίου ιδεολογικού και
προγραμματικού χαρακτήρα, αποσυνδεμένου από αριθμητικές αναμετρήσεις.
Αντιλαμβάνομαι ότι αυτή η πρόταση δεν θα βρει απήχηση.

Ορισμένοι βιάζονται να προσδώσουν στο Συνέδριο χαρακτήρα μιας διαδικασίας που
θα επιβεβαιώσει ή θα αμφισβητήσει τη σημερινή ηγεσία. Με αυτή τη νοοτροπία δεν
θα ξεπεράσουμε τη διαίρεση σε νικητές και ηττημένους.

Θα καταλήξουμε έτσι σε Συνέδριο μιας νέας αριθμητικής αναμέτρησης ή σ’ ένα
Συνέδριο παρασκηνιακών συμβιβασμών για αναδιανομή της κομματικής εξουσίας.

ΣΥΓΚΛΙΣΗ ΜΕ ΔΗΚΚΙ

ΕΡ.: Πόσο πετυχημένη θεωρείτε την αντιμετώπιση του ΔΗΚΚΙ από το ΠΑΣΟΚ;

ΑΠ.: Το ΔΗΚΚΙ ξεπήδησε μέσα από τα σπλάγχνα του ΠΑΣΟΚ. Προσωπικά περιορίζομαι
να διατυπώσω ξανά την ευχή μιας σύγκλισης που θα μας επανέφερε σε κοινή πορεία.

ΕΡ.: Αν ήταν στο χέρι σας θα επιλέγατε την κυρία Δαμανάκη για υποψήφια
δήμαρχο της Αθήνας;

ΑΠ.: Σε σύσκεψη που είχε συγκληθεί τον Δεκέμβριο του ’97, για να επικυρώσουμε
αποφάσεις που είχαν παρθεί, διατύπωσα τις εκτιμήσεις μου και τις προτάσεις
μου. Οι περισσότεροι βουλευτές της Α’ Αθήνας και οι εκπρόσωποι του
Εκτελεστικού Γραφείου δεν τις αποδέχθηκαν. Υποστήριζαν ότι η επιλογή τους
διευρύνει την εκλογική μας βάση. Περιορίζομαι σ’ αυτήν την υπενθύμιση και
προτιμώ να μην επεκταθώ.

ΑΝΗΣΥΧΕΙ για τα εθνικά θέματα ο κ. Πεπονής. Και δηλώνει με έμφαση ότι αυτά όλα
που λέγονταν περί κινητικότητας στην εξωτερική πολιτική αποδείχθηκαν εξωπραγματικά.

ΕΡ.: Στην επικαιρότητα, αλλά όχι με τόσο καλές ειδήσεις,
βρίσκεται αυτό τον καιρό το Κυπριακό…

ΑΠ.: Θεωρώ δεδομένο ότι οι ηγεσίες που αποφάσισαν την προμήθεια των πυραύλων
S-300 έλαβαν υπόψη τους όλα τα ενδεχόμενα και έχουν σχεδιάσει αντίστοιχους
αποτελεσματικούς χειρισμούς. Σχεδόν όλες οι ηγεσίες Ελλάδας και Κύπρου, με
κύρια εξαίρεση τον Γεώργιο Παπανδρέου, δεν είχαν εκτιμήσει τη γεωστρατηγική
σχέση ομηρείας της Κύπρου έναντι της Τουρκίας. Με την επέμβαση του 1974, η
Άγκυρα πραγματοποίησε τον στόχο που ρητά επεδίωκε από το 1964: Να εγκατασταθεί
δυναμικά στην Κύπρο και να εδραιώσει αυτή τη σχέση ομηρείας. Με την αποχώρηση
της ελληνικής μεραρχίας το 1967, η Τουρκία είχε ήδη εξασφαλίσει τη στρατιωτική
προϋπόθεση για την εισβολή. Το επαίσχυντο πραξικόπημα του 1974, προσέφερε το
αναγκαίο πρόσχημα.

