Με κεφάλι σκυφτό και τα χέρια σφιγμένα σε γροθιές

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ που είχαν απομείνει αργά το απόγευμα χθες στον Β’ Πυροσβεστικό
Σταθμό Αθηνών, στην Ακαδημία Πλάτωνος, ήταν λιγοστοί. Οι περισσότεροι κάθονται
έξω στα σκαλιά ή στα γύρω πεζούλια. Με το κεφάλι σκυφτό και τα χέρια σφιγμένα
σε γροθιές. Όταν δεν σιγομουρμουρίζουν, όταν δεν μιλούν μόνοι, προσπαθώντας να
εξηγήσουν στον εαυτό τους τι και γιατί συνέβη, φωνάζουν. «Ήταν εκεί. Κι ήταν
καλά, που να πάρει ο διάολος. Μιλήσαμε στο τηλέφωνο».

Οι κουβέντες σταματούν και ξαναρχίζουν. Δυνατά ή ψιθυριστά, με κινήσεις
απότομες ή μηχανικές, οι πυροσβέστες που έχασαν χθες τρεις αγαπημένους
συναδέλφους, τρεις φίλους, προσπαθούν να βρουν δύναμη. Δύναμη για να
συγκρατήσουν τα δάκρυα και δύναμη για να συνεχίσουν. «Εμείς θα το ξεπεράσουμε.
Αλίμονο σε κείνους…». Τα μάτια βουρκώνουν.

Δυό νέοι άνθρωποι, πυροσβέστες στα πρώτα τους βήματα, καθισμένοι στα σκαλιά
της εισόδου, κρύβουν με τα χέρια το πρόσωπό τους. Ήταν στην ίδια σειρά με τον
Αλέξανδρο, έχουν πάνω κάτω την ίδια ηλικία και δεν μπορούν να πιστέψουν πως ο
φίλος τους, ο συνάδελφος, ο μόλις 26 ετών Αλέξανδρος Διαβολής, δεν θα
επιστρέψει στον σταθμό, δεν θα τους ξαναμιλήσει για τα σχέδιά του να
παντρευτεί, να κάνει οικογένεια, να δώσει ό,τι καλύτερο μπορεί στο Σώμα…
Άκουσαν πως η μητέρα και η αδελφή του Αλέξανδρου είχαν πάει στα Κεντρικά, στη
Μουρούζη. «Ας είναι κάποιος πιο δυνατός εκεί, κάποιος που να μπορέσει να τις παρηγορήσει».

Μέσα στο κτίριο, στους διαδρόμους που οδηγούν στα γραφεία, απλώνεται παντού
μια έντονη μυρωδιά φωτιάς και θανάτου. Σ’ ένα μικρό γραφείο, στον πρώτο όροφο,
κάθεται, με χαμηλωμένο το κεφάλι και τα μάτια βουρκωμένα, ο διοικητής του
Σταθμού, ο κ. Ανδρέας Κόης, που διέκοψε την αναρρωτική του άδεια για να
συμπαρασταθεί στους συναδέλφους και να κλάψει μαζί τους, για τους φίλους που
χάθηκαν. «Η οικογένειά μας, γιατί δεμένοι σαν οικογένεια είμαστε όλοι οι
συνάδελφοι εδώ, θρηνεί τρεις ανθρώπους που έδωσαν τη ζωή τους στο Σώμα. Και
οργίστηκα πάρα πολύ όταν άκουσα στο ραδιόφωνο έναν συνδικαλιστή δασικό να
ποδοπατά το πένθος μας για λόγους συντεχνιακούς. Είχαμε θύματα επειδή
πολεμήσαμε». Τρεις άνδρες έχασε μέσα σε λίγα λεπτά ο διοικητής του Β’
Πυροσβεστικού Σταθμού Αθηνών. Οι δύο έμπειροι, πάλευαν τη φωτιά επί χρόνια.

Είκοσι τρία χρόνια υπηρεσίας είχε στις πλάτες του ο 47χρονος αρχιπυροσβέστης
Δημήτρης Μαλούκος και λίγο καιρό πριν συζητούσε να βγει στη σύνταξη. Ο άτυχος
οδηγός του πυροσβεστικού οχήματος ήταν πατέρας δύο παιδιών, ενός αγοριού,
ηλικίας 18 ετών, και ενός κοριτσιού στα δεκάξι. Βλέποντας τον γιο του, το
νεαρό αγόρι που ούρλιαζε από τον πόνο, λίγα στενά πιο κάτω, έξω από το σπίτι
της οικογένειας, οι συνάδελφοι τού αρχιπυροσβέστη δάκρυσαν. Στο άκουσμα της
είδησης πως η πεθερά του 47χρονου πέθανε από ανακοπή όταν έμαθε το τραγικό
νέο, το πέπλο της θλίψης πάνω από τον Πυροσβεστικό Σταθμό έγινε πιο βαρύ.

Ένας άλλος πυροσβέστης στέκεται πάνω από το τηλέφωνο. Προσπαθεί να ειδοποιήσει
τον αδελφό του νεκρού αρχιπυροσβέστη Θεμιστοκλή Μαυραϊδή, να τον βρει κάπου
στη Φθιώτιδα. Η πρώτη οικογένεια του άτυχου πυροσβέστη, που έφυγε σε ηλικία 41
ετών, τα δύο του παιδιά από τον πρώτο του γάμο και οι συγγενείς του,
βρίσκονται σκορπισμένοι στο Ηράκλειο της Κρήτης και στη Φθιώτιδα. Από το σπίτι
όπου έμεναν μαζί, στο Παγκράτι, η αρραβωνιαστικιά του ξεκίνησε για να πάει
στον Σταθμό του Κολωνού, να ρωτήσει, να μάθει… Δεν ήξεραν τι να της πουν,
πώς να την αντικρύσουν οι άνθρωποι εκεί. Μονάχα της έσφιξαν το χέρι και
έκλαψαν μαζί της.

«Όλα αυτά τα χρόνια, οι δύο συνάδελφοι επεδείκνυαν συνέπεια και αυταπάρνηση»,
θα πει με φωνή σπασμένη από τη θλίψη ο διοικητής τους, ο κ. Κόης. «Την ήξεραν
καλά την περιοχή. Και ο νεώτερος, ο Αλέξανδρος, στα δύο χρόνια που ήταν στο
Σώμα, υπήρξε άψογος. Όλοι εργάζονταν πάντα με αυτοθυσία».