Παγκόσμια νεολαία και ελληνικός πολιτισμός

Δύο ημέρες πριν από τον μεγάλο τελικό, στους λουδοβικιανούς κήπους του
γαλλικού Υουργείου Εξωτερικών, στο Κε Ντ’ Ορσέ, δόθηκε μια μεγάλη δεξίωση προς
τιμήν αυτών που συμμετέχουν στο πρόγραμμα «Allons en France ’98», μια
πετυχημένη παρήχηση της Μασσαλιώτιδας.

ΕΞΑΚΟΣΙΟΙ εκπρόσωποι από εκατόν είκοσι χώρες του κόσμου ­ μεταξύ τους και επτά
Ελληνάκια ­ πήραν μέρος κατόπιν διαγωνισμού. Οι κήποι ήταν πλημμυρισμένοι από
την πολύχρωμη νεολαία, αγόρια και κορίτσια, μέχρι 25 ετών, που αφού πέρασαν τα
αντίστοιχα διαγωνίσματα στις χώρες τους (για τον πολιτισμό, τον αθλητισμό και
την Ιστορία της Γαλλίας) επελέγησαν από τις κατά τόπους επιτροπές γι’ αυτή την
δεκαπενθήμερη επίσκεψη στη χώρα του Μουντιάλ.

Υπερτερούσαν, φυσικά, με τα οπερετικά ρούχα τους οι Κορεάτισσες. Μα δεν
πήγαιναν πίσω και άλλες εξωτικές χώρες. Όπως μας είπαν τα παιδιά της ελληνικής
αντιπροσωπείας, ένα αγόρι από τη Θεσσαλονίκη, μια κοπέλα από το Αγρίνιο, τρεις
από την Αθήνα, μια άλλη κοπέλα από την Κω και ένας νεαρός από την Κρήτη, το
πρόγραμμα της επίσκεψής τους ήταν πολύ φορτωμένο και είδαν πράγματα όσα ένας
κανονικός τουρίστας θέλει τουλάχιστον τριπλάσιο χρόνο για να τα δει.

Ο Γάλλος Υπουργός Εξωτερικών, κ. Βεντρίν, προσφώνησε τη νέα γενιά, που ήταν
ακόμα πιστή στη γαλλοφωνία, μια γλώσσα σε κατιούσα σε σχέση με άλλοτε, γι’
αυτό και αυτές οι ενέσεις για τη συντήρησή της και αμέσως μετά, πριν από την
επίθεση στους μπουφέδες με τη μουσική, ακολούθησε το «χάπενινγκ» του Έλληνα
ζωγράφου Παύλου Διονυσόπουλου, εγκατεστημένου εδώ και σαράντα χρόνια στην Πόλη
του Φωτός, γνωστού ανά τον κόσμο ως Pavlo.

Και τότε μπροστά στα έκπληκτα μάτια αυτών που πετούσαν χούφτες κομφετί άρχισε να σχηματίζεται σιγά σιγά το έργο, να παίρνουν φόρμα οι μορφές, καθώς η κολλητική ουσία που τους αντιστοιχούσε κρατούσε τα κομφετί εκείνα που της χρειάζονταν για να αναδειχθεί από την αφάνεια και έτσι βλέπαμε, στο τέταρτο περίπου που κράτησε το πανηγύρι, να σχηματίζεται μπροστά στα μάτια μας το έργο

Το «δρώμενο» ήταν απλό στη σύλληψή του, μα πολύ πετυχημένο. Ο διάσημος Έλληνας
εικαστικός είχε σχεδιάσει, σε συναρτημένα λευκά τετράγωνα από κόντρα πλακέ,
δύο ποδοσφαιρικές ομάδες, με δύο διαιτητές, είκοσι τέσσερα συνολικά πρόσωπα,
που δεν φαίνονταν ώς τη στιγμή που κλήθηκε το κοινό να ρίξει επιθετικά τα
αραδιασμένα σε σάκους κομφετί, που βρίσκονταν μπροστά στη γυμνή επιφάνεια.