ΕΡ.: Αυτά ισχύουν για το παρελθόν. Σήμερα, πού προσδιορίζετε
το πρόβλημα;

ΑΠ.: Σήμερα, σε στρατιωτικό επίπεδο, η αποτροπή μιας νέας απειλής εξαρτάται
κυρίως από την αποτελεσματικότητα, έτσι και την πειστικότητα, του καλουμένου
«ενιαίου αμυντικού χώρου». Σε πολιτικό επίπεδο, η ένταξη της Κύπρου στην
Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια εύστοχη επιδίωξη που θα συμβάλει αποφασιστικά στην
ασφάλεια του ανεξάρτητου κράτους. Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν η Ευρωπαϊκή
Ένωση θα καταστήσει οριστικά σαφές ότι η ένταξη δεν θα εξαρτηθεί από την
καλούμενη «λύση» του Κυπριακού, δεν θα είναι δηλαδή και αυτή όμηρος της Άγκυρας.

ΕΡ.: Το πρόβλημα, κύριε Πεπονή, είναι ότι η τουρκική πλευρά
αποθρασύνεται συνεχώς. Επομένως, ένα ερώτημα που
τίθεται, είναι κατά πόσον ­ κατά τη γνώμη σας ­ είναι
αποτελεσματική η εξωτερική πολιτική που ασκείται από την ελληνική κυβέρνηση;

ΑΠ.: Δεν διαφώνησα ούτε διαφωνώ συνολικά με την εξωτερική πολιτική της
κυβέρνησης. Αμφισβητώ την ορθότητα των εκτιμήσεων και των χειρισμών για την
αντιμετώπιση της ηγεμονικής πολιτικής της Άγκυρας στην περιοχή μας.

Ακριβώς πριν από ένα χρόνο, ο κ. Πρωθυπουργός είχε χαρακτηρίσει το κείμενο της
Μαδρίτης ως ένα ιδιότυπο σύμφωνο «φιλίας και συνεργασίας». Οι εξελίξεις που
ακολούθησαν, δικαίωσαν εμάς. Η εναντίον μας επιθετικότητα έχει ενταθεί, οι
παραβιάσεις του εναέριου χώρου δεν σταμάτησαν, οι απειλές συνεχίστηκαν πιο προκλητικές.

Είχαμε προβλέψει ότι η πρόταση τής «βήμα προς βήμα» προσέγγισης, που με
επιμονή περιέφερε η κυβέρνηση σε ΗΠΑ και Ευρώπη, θα προσέφερε στην Άγκυρα ένα
βάθρο για να προβάλει τον δικό της κατάλογο ανύπαρκτων «εκκρεμοτήτων». Επιβεβαιωθήκαμε.

Έμμεσα, αλλά σαφώς, αποδοκίμαζαν επί μήνες την πολιτική του Ανδρέα Παπανδρέου
ως πολιτική «ακινησίας» και χαρακτήριζαν τη δική τους πολιτική, πολιτική
«κινητικότητας». Οι εξελίξεις την απέδειξαν ως κινητικότητα παραδοχών. Από
κάποιες κυβερνητικές δηλώσεις, ότι υπαρκτό ζήτημα είναι μόνο η οριοθέτηση της
νησιωτικής υφαλοκρηπίδας, διαφαίνεται τάση επιστροφής στην πολιτική του Ανδρέα
Παπανδρέου ως προς το Αιγαίο.

ΕΡ.: Υπάρχει και το Κοσσυφοπέδιο, η πολιτική μας στα Βαλκάνια…
Ορισμένοι λένε ότι τα ίδια θα έκανε και ο Ανδρέας Παπανδρέου για να
αντιμετωπίσει τα προβλήματα εξωτερικής πολιτικής. Συμφωνείτε;

ΑΠ.: Οι θέσεις της κυβέρνησης για το Κοσσυφοπέδιο, όπως δημόσια διατυπώνονται,
είναι κατά την άποψή μου ορθές. Η πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση για τα
Βαλκάνια, είναι συνέχεια της πολιτικής που εχάραξε και εφάρμοσε ο Ανδρέας
Παπανδρέου, προσαρμοσμένη στις νέες συνθήκες. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι
τα προβλήματα τώρα είναι πιο περίπλοκα και οξύτερα. Οι συνθήκες επιβάλλουν
πολύ προσεκτικούς χειρισμούς.