ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Χαμένη ευκαιρία

ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ μου τα κορίτσια ντρέπονταν να ομολογήσουν, ακόμη και στην πιο στενή
φίλη τους, την ολοκλήρωση των σχέσεων με το αγόρι τους. Θυμάμαι πως και για το
φιλί στο στόμα πολύ διστακτικά γινόταν λόγος. Και βέβαια καμία συζήτηση με
τους γονείς.

Η παρθενία εθεωρείτο από τα πολυτιμότερα αγαθά της νέας γυναίκας. Και δεν ήταν
σπάνιες οι περιπτώσεις που η εκτίμηση των αγοριών προς τα κορίτσια ήταν
μεγαλύτερη όταν υπήρχε απτή απόδειξη της αγνότητάς τους.

Ευτυχώς η δική μου γενιά απέβαλε γρήγορα τον φόβο πως θα μείνει στο ράφι η
γυναίκα που ανέπτυσσε προγαμιαίες σχέσεις. Ήταν η εποχή των χίπις, των
κοινοβίων, του γυμνισμού, της γυναικείας απελευθέρωσης. Φιλιόμασταν στις
καφετέριες, στους δρόμους, στη στάση των λεωφορείων. Κανένα βιβλίο
επιστημονικής ή άλλης φαντασίας δεν προέβλεπε ότι είναι δυνατόν να κάνουμε για
πρώτη φορά έρωτα με θεατές μερικά εκατομμύρια, όπως τα δεκαοχτάχρονα
αμερικανάκια που προγραμμάτισαν να το κάνουν μπροστά σε κάμερες του κυβερνοχώρου.

Η πρώτη ερωτική εμπειρία ήταν ­ και ευτυχώς παραμένει ­ προσωπική υπόθεση. Για
άλλους τρυφερή, γλυκιά ανάμνηση συνδεδεμένη με τα νιάτα, για άλλους αδιάφορη,
ξεθωριασμένη από τον χρόνο θύμηση. Για κανέναν, όμως, ένα υπερθέαμα. Βορά στα
αχόρταγα μάτια εκατομμυρίων ιντερνετ-όπληκτων. Για τους χρήστες με σεξουαλική
ζωή δεν θα είναι τίποτα περισσότερο από μία πορνό ταινία με περισσότερη ή
λιγότερη τεχνική αρτιότητα. Για τους παρθένους, οδηγός. Για τους
πρωταγωνιστές, η χαμένη ευκαιρία να κρατήσουν για τον εαυτόν τους αυτό που
όλοι οι άλλοι έχουμε.