Και τότε μπροστά στα έκπληκτα μάτια αυτών που πετούσαν χούφτες κομφετί άρχισε
να σχηματίζεται σιγά σιγά το έργο, να παίρνουν φόρμα οι μορφές, καθώς η
κολλητική ουσία που τους αντιστοιχούσε κρατούσε τα κομφετί εκείνα που της
χρειάζονταν για να αναδειχθεί από την αφάνεια και έτσι βλέπαμε, στο τέταρτο
περίπου που κράτησε το πανηγύρι, να σχηματίζεται μπροστά στα μάτια μας το
έργο, όπως εμφανίζεται σιγά σιγά στις πολαρόιντ μηχανές η φωτογραφία.

Η απούσα από το Μουντιάλ Ελλάδα ήταν ξανά παρούσα, μέσω της τέχνης, στη
γαλλική πρωτεύουσα. Για να επαληθευτεί, ακόμα μια φορά, το ρητό ότι το μόνο
είδος που μπορούμε να εξάγουμε ανταγωνιστικά στην Ευρώπη και στον κόσμο είναι
ο πολιτισμός και τίποτ’ άλλο.

Σεμνός, σε μιαν άκρη, ο καλλιτέχνης Παύλος παρακολουθούσε το δρώμενο. Δεν ήταν
σίγουρα η πρώτη φορά που έκανε αυτό το δρώμενο. Αλλά ήταν η πρώτη φορά όπου το
δρώμενο αυτό ήταν ενσωματωμένο σε μια καυτή πραγματικότητα, της Γαλλίας, που
περίμενε την επομένη τον μεγάλο τελικό. Και είχε καταφέρει μες στο έργο του να
έχει σχεδόν αναγνωρίσιμες μορφές, της βραζιλιάνικης ομάδας και της γαλλικής.

Η παγκόσμια νεολαία ενθουσιάστηκε. Σπρωχνόταν μπροστά στο ταμπλό, για να ρίξει
χούφτες κομφετί, που μετά τα πετούσαν και στους παρισταμένους που κοιτούσαν.
Γίνηκε έτσι ένα ωραίο πανηγύρι, που έσπασε την ψυχράδα της δεξίωσης και μπήκαν
αμέσως όλοι σε ένα κλίμα γιορτής.

Ο νέος πρέσβης της χώρας μας στη Γαλλία, κ. Ηλίας Κλης, παρών στη δεξίωση,
αμέως πρότεινε ώστε για τους Ολυμπιακούς του 2004 να γίνει μία ανάλογη
παγκόσμια σύναξη της νεολαίας όχι πάνω στη γνώση της ελληνικής γλώσσας βέβαια,
αλλά πάνω σε άλλους άξονες που αφορούν την ιστορία των αρχαίων Ολυμπιακών
Αγώνων, που θα συμπεριλαμβάνει και την εκεχειρία εμπόλεμων κρατών και την
πολιτιστική διάστασή τους. Μακάρι να εισακουστεί από τους οργανωτές.

Τα φαγητά και τα ποτά που ακολούθησαν, ήταν από τα πιο εκλεκτά, αφού όλοι λένε
πως το καλύτερο εστιατόριο του Παρισιού εδρεύει στο γαλλικό Υουργείο
Εξωτερικών Αφού ο Γάλλος έχει τη γαστρονομική του παράδοση ως μέσο έλξης και
άσκησης πολιτικής, όπως έχουμε εμείς τα τρία S (sun, sea, sand) ­ ήλιος,
θάλασσα και αμμουδιά.

Τα Ελληνάκια ξεχώριζαν μέσα στους εξακόσιους νέους και νέες του κόσμου, με τη
σεμνότητά τους και την ευρωπαϊκή τους διάσταση. Σε τίποτα πια δεν διακρίνεις
την ευρωπαϊκή νεολαία από την καταγωγή της. Μόνο κάτι υπέρξανθοι Βόρειοι
αναγνωρίζονταν ως απόγονοι των Βίκινγκς. Οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής
Ένωσης έχουν σχεδόν την ίδια κοψιά.

Αλλά ο πολιτισμός της Ευρώπης ή θα ‘ναι ο ελληνικός ή δεν θα ‘ναι τίποτα, όπως
λέει κι ο Κώστας Αξελός για τη σημερινή επέτειο των 209 χρόνων από τη Γαλλική Επανάσταση.