ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μιας χρήσης

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ φεύγοντας για διακοπές να πάρω ένα και μοναδικό πράγμα μαζί μου.
Μάλιστα δεν χρειάζεται ούτε καν να το μεταφέρω, υπάρχει παντού, μπορώ να το
αγοράσω από ένα περίπτερο, από ένα μαγαζί με τουριστικά είδη και οπωσδήποτε
από ένα φωτογραφείο, εννοώ αυτές τις μικρές φωτογραφικές μιας χρήσης. Χωρίς
φακούς, ειδικά φίλτρα, χωρίς πολλά πολλά, ρύθμιση για το φως, τη συννεφιά και
το διάφραγμα, κάνουν την καλύτερη δουλειά.

Είναι ελαφριές, αλλά μπορούν να σηκώσουν όλο το βάρος ­ τις διακοπές, το
ταξίδι, τις σημειώσεις που θέλεις να κρατήσεις για μετά. Μετά τις πετάς. Στο
μεταξύ, όμως, θα έχεις «πιάσει» το χαμόγελο που θέλεις και το μακροβούτι που
περιμένεις να αναδυθεί, ακόμη και τον ήλιο που πάει να βουτήξει στη θάλασσα
και δεν περιμένει ­ μόνο το γρήγορο πάτημα του κουμπιού και αυτό είναι όλο.

Πρέπει να είσαι γρήγορος και να μην ποντάρεις στις πόζες.

Οι άνθρωποι που ξέρουν να φωτογραφίζουν δεν υποτιμάνε ποτέ ένα αστραπιαίο
κλικ. Οι άνθρωποι που ξέρουν να φωτογραφίζουν ξέρουν να εκτιμούν τα πράγματα.
Εκείνοι που ξέρουν να φωτογραφίζονται, πάλι, όχι απαραίτητα. Θα ‘θελα να είχα
μία τέτοια μηχανή μιας χρήσης κάθε ημέρα. Έτσι γρήγορα, χωρίς να το περιμένει
κανείς, να «πιάνω» τις κυρίες που βάφονται σ’ ένα κατάστημα καλλυντικών, την
ουρά στα εισιτήρια για τον Λυκαβηττό, τους τουρίστες στο φανάρι αφηρημένους
και αφοσιωμένους σε κάτι, τους θυμωμένους οδηγούς, τους παραβάτες, τους μπλαζέ
τύπους των πρώτων τραπεζιών. Και έτσι, χωρίς να καταλαβαίνει την κίνησή μου,
αφοπλιστικά – ούτε να ρυθμίσεις ούτε τίποτε ­ να «πιάνω» στη φωτογραφία τη
σκέψη που δεν θέλει να την πει. Και η μηχανή να τη μαρτυράει.