Κριτήρια για τους Εφήβους βουλευτές

ΠΩΣ προκρίνονται τα μέλη της Βουλής των Εφήβων, γράφει η κ. Έλενα Τσίκιζα, από
του Παπάγου:

«Έτυχε να παρακολουθήσω τη διαδικασία του προγράμματος της Βουλής των Εφήβων
ως καθηγήτρια – σύνδεσμος του σχολείου μου με τη Βουλή. Για τον λόγο αυτό,
όταν διάβασα στα “ΝΕΑ” της 2ας Ιουλίου το άρθρο του κ. Κώστα Λογαρά, θεώρησα
χρέος μου να υπερασπιστώ εκείνους τους εφήβους που δεν έφθασαν στη Βουλή!

Η διαδικασία, λοιπόν, είναι εν συντομία η ακόλουθη: αφού ενημερωθούν οι
μαθητές της Β’ Λυκείου όλων των σχολείων για το πρόγραμμα, έχουν στη διάθεσή
τους αρκετό χρόνο (σχεδόν 2 μήνες), ώστε να συντάξουν το κείμενό τους και να
το γράψουν σε τετράδιο που τους δίνεται, όπως εκείνοι θέλουν, με όποια βοήθεια
μπορούν να έχουν και βέβαια στο σπίτι τους, όχι στο σχολείο. Συγκεντρώνονται
τα τετράδια των μαθητών που θέλησαν να συμμετάσχουν (είναι προαιρετική η
συμμετοχή) σε ένα κέντρο αξιολόγησης, όπου γίνεται η βαθμολόγηση των γραπτών,
καταγράφεται ο προβληματισμός τους και οι προτάσεις τους και ταξινομούνται τα
θέματα που θίγουν με βάση τη λειτουργία της Βουλής κατά Επιτροπές. Σε μια
δεύτερη φάση επεξεργασίας συντίθεται το υλικό που συγκεντρώθηκε, ώστε να
αξιοποιηθεί από την Επιτροπή και τους μαθητές που τελικά θα επιλεγούν για να
αποτελέσουν τους Εφήβους – βουλευτές με βάση τη βαθμολογία τους.

Σε όλη τη διαδικασία πρωταγωνιστές είναι καθηγητές, πρωτίστως, αλλά όχι μόνο,
φιλόλογοι, οι οποίοι αξιολογούν τα γραπτά των παιδιών. Αυτό σημαίνει ότι με
κριτήριο τις δικές τους αντιλήψεις, τη δική τους σοβαροφάνεια, τον δικό τους
συντηρητισμό και τον “κοινότοπο διδακτισμό” τους (όπως αναφέρει για τους
Εφήβους ο κ. Λογαράς) οι μεγάλοι κρίνουν τα παιδιά. Πολύ συχνά, λοιπόν, γραπτά
πραγματικά επαναστατικά, εξαιρετικά πρωτότυπα, ιδιαίτερα απορριπτικά των
κοινωνικών συμβάσεων και οπωσδήποτε πλήρως ανατρεπτικά βαθμολογούνται με
χαμηλούς βαθμούς. Άρα οι συγγραφείς τους δεν φθάνουν ποτέ στη Βουλή.

Μήπως, λοιπόν, δεν ευθύνονται οι Έφηβοι που συμμετέχουν στο πρόγραμμα, αλλά οι
Έφηβοι που επιλέγονται να εκπροσωπήσουν τους συνομηλίκους τους για τη “μούχλα”
που αποπνέουν; Και μήπως είναι αυτός ένας από τους λόγους για τους οποίους τα
παιδιά της Β’ Λυκείου δεν είναι τόσο πρόθυμα να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα;
Μήπως, όταν οι μεγάλοι κρίνουν τους μικρούς, αποξηραίνουν αυτομάτως τη
φρεσκάδα, εξατμίζουν τη δροσιά του νεανικού μυαλού και επαναφέρουν στην τάξη
τους απείθαρχους μαθητές;».