ΠΡΟΣΩΠΑ Γοητεύει και στα 78 του

Έκανε παρέα με τους θρυλικούς «Beatles», συνεργάστηκε με τον Γεχούντι Μενουχίν
και άλλαξε την πορεία της παγκόσμιας μουσικής. Εβδομήντα οκτώ χρόνων σήμερα, ο
Ραβί Σανκάρ αισθάνεται δημιουργικότερος από ποτέ.

Ραβί Σανκάρ. Στα 78 του χρόνια, εξακολουθεί να γοητεύει, παρέα με το σιτάρ του, τα πλήθη των θαυμαστών του

ΕΝΑ ΚΑΛΕΣΜΑ του αρκεί, ακόμα και σήμερα, για να συρρεύσουν, σε οποιονδήποτε
συναυλιακό χώρο, ολόκληρα πλήθη. Γιατί η καριέρα του Ραβί Σανκάρ στον χώρο της
μουσικής έχει λάβει, με το πέρασμα του χρόνου, σχεδόν μυθικές διαστάσεις και
οι ήχοι από το αγαπημένο του σιτάρ, με το οποίο ο Ινδός μουσικός
«συμπορεύεται» εδώ και 65 χρόνια, εξακολουθούν να γοητεύουν τους απανταχού μουσικόφιλους.

Όπως είχαν γοητεύσει, πριν από χρόνια, τα μέλη των «Σκαθαριών», κάνοντάς τους
να εισαγάγουν ανατολίτικους ρυθμούς στις μελωδίες τους. Δεν είναι τυχαίο
άλλωστε ότι ο Σανκάρ θεωρείται από τους θαυμαστές του «το πέμπτο Σκαθάρι». Η
μουσική του όμως δεν αφήνει αδιάφορους ούτε τους λάτρεις της τζαζ. Γιατί ο
αυτοσχεδιασμός κατέχει τιμητική θέση σε κάθε συναυλία του. «Ο λόγος που
βρίσκομαι ακόμα εδώ, ο λόγος που είμαι ακόμα δημοφιλής», εξηγεί ο Σανκάρ,
«είναι γιατί δεν προσφέρω στο κοινό μου πάντα τα ίδια ακούσματα. Αυτό που
πραγματικά με χαροποιεί δεν είναι ένα ηχογραφημένο κομμάτι. Είναι ένα κομμάτι
πάνω στο οποίο αυτοσχεδιάζω, ενώπιον κάποιων ανθρώπων που ξέρουν να το εκτιμήσουν».

Όσο για την πηγή της έμπνευσής του; Απλή, όσο και πολύτιμη: «Κατ’ αρχήν,
εμπνέομαι από την αγάπη», δηλώνει ο Σανκάρ. «Ύστερα, από τη θρησκευτική μου
πίστη. Νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό να πιστεύεις σε κάτι, οτιδήποτε κι αν
είναι αυτό. Είναι αρχή της δημιουργίας και βγαίνει στη μουσική μου γιατί
υποτάσσομαι σ’ αυτήν χωρίς δισταγμό».

Τα τελευταία δύο χρόνια η κύρια απασχόληση του Σανκάρ ήταν, πέρα από τις
τακτικές περιοδείες του, η συγγραφή της αυτοβιογραφίας του. Μέσα από την οποία
αναζητούσε, κατά δική του ομολογία, ένα είδος προσωπικής κάθαρσης. «Για χρόνια
οι άνθρωποι μου ζητούσαν να γράψω για τη ζωή μου», λέει ο ίδιος. «Κάποια
στιγμή απλώς αισθάνθηκα την ανάγκη να το κάνω».

Και το έκανε. Μιλώντας για την εποχή που συμμετείχε στο φεστιβάλ του
Γούντστοκ, αλλά και για τη συνεργασία του με τον διάσημο βιολονίστα Γεχούντι
Μενουχίν, καρπός της οποίας υπήρξαν οι πρώτες συνθέσεις για βιολί και σιτάρ.
Για την εγκατάσταση της οικογένειάς του στο Παρίσι, σε ηλικία 10 ετών, αλλά
και για την «επιστροφή» του στην Ινδία, τον ινδικό πολιτισμό και την
παραδοσιακή ινδική μουσική. Την οποία αγάπησε, μέσα από την τέχνη του,
ολόκληρος ο κόσμος.