Για τον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ

Για τον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ για τους εκπαιδευτικούς γράφει ο κ. Γεώργιος
Ευθυμίου, από τη Λήμνο, απευθυνόμενος στον υπουργό Παιδείας:

«Στον απόηχο των γεγονότων του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ θα ήθελα να ανακινήσω το
θέμα με την ψυχραιμία που δίνει η χρονική απόσταση από τα γεγονότα. Τα όσα
διαδραματίσθηκαν εκείνες τις ημέρες δείχνουν την παντελή έλλειψη επικοινωνίας
και κοινής “γλώσσας” κυβερνώντων και λαού. Ο κ. Αρσένης, θέλοντας να χρίσει
εαυτόν μεταρρυθμιστή και καινοτόμο και επιδιώκοντας προβολή που θα τον
βοηθήσει στις πολιτικές του βλέψεις, προκάλεσε μια τεράστια αναστάτωση στον
χώρο της παιδείας εν μία νυκτί! Άραγε, αυτή η βιασύνη υπαγορεύθηκε από την
αγωνία του για την ελληνική εκπαίδευση; Φοβάμαι πως όχι, απλά επιθυμούσε η
εκπαιδευτική μεταρρύθμιση να εφαρμοστεί γιατί ο χρόνος παραμονής του στο
υπουργείο Παιδείας ήταν άγνωστος και αυτός βέβαια έπρεπε να παρουσιάσει
οπωσδήποτε έργο, άσχετα αν οι εξαγγελίες του ήταν μερικώς ανεφάρμοστες (το
διαπιστώσαμε στα σχολεία) ή έθιγαν καίρια πολίτες που εμπιστεύονται τους
νόμους και τα υπάρχοντα οργανωτικά πλαίσια. Ο κ. Αρσένης λοιπόν επιθυμούσε να
είναι αυτός που θα καταργήσει την επετηρίδα, και το πραγματοποίησε το
περασμένο καλοκαίρι, επιλέγοντας τον χρόνο για να αποφύγει τις αντιδράσεις,
ενώ ο ίδιος διαβεβαίωνε δύο μήνες νωρίτερα ότι θέμα κατάργησης της επετηρίδας
δεν τίθεται, τι φαρισαϊσμός, άραγε σκέφθηκε ο κ. Αρσένης από το “πωρωμένο”
“γυάλινο” γραφείο του ότι όλα αυτά τα χρόνια που ίσχυε η επετηρίδα, την οποία
θέσπισε η πολιτεία, μερικές χιλιάδες πτυχιούχοι (πολλοί με περισσότερα τυπικά
προσόντα από την ηγεσία του υπουργείου Παιδείας) είχαν ρυθμίσει ανάλογα τη ζωή
τους με αυτό τον θεσμό και είχαν δημιουργήσει οικογένεια με ό,τι υποχρεώσεις
αυτό συνεπάγεται; Αναλογίσθηκε ο κ. Αρσένης τα τεράστια προβλήματα που
δημιουργούσε ξαφνικά σ’ αυτούς τους νέους; Αναλογίσθηκε ο κ. Αρσένης ότι θα
αδικούσε ίσως κάποια άτομα που σπούδασαν επί χρόνια, που εργάσθηκαν κάτω από
αντίξοες συνθήκες σε παραμεθόριες περιοχές, σε απομακρυσμένα νησιά,
προσφέροντας το είναι τους στην εκπαίδευση που αγαπούν και από την οποία δεν
είναι περαστικοί όπως ο κ. Αρσένης; Πρώτιστο καθήκον του πολιτικού πρέπει να
είναι η φροντίδα δίκαιης ρύθμισης όλων των θεμάτων που επιλαμβάνεται.
Παλαιότερα είχα διαβάσει ότι Γερμανοί βουλευτές, που έπρεπε να ρυθμίσουν
κάποιο εργασιακό θέμα, εργάσθηκαν σε κάποιο εργοστάσιο έτσι ώστε να είναι σε
θέση να επιτύχουν δίκαιη ρύθμιση του ζητήματος βοηθούμενοι από την αποκτηθείσα
εμπειρία, μήπως λοιπόν ο κ. Αρσένης θα έπρεπε να εργαστεί στο γυμνάσιο π.χ.
της Τήλου για να μπορέσει να κατανοήσει τις δυσκολίες άσκησης αυτού του
λειτουργήματος και να μην εκπλαγεί, όπως έγινε, από τις αντιδράσεις των
αναπληρωτών; Η επετηρίδα έχρηζε μεταρρύθμισης, έπρεπε όμως να δοθεί μια
πενταετής παράτασή της, έτσι ώστε οι ευρισκόμενοι προ των θυρών να διοριστούν
και οι υπόλοιποι να ρυθμίσουν ανάλογα τη ζωή τους. Βέβαια, ο κ. Αρσένης
επιθυμούσε άμεσες λύσεις χωρίς να αναλογίζεται ότι κατέστρεφε ανθρώπινα
όνειρα.

Κύριε Αρσένη, είναι εγκληματικό να καταστρέφετε τα όνειρα χιλιάδων ανθρώπων
χάρη της πολιτικής προοπτικής σας. Όλοι αυτοί που πλήττονται είναι άνθρωποι με
προσωπικότητα, όπως και εσείς, απλά έτυχε εσείς να έχετε την εξουσία και να
διαφεντεύετε την τύχη τους, σκεφθήκατε ότι ίσως θα μπορούσατε εσείς να είσθε
στην άλλη πλευρά, στη θέση των αναπληρωτών; Άραγε τότε πώς θα αντιδρούσατε;
Μήπως και εσείς θα ήσασταν έξω από κάποιο εξεταστικό κέντρο; Μίλησε ο κ.
Αρσένης για “γεροντοκρατία” (αιδώς Αργείοι), όμως δεν αναρωτήθηκε ούτε
αναζήτησε τις ευθύνες για το πώς χιλιάδες νέοι μιας “χαμένης” άνοιξης έφθασαν
σ’ αυτή την ηλικία αναμένοντας ένα διορισμό που ίσως δεν θα έλθει ποτέ».