ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Στα αλατωρυχεία της Κάντλα

Πριν από ένα μήνα, δέκα χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν στην Ινδία από τη χειρότερη
φυσική καταστροφή της τελευταίας πενταετίας. Ακούσατε τίποτε; Διαβάσατε
τίποτε; Όχι. Ούτε οι Ινδοί.

«Στρατόπεδο Εργασίας»: το χωριό Κάντλα, μετά το πέρασμα του φονικού κυκλώνα

ΚΟΝΤΑ στην Κάντλα, το εμπορικότερο βιομηχανικό λιμάνι της Ινδίας, υπάρχει μια
παραγκούπολη με το χαρακτηριστικό όνομα «Στρατόπεδο Εργασίας Σίρουα». Χιλιάδες
εξαθλιωμένοι εργάτες έβγαζαν το ψωμί τους δουλεύοντας σκληρά στα αλατωρυχεία
μέχρι τις 9 του περασμένου Ιουνίου, όταν ένας φονικός κυκλώνας που φυσούσε με
ταχύτητα 160 χιλιομέτρων την ώρα και σήκωνε τείχη νερού σε ύψος τουλάχιστον
2,5 μέτρων, ισοπέδωσε τα πάντα. Η κυβέρνηση του Νέου Δελχί γνώριζε τον κίνδυνο
τουλάχιστον τρεις μέρες νωρίτερα, αλλά δεν έκανε τον κόπο να ενημερώσει
κανέναν. Είχε άλλωστε να ασχοληθεί με σοβαρότερα θέματα, όπως ο πυρηνικός
ανταγωνισμός με το Πακιστάν.

Οι οργανώσεις παροχής βοήθειας υπολογίζουν ότι οι νεκροί θα φτάσουν τους δέκα
χιλιάδες. Ενώ όμως η θάλασσα εξακολουθεί να ξεβράζει πτώματα, τα οποία
βρέχονται με κηροζίνη και καίγονται επιτόπου για να αποτραπεί η διάδοση
ασθενειών, νέοι εργάτες έχουν λάβει ήδη τη θέση των νεκρών και νέες παράγκες
έχουν κατασκευαστεί στη θέση των ερειπίων, δίπλα στα νερά κι αυτές, έτοιμες να
καταρρεύσουν με την πρώτη θεομηνία. Η Ινδία των 950 εκατομμυρίων ψυχών δέχθηκε
την πληροφορία της μαζικής απώλειας ζωών σχεδόν με αδιαφορία. Και να ήθελε να
τους κλάψει, άλλωστε, δεν έχει ούτε τη δύναμη ούτε τον χρόνο.

Η είδηση δεν θα είχε φτάσει καν στην ακόμη πιο αδιάφορη Δύση αν δεν
επισκεπτόταν την περιοχή ένας δημοσιογράφος της «Ουάσιγκτον Ποστ». Ο Κέβιν
Σάλιβαν μίλησε με τους πρωταγωνιστές του δράματος. Την 55χρονη Νανμπάι Γκοπάλ,
που έχασε από τον κυκλώνα τρία παιδιά, τον αδελφό της και τη νύφη της, αλλά
διαβεβαίωσε τον δημοσιογράφο πως θα δουλέψει και θα τα βγάλει πέρα, γιατί
«δόξα τω Θεώ, είμαι δυνατή». Έναν ντόπιο αξιωματούχο, που παρατήρησε
έκπληκτος: «Κανείς δεν ασχολιόταν μ’ αυτούς τους ανθρώπους όσο ήταν ζωντανοί.
Ποιος νοιάζεται τώρα που πέθαναν;». Ένα μέλος της Ένωσης Αλατοπαραγωγών της
Ινδίας, τον Μπαμπουλάλ Σινγκβί, που επισήμανε ότι κανείς δεν πιέζει τους
εργάτες να δουλέψουν στις αλυκές, μόνοι τους έρχονται, δική τους η επιλογή,
δική τους κι η ευθύνη για τον θάνατό τους. Κι αν μια ολόκληρη οικογένεια
δουλεύει επί μία εβδομάδα για λιγότερα από τέσσερα δολλάρια, οπωσδήποτε είναι
παραπάνω απ’ όσα θα έβγαζε στο χωριό της.

Έχει δίκιο ο κ. Σινγκβί. Η ζωή των αλατωρύχων της Σίρουα είναι φτηνή και δεν
ενδιαφέρει κανέναν. Μα ας μη βιαστούμε να χαρακτηρίσουμε τους Ινδούς
καθυστερημένους και να χαρούμε που ο υπόλοιπος κόσμος δεν είναι σαν την Ινδία.
Ίσως να έχουμε μπροστά μας ­ παρατηρεί ο Φούριο Κολόμπο στη «Ρεπούμπλικα» ­
την ακραία εκδοχή ενός οργανωτικού μοντέλου που επενδύει όλο και λιγότερα στην
ανθρώπινη ζωή, μια ζωή τόσο δύσκολο πια να συντηρηθεί, τόσο εύκολο να αντικατασταθεί…