ΣΗΜΑΤΑ

… η εικόνα στα άφθονα τώκ-σόου της βρεταννικής τηλεόρασης για το Ιρλανδικό.
Προτεστάντες με Καθολικούς βρίζονται ατελείωτα, αλληλοπυροβολούνται με λέξεις,
μορφασμούς και χειρονομίες. Έχεις την αίσθηση ότι θα αντήλλασσαν και
πραγματικά πυρά αν είχαν. Ένα μίσος αβυσσαλέο, πρωτόγονο, ασυγκράτητο,
ξεχύνεται και απ’ τις δυό πλευρές. Και αν κάποιοι χρησιμοποιούν ηπιότερους
τόνους και φαίνονται για λίγο πιο ευγενικοί, είναι για να λιανίσουν
μεθοδικότερα τον αντίπαλο και να κάνουν ακόμη μεγαλύτερο κακό με τη μαστοριά
του λόγου. Ποτέ άλλοτε δεν είχε γίνει τόση συζήτηση για ειρήνη στη Βόρεια
Ιρλανδία όσο τον τελευταίο καιρό. Και ποτέ άλλοτε, επίσης, δεν είχε εκλυθεί
από άτομα υποτίθεται σοβαρά ­ καθηγητές πανεπιστημίων, ιστορικούς,
διανοούμενους ­ τόση χολή, τόση μισαλλοδοξία.

… του 2000, σ’ ένα τόπο με νόμους δημοκρατικούς, προκαλεί έκπληξη η άρνηση
των Καθολικών (που αποτελούν τη μειοψηφία) να αποδεχτούν τον νόμο της
πλειοψηφίας και η επιμονή τους σε αιτήματα ποσοστώσεων ­ που είναι ό,τι πρέπει
για να μη σβήσουν ποτέ οι διαχωριστικές γραμμές ­ ή στην αξίωση (προβαλλόμενη
από τους πιό αδιάλλακτους) να… εγκαταλείψουν οι Προτεστάντες το Ώλστερ. Εξ
ίσου, αν όχι περισσότερο, φαίνεται απίστευτη η εμμονή των Προτεσταντών, τη
στιγμή που κανένας δεν τους αμφισβητεί τα πληθυσμικά πρωτεία ή την επιρροή, να
οργανώνουν τις προκλητικές παρελάσεις τους στις γειτονιές του «αντιπάλου», με
στολές…. Μεσαίωνα που θυμίζουν καρναβάλι, με τα μπομπέ καπελάκια τους, τα
σειρήτια και τις κονκάρδες.

… ώρες, με τα καμώματα των Προτεσταντών ­ και τη θανάτωση τριών παιδιών –
κατέρρευσε όσο τυχόν κλίμα εμπιστοσύνης είχαν δημιουργήσει η «Συμφωνία
Ειρήνης», το δημοψήφισμα που την επικύρωσε, οι εκλογές που ακολούθησαν και ο
σχηματισμός τοπικής κυβέρνησης υπό τον (Προτεστάντη) Ντέηβιντ Τρίμπλ. Ο
«ήπιος» αυτός και «ειρηνιστής» ηγέτης άρχισε την πρωθυπουργική του θητεία
τασσόμενος υπέρ της πορείας των «Οράγγηδων» (Orangemen) με το επιχείρημα ότι,
αφού υπάρχει πλέον δημοκρατία και ειρήνη, η εκδήλωση θα ήταν ακίνδυνη και
ανώδυνη. (Με το ίδιο σκεπτικό, οι Καθολικοί ήταν εναντίον: Αν υπάρχει
δημοκρατία και ειρήνη, τι θέση έχουν αυτές οι εκδηλώσεις μίσους;).

… που κάνουν πολλοί αναλυτές είναι ότι στην όλη διαμάχη, σήμερα, αυτό που
έχει πλέον απομείνει ως κυρίαρχο στοιχείο δεν είναι τόσο οι οικονομικές ή
κοινωνικές διαφορές όσο οι καθαρά θρησκευτικές. Οι ιερείς των δύο εξαδέλφων
εκκλησιών πρωτοστατούν στα κηρύγματα του μίσους ή, στην καλύτερη περίπτωση,
αποφεύγουν κάθε καταδίκη των αυτουργών των εγκλημάτων. Ο αιδεσιμότατος
Ντάνλοπ, Πρεσβυτεριανός (από τους πιο φανατικούς Προτεστάντες), δήλωσε ότι
νοιώθει «τρόμο για την ένταση του μίσους» που διακρίνει στους ομοδόξους του. Ο
αιδεσιμότατος Μπίνγκαμ, πάλι, «λυπήθηκε πολύ» που το Τάγμα της Οράγγης έκανε
την πορεία του «στη σκιά τριών μικρών φερέτρων». Τίποτε περισσότερο. Κανένας
από τους παπάδες αυτούς δεν ζήτησε την κατάργηση του «Τάγματος» ή τη σύλληψη
των αλητών με τα πιστόλια και τα καπελάκια. Κανένας δεν έκανε κοινό κήρυγμα με
ιερέα της άλλης πλευράς. Με τη μισαλλοδοξία της εκκλησίας, από τα Βαλκάνια ώς
το Μπέλφαστ, αμιλλάται θαρρείς μόνη η αθλιότητα της εκπαίδευσης: Μόλις 5% των
μαθητών του Ώλστερ φοιτούν σε μικτές τάξεις. Για τους υπόλοιπους, τα σχολεία
είναι χωρισμένα, Προτεσταντικά και Καθολικά.