Κάηκε μπροστά στα μάτια των δικών της

Ήταν λίγο πριν από τις οκτώ προχθές το βράδυ, όταν ένας από τους κατοίκους της
πευκόφυτης περιοχής Πανοράματος Σεληνίων στη Σαλαμίνα, ο Γιώργος Γρυπάρης,
είδε τις φλόγες να απειλούν το σπίτι του.

ΣΑΛΑΜΙΝΑ

Έγιναν στάχτη μπροστά στα μάτια τους. Δεκάδες σπίτια παραδόθηκαν στις φλόγες και οι κάτοχοί τους αγωνίζονται να διασώσουν ό,τι χωράνε στα χέρια τους

«ΦΥΓΕΤΕ», είπε στην 67χρονη γυναίκα του Ευθυμία και την αδερφή της Αντωνία,
που κατοικεί μερικά μέτρα πιο κάτω. Οι δύο γυναίκες, όπως λένε κάτοικοι της
περιοχής, για να κόψουν δρόμο κατέβηκαν μέσα από μια χαράδρα και το κακό δεν
άργησε να γίνει…

«Κάηκε μπροστά στα μάτια μας», λέει με τρεμάμενη φωνή η Μαρία Ντόσκου, που
είδε τη μακάβρια σκηνή να εκτυλίσσεται μπροστά της. «Ένας πυροσβέστης
προσπάθησε να βοηθήσει την Ευθυμία να ανέβει από τη χαράδρα στο δρόμο, αλλά τα
χέρια του κάηκαν και η άτυχη γυναίκα εγκλωβίστηκε μέσα στις φλόγες…».
Ειρωνεία της τύχης. Το σπίτι της άτυχης γυναίκας είναι από τα λίγα της
περιοχής που δεν το άγγιξαν οι φλόγες…

*Πανόραμα Σεληνίων. Η άλλοτε πράσινη περιοχή της Σαλαμίνας θυμίζει
πλέον, μερικές ώρες μετά την κατάσβεση της φωτιάς, ένα απέραντο νεκροταφείο.
Εκεί, και στην Κακή Βίγλα, η πυρκαγιά αποτέφρωσε 2.000 στρέμματα με πεύκα και
έκαψε 12 σπίτια. Στη μάχη για την καταπολέμησή της κάηκε και ένα όχημα της
Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, το 4299.

Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψει κάποιος την οδύνη των ανθρώπων που είδαν τους
κόπους μιας ζωής να χάνονται μέσα σε λίγα λεπτά. Ψάχνουν στα αποκαΐδια να
βρουν κάτι που να σώθηκε από το νοικοκυριό τους… Μάταιος όμως ο κόπος.

Ένας 70χρονος, ο Παναγιώτης Ντόσκος, στέκεται μπροστά στο καμένο του σπίτι,
στο Πανόραμα Σεληνίων και τα δάκρυα κυλούν στο ρυτιδιασμένο πρόσωπό του. «Ρε
παιδιά, δεν με πείραξε τόσο που χάθηκε το σπίτι για το οποίο ξόδεψα 30 χρόνια
από τη ζωή μου για να το χτίσω, όσο για τα δέντρα», λέει. «Ήταν το πιο όμορφο
δάσος του νησιού. Τα σπίτια μπορεί να ξαναχτιστούν, όμως πότε θα αποκατασταθεί
πάλι η ισορροπία στη φύση; Ένας δασάρχης δεν μπορούσε να υπάρχει;», αναρωτιέται.

Λίγα μέτρα πιο κάτω μια ηλικιωμένη γυναίκα, η Μαρίνα Γκρέκου, στέκεται με
απόγνωση μπροστά στο καμένο της σπίτι. «Όλη μου η περιουσία ήταν εδώ. Κάηκαν
όλα. Δεν έμεινε τίποτα», φωνάζει κλαίγοντας. «Ο άντρας μου έχει πάει να
δουλέψει στην Πάρο, τι να του πω τώρα;».

ΣΤΟ ΠΕΡΑΜΑ

Η μεγάλη αγωνία όλων ήταν να μη φτάσουν οι φλόγες της φωτιάς, που ξεκίνησε
λίγο πριν από τις έξι το απόγευμα του Σαββάτου καίγοντας στο πέρασμά της εννέα
σπίτια, στις εγκαταστάσεις των πετρελαιοειδών εταιρειών. Τότε κανείς δεν θα
εγγυάτο τίποτα…

Οι κάτοικοι της Αγίας Τριάδας έβλεπαν τα σπίτια τους να καίγονται «μετέωρα»
πάνω στις πλαγιές του όρους Αιγάλεω και αυτοί ανήμποροι δεν μπορούσαν να
κάνουν τίποτα. Νερό δεν υπήρχε επειδή είχε διακοπή ρεύματος, τα πυροσβεστικά
οχήματα δεν χωρούσαν να περάσουν και οι πυροσβέστες χρησιμοποιούσαν ακόμη και
κουβάδες(!). «Ένιωσα τον καπνό και το μόνο που κατάφερα ήταν να βγάλω τα πέντε
μου παιδιά από το σπίτι, που κάηκε όλο», λέει ο Αντώνης Αντωνακόπουλος. «Όλα
έγιναν μέσα σε λίγα λεπτά και τώρα είμαστε όλη η οικογένεια στους δρόμους.
Βρισκόμαστε σε απόγνωση…».

