Πολιτική γένους θηλυκού

Η κ. Ουρανία Τζιάτα δεν ξέρει ούτε από ποσοστώσεις ούτε από λόγια
ακροατηρίου. Το πρώτο δεν το χρειάστηκε ποτέ «αν και αναγκάζομαι πλέον να
συμφωνήσω». Το δεύτερο το χρησιμοποίησε ήδη από τη δεκαετία του ’60, ως
συνδικαλίστρια στον κλάδο της, σήμερα όμως προτιμά να μιλήσει με τα λόγια της ζωής.

ΔΑΣΚΑΛΑ, ΚΑΤΑ το παρελθόν, κοινοτάρχισσα στον Θεολόγο Θάσου τώρα ­ δεν
ξεπερνούν τις 10 οι γυναίκες σε αυτό το αξίωμα στη χώρα μας ­ παραδέχεται πως
για να αναλάβει ή να αναδειχθεί μία γυναίκα σε μία υπεύθυνη δημόσια θέση
πρέπει να προσπαθήσει πολύ περισσότερο από έναν άνδρα να αποδείξει ότι είναι
άξια. «Όταν όμως ξεπεράσει αυτόν τον σκόπελο, αποδεικνύεται πιο αποτελεσματική».

Δεν έχουν περάσει πολλές ημέρες που η κ. Τζιάτα αναγκάστηκε να φωνάξει τον…
χωροφύλακα για να μπορέσει να ολοκληρωθεί η συνεδρίαση του κοινοτικού της
συμβουλίου με θέμα την επέκταση του πολεοδομικού σχεδίου. Ο προκάτοχός της ­
άνδρας κοινοτάρχης ­ πριν από τέσσερα χρόνια για το ίδιο αυτό θέμα, απλώς…
είχε παραιτηθεί. «Οι γυναίκες είναι άνθρωποι πρακτικοί.

Έχουν εκπαιδευτεί στην ζωή τους να κάνουν πολλά πράγματα μαζί ­ να βάζουν
πλυντήριο, να μαγειρεύουν, να διαβάζουν τα παιδιά, να εργάζονται ­ να δίνουν
άμεσες λύσεις στα καθημερινά προβλήματα. Και αυτή τους την πολυσχιδή
δραστηριότητα και ικανότητα την επιδεικνύουν και στις δημόσιες θέσεις ευθύνης
που αναλαμβάνουν. Οι άνδρες είναι πολύ θεωρητικοί. Μέχρι να φτάσουν στο δια
ταύτα περνάει χρόνος πολύς. Άσε που αν ξεφύγουν από ένα στάνταρ πρόγραμμα μπερδεύονται…».

Μπερδεύονται-δεν μπερδεύονται, το θέμα παραμένει ένα: αντίθετα απ’ ό,τι θα
περίμενε κανείς, καθώς έχουμε ξεπεράσει προ πολλού τις αρχές του αιώνα, η
συμμετοχή των γυναικών στους δημοκρατικούς θεσμούς και στα πολιτικά κέντρα
αποφάσεων (Κοινοβούλιο, Αυτοδιοίκηση, Συνδικαλισμός) παραμένει στη χώρα μας
τρομακτικά χαμηλή. Είκοσι δύο γυναίκες στη Βουλή και την Ευρωβουλή, μία
γυναίκα νομάρχης στους 54, συμμετοχή 2% και 4% αντιστοίχως στα νομαρχιακά και
δημοτικά συμβούλια και περίπου 30 γυναίκες δήμαρχοι και πρόεδροι κοινοτήτων
στους 5.500 Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

«Και μάλιστα σε μία χώρα που το 51% του εκλογικού σώματος απαρτίζεται από
γυναίκες, όπως και το 40% του εργατικού δυναμικού, το 56% των φοιτητών ΑΕΙ και
το 56% των πτυχιούχων», θα δώσει ανάγλυφα την πραγματικότητα με τη γλώσσα των
αριθμών η ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ και γραμματέας του Τομέα Γυναικών κ. Άννα
Καραμάνου που μαζί με άλλες γυναίκες αποφάσισαν να οργανωθούν για να
αναστρέψουν τους χαμηλούς δείκτες. Με ποιο τρόπο;

Με την ίδρυση, καταρχήν, του Πολιτικού Συνδέσμου Γυναικών. Μιας ομάδας στην
οποία συμμετέχουν 40 γυναίκες, εν ενεργεία πολιτικοί ­ υπουργοί, βουλευτές,
δήμαρχοι ­ εκπρόσωποι του ΣΕΒ, της ΓΣΕΕ και γυναικείων οργανώσεων.

Τι ζητά ο σύνδεσμος; «Τίποτα περισσότερο από το να μη διαταράσσεται η
ισορροπία των φύλων που πρέπει να εκφράζεται παντού, επομένως και στην
πολιτική. Γι’ αυτό και προτείνουμε ­ εν όψει των δημοτικών και νομαρχιακών
εκλογών ­ την ψήφιση διάταξης που θα διασφαλίζει ότι στα αιρετά όργανα της
Αυτοδιοίκησης κανένα φύλο δεν μπορεί να έχει εκπροσώπηση μικρότερη του 1/3».
Σε απλά ελληνικά αυτό σημαίνει συμμετοχή των γυναικών όχι μικρότερη του 1/3.

Γνωστός ο αντίλογος: «ποσόστωση για τις γυναίκες και γιατί όχι… απλώς άξιοι άνθρωποι»;

Για τη βουλευτή της Ν.Δ. κ. Μαριέττα Γιαννάκου-Κουτσίκου, ιδρυτικό μέλος του
Συνδέσμου, το ερώτημα αυτό εκτρέπει τον προβληματισμό από τον πραγματικό του
στόχο, δηλαδή την ισότιμη εκπροσώπηση του 52% του πληθυσμού.

«Η ποσόστωση δεν αποτελεί αυτοσκοπό και δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη έλλειμμα
ποιότητας ή και αναξιοκρατία στη διαδικασία επιλογής των προσώπων. Είναι
σημαντικό να αντιπαρατεθούμε στην παρωχημένη άποψη που θέλει τη γυναίκα να
έχει αποδείξει πρώτα την αξία της στο κοινωνικό περιβάλλον και μετά να
διεκδικήσει τη συμμετοχή της σε δομές ή μηχανισμούς εξουσίας. Πρόκειται για
μάχη αντιλήψεων στη λογική της ενίσχυσης των θετικών δράσεων και όχι για μια
νέα μορφή διακρίσεων».

Το ότι είναι γυναίκα δεν εμπόδισε την κ. Ελένη Ταραντίνου-Παναγιωτοπούλου, ένα
ακόμη ιδρυτικό μέλος του Συνδέσμου, να εκλεγεί δήμαρχος Φιλοθέης, στην πρώτη
της μάλιστα κάθοδο στις δημοτικές εκλογές του ’94. «Ό, τι είχα εναντίον μου
δεν το είχα ως γυναίκα, αλλά επειδή τόλμησα να συγκροτήσω ένα ανεξάρτητο
ψηφοδέλτιο. Δεν αποποιούμαι το κόμμα στο οποίο ανήκω, αλλά και δεν το προβάλλω
ως ενισχυτική δύναμη για να πετύχω τον στόχο μου. Το πρόβλημα έγκειται στο
γεγονός ότι λίγες γυναίκες έχουν εμπιστοσύνη στην αυταξία τους ­ θεωρούν ότι
τα προσόντα είναι κάτι που δεν τις αφορά, μεγαλωμένες με τα στερεότυπα ότι οι
άνδρες είναι για τις εξωτερικές και σπουδαίες υποθέσεις και εκείνες για τις
εσωτερικές και ασήμαντες. Γι’ αυτό άλλωστε οι γυναίκες δεν ψηφίζουν με…
κλειστά μάτια γυναίκες υποψήφιες, όπως δείχνει η ανάλυση της εκλογικής
συμπεριφοράς των γυναικών σε κάθε είδους εκλογικές αναμετρήσεις».

Αυτή ακριβώς τη συμπεριφορά προσπαθεί να επηρεάσει ο Πολιτικός Σύνδεσμος
Γυναικών πιστεύοντας ότι όσο περισσότερες γυναίκες υπάρχουν στα ψηφοδέλτια,
τόσο περισσότερο θ’ αρχίσει ο κόσμος να εθίζεται στην ιδέα ότι… μπορεί να
ψηφίσει και γυναίκες. Όχι γιατί είναι θέμα ισορροπίας ή επειδή το επιτάσσει
ακόμη και η νέα συνθήκη του Άμστερνταμ και η συστατική πράξη του Συμβουλίου
της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλά γιατί οι γυναίκες που μετέχουν σ’ αυτόν είναι
πεπεισμένες ότι η «γυναικεία ματιά» στην πολιτική ­ που σημαίνει ευαισθησία,
αποτελεσματικότητα, ταχύτητα, αμεσότητα, ευελιξία, προσφορά ­ θα προσδώσει εν
τέλει διαφορετικής ποιότητας χαρακτηριστικά στην ίδια την άσκηση της πολιτικής.