Η Μαρία Τσακίρη είδε το αυτοκίνητο του συζύγου της να καίγεται και τις φλόγες
να καίνε την αποθήκη του σπιτιού της. «Προσπαθούσαμε με κουβέρτες να
σταματήσουμε τη φωτιά. Νερό δεν υπήρχε, αφού η παροχή του σταματά κάθε φορά
που υπάρχει διαποπή ρεύματος. Φωνάζουμε για τους δρόμους, αλλά κανείς δεν μας
ακούει», λέει.

Λίγα μέτρα πιο πάνω ο κουνιάδος της Πέτρος Τσακιρίδης, είδε το σπίτι που έμενε
η πεθερά του να καίγεται. Η μεγαλύτερη ζημιά έγινε από τα γκαζακια του
υγραερίου που έσκαγαν. Έναν κουβά με νερό να είχα, μπορεί και να έσωζα το
σπίτι», ψιθυρίζει με λύπη.

Παναγιώτης Ντόσκος: «Πότε θα αποκατασταθεί και πάλι η ισορροπία στη φύση»; Φωνάζει ο 70χρονος άντρας. «Ούτε δασονόμος δεν υπάρχει»

ΗΤΑΝ ΛΙΓΟ μετά τις έξι το απόγευμα. Οι συγγενείς του 82χρονου Δημήτρη Τσίμπου αγωνιούσαν.

Το βουνό στη θέση Ασπροπούλια της κοινότητας Φύλα της Εύβοιας, όπου ζούσε εδώ
και 65 χρόνια, είχε παραδοθεί στις φλόγες και αυτός δεν έδειξε κανένα σημείο
ζωής. Άρχισαν να ψάχνουν. Καθώς η νύχτα έπεφτε και οι φλόγες έκαιγαν τα πάντα
κανείς δεν μπορούσε να ανέβει ως εκεί. Η νύχτα πέρασε μέσα στον πανικό και την
αγωνία. Πρωί – πρωί άρχισαν πάλι να ψάχνουν. Η κόρη του και ο γιος του, τα
εγγόνια του, οι φίλοι του, οι γείτονες βγήκαν πάλι στο βουνό.

Λίγο αργότερα από τα μεγάφωνα της κοινότητας έγιναν εκκλήσεις για εθελοντές.
Περίπου 40 άτομα, μαζί με μία ομάδα καταδρομέων, άρχισαν να ψάχνουν παντού.
Βρήκαν τα γίδια του καμένα στην κορυφή του βουνού. Χθες το απόγευμα τελικά
κατάφεραν να τον εντοπίσουν, όχι πολύ μακριά από τη στάνη του, νεκρό. Ο γιος
του απαρηγόρητος. Με τις πρώτες φλόγες προσπάθησε να τον πάρει από κει μαζί με
τα ζώα. Αρνήθηκε να φύγει. Όλη τη ζωή του την πέρασε στο βουνό. Έζησε τον
εφιάλτη της πυρκαγιάς πριν από δέκα χρόνια. Αυτή τη φορά δεν τα κατάφερε. Όπως
έλεγαν χθες το απόγευμα οι φίλοι του, η φωτιά κατέβηκε από το βουνό στη στάνη
του μέσα σε λίγα λεπτά.

ΣΤΗΝ ΕΡΕΤΡΙΑ

Η προχθεσινή νύχτα ήταν η πιο δύσκολη για τους κατοίκους της Ερέτριας.

Οι φλόγες απείλησαν σπίτια, κατέστρεψαν. Οι καπνοί είχαν σκεπάσει τα πάντα.
Πολλά μικρά παιδιά και ηλικιωμένοι μεταφέρθηκαν εσπευσμένα στο νοσοκομείο της
Χαλκίδας με αναπνευστικά προβλήματα. Μια 83χρονη στην περιοχή Μαλακόντα, η
Γεωργία Χατζοπούλου αισθάνθηκε δυσφορία. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου λίγο
αργότερα οι γιατροί διαπίστωσαν τον θάνατό της.

Χάθηκαν όλα. Μέσα σε λίγη ώρα, στον Άγιο Γεώργιο Ευβοίας καταστράφηκαν τα πάντα στο σπίτι της Βασιλικής Σεπετή, που πέρασε τη μέρα της θρηνώντας στα αποκαΐδια

«ΘΕΟΥΛΗ μου, τι ήταν αυτό. Τι θα κάνουμε τώρα; Πώς θα ζήσουμε;». Η 72χρονη
Βασιλική Σεπετή, στον Άγιο Γεώργιο, έτρεχε ανάμεσα στα αποκαΐδια: από το σπίτι
της δεν είχε μείνει τίποτε.

Οι αποθήκες, οι στάβλοι, τα περισσότερα ζώα είχαν καεί. Σηκώνει τα χέρια στον
ουρανό, σαν να προσεύχεται. Διαμαρτύρεται. Φωνάζει. Δεν ήταν κανείς δίπλα της
την ώρα που ξέσπασε η φωτιά. Ο άνδρας της τα είχε χάσει. Μπήκε ανάμεσα στα ζώα
του και περίμενε. Ήταν τότε που ο γιος της ανέβηκε στο τρακτέρ και
αποπειράθηκε να περάσει ανάμεσα στις φλόγες. Κάποιοι γείτονες τον συγκράτησαν.
Λίγο αργότερα, βρήκαν τον πατέρα του μισολιπόθυμο ανάμεσα στους καπνούς. Τον
μετέφεραν στο νοσοκομείο. «Ευτυχώς δεν έμεινε εδώ για να δει το δράμα μας»,
λέει η γυναίκα του..

Όλη την ημέρα προχθές οι άνεμοι είχαν ανησυχήσει τους κατοίκους κοντά στην
Ερέτρια. Όταν ξέσπασε μία από τις μεγαλύτερες πυρκαγιές των τελευταίων χρόνων
στην περιοχή, ακολούθησε πανικός. Στα χωριά οι καμπάνες χτυπούσαν και καλούσαν
τον κόσμο να κινητοποιηθεί. Τα οχήματα της πυροσβεστικής λίγα για να κάνουν
κάτι. Στα Φύλα, τον Άγιο Γεώργιο, τον Θεολόγο οι φλόγες καταστρέφουν τα πάντα.
Οι ντόπιοι προσπαθούν με ό,τι μέσα διαθέτουν. Κανείς δεν βρίσκεται δίπλα τους
να τους συντονίσει. Οι ελάχιστοι αστυνομικοί που είχαν απομείνει στην περιοχή
τρέχουν παντού χωρίς να είναι σε θέση να προλάβουν όλα τα μέτωπα. Δεν αρκούν
ούτε για να ρυθμίσουν την κυκλοφορία. Και αυτό είναι που κάνει τους κατοίκους
να αγανακτούν. Η περισσότερη δύναμη της Διεύθυνσης Χαλκίδας είχε πάει στη
Λαμία για τα μέτρα ασφαλείας του πρωθυπουργού και των υπουργών στην περιοδεία τους..

Από την κοινότητα Φύλα και μέχρι την Ερέτρια παντού αποκαΐδια. Δάση δεν
υπάρχουν πια. Κτηνοτροφικές μονάδες με χοιρινά και γιδοπρόβατα έχουν γίνει
στάχτη. Η μυρωδιά από τα καμένα ζώα σκεπάζει τα πάντα. Ώς και σκυλιά δεν
κατάφεραν να ξεφύγουν. Εκατοντάδες στρέμματα σε όλη την περιοχή με ελιές,
αμπέλια, καλλιέργειες καταστράφηκαν. Και οι κάτοικοι; Εξουθενωμένοι από τις
προσπάθειες, πνιγμένοι στην κάπνα παρακολουθούν με τρόμο τους ανεμοστρόβιλους,
άλλο φαινόμενο αυτό, και τρέμουν βλέποντας τις συχνές αναζωπυρώσεις.

Άλλοι πάλι προσπαθούν να καταγράψουν τις ζημιές τους. Ο κ. Στέλιος Τουλούμης
μόλις είχε κατέβει από το βουνό. Όλα τα ζώα είχαν καεί. Τα μετρούσε ένα – ένα.
Λίγο πιο πάνω, στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου, κοντά στα ραντάρ, η μονάδα
του Ζιώγα, όπως λένε, καταστράφηκε. Το ίδιο και του Τάγκα. Κανείς όμως δεν
κατάφερε να φθάσει έως εκεί την ώρα της πυρκαγιάς. Και όσοι έφθασαν,
κινδύνεψαν να εγκλωβιστούν στις φλόγες, αφού η έλλειψη συντονισμού ήταν
εμφανής παντού.

Και όμως, μέσα σε αυτό το χάος οι πυροσβέστες, πέρα από το γεγονός ότι δεν
είχαν μέσα, ότι τα πυροσβεστικά οχήματα ήταν λίγα και δεκάδες τα μέτωπα,
προσπάθησαν. Αρκετοί κινδύνεψαν. Αλλά η αυτοθυσία τους δεν έφθανε. Η φωτιά
περνούσε από οικισμό σε οικισμό, από βουνό σε βουνό, με μεγάλη ταχύτητα. Οι
πρώτες εκτιμήσεις μιλούν για καταστροφή δεκάδων χιλιάδων στρεμμάτων δάσους. Ο
τελικός απολογισμός όμως θα γίνει σήμερα, καθώς πολλές εστίες συνέχιζαν να
καίνε σε σημεία όπου είναι δύσκολη η επέμβαση από επίγειες δυνάμεις…