Το παιδί φέρνει ανεργία

Το πρωί ετοιμάζει τον Βαγγέλη για τον παιδικό σταθμό. Το μεσημέρι φροντίζει
το φαγητό και την ξεκούρασή του. Κι από τις πέντε το απόγευμα μέχρι αργά το
βράδυ ασχολείται αποκλειστικά μαζί του.

Η ΖΩΗ της Κλεόνης είναι κυρίως ο μικρός της γιος. Ωστόσο η ίδια νοσταλγεί τη
δουλειά της.

Η περίπτωσή της εντάσσεται στο στατιστικό 42% των Ευρωπαίων γυναικών οι οποίες
σταμάτησαν να εργάζονται εξαιτίας του παιδιού τους. Όπως όμως τονίζεται στα
σχόλια που συνοδεύουν τη στατιστική επεξεργασία του Eurostat, στις
περισσότερες περιπτώσεις οι γυναίκες αρχίζουν να ψάχνουν ύστερα από μικρό
χρονικό διάστημα για δουλειά αφού «δεν αισθάνονται ευτυχισμένες ως νοικοκυρές».

Στην Ελλάδα, το 42% των γυναικών ηλικίας από 25 έως 69 ετών είναι νοικοκυρές,
σύμφωνα με την ίδια πηγή. Το ποσοστό είναι ιδιαίτερα αυξημένο αν το μέτρο
σύγκρισης είναι η Δανία του 4%, αλλά ο συσχετισμός ανατρέπεται όταν σημείο
αναφοράς γίνεται η Ιρλανδία του 60%.

Στην Ευρώπη των άκρων η θέση της γυναίκας είναι σε μεγάλο ποσοστό ­ ακόμα ­
στο σπίτι. Εντός των οικογενειακών τειχών η γυναίκα παλεύει μεταξύ του
δικαιώματος στην εργασία και της δημιουργίας οικογένειας, ουσιαστικά με τις
δικές της και μόνες δυνάμεις.

«Μερικές φορές σκέφτομαι πως αν δεν είχαμε την τύχη να ζούμε σε δικό μας σπίτι
και να έχουμε βρει θέση σε δημόσιο παιδικό σταθμό, με μέσο φυσικά, θα ήταν
αδύνατο να αποκτήσουμε παιδί», λέει η κ. Κλεόνη Παπαδάκη. «Θα ήταν αδύνατο
γιατί απλούστατα δεν γίνεται να ζήσει σήμερα στην Ελλάδα οικογένεια με τον
μισθό ενός δημοσίου υπαλλήλου. Οπότε αναγκαστικά, δεν θα μπορούσα εγώ να
σταματήσω τη δουλειά».

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Eurostat το ένα τρίτο των νοικοκυρών στην Ελλάδα,
αλλά και την Ιταλία, δηλώνουν «δυσαρεστημένες» με την κατάσταση, ενώ σε χώρες
της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης η πλειονότητα των γυναικών που αποφασίζουν
να εγκαταλείψουν τον εργασιακό χώρο για το μεγάλωμα του παιδιού φαίνεται
ευχαριστημένη. Στην ηλικιακή κατηγορία άνω των σαράντα, υπάρχουν περισσότερες
νοικοκυρές. Κάποιες δεν δούλεψαν ποτέ και κάποιες σταμάτησαν εξαιτίας του
παιδιού και στη συνέχεια δεν θέλησαν ή δεν κατόρθωσαν να βρουν δουλειά.

Κλεόνη Παπαδάκη. Ούτε παιδί δεν μπορείς να κάνεις με ένα μισθό

Η Κλεόνη, μια νέα μητέρα τριάντα ετών, βίωσε σχεδόν όλες τις εκδοχές του
ιδιότυπου ρατσισμού κάποιων εργοδοτών απέναντι στις μητέρες. Στην αρχή, όταν
μόλις παντρεμένη χρειάστηκε ν’ αλλάξει ιδιωτική επιχείρηση και «όταν άκουγαν
πως είμαι έγγαμη με απέρριπταν με το σκεπτικό πως σύντομα θ’ αποκτήσω παιδί».
Και όταν «πάλι με μέσο» βρήκε δουλειά, χρειάστηκε να παραιτηθεί ύστερα από
τέσσερις μήνες «γιατί έμεινε έγγυος και δεν της έδιναν και πολλά περιθώρια».

Η ίδια εξομολογείται πως σταματώντας τη δουλειά είχε μεν χρόνο για το παιδί,
αλλά μειώθηκε σημαντικά το οικογενειακό εισόδημα. «Με 210.000 το μήνα, χωρίς
νοίκι και με δωρεάν παιδικό σταθμό, ίσια ίσα τα φέρνουμε βόλτα. Έχει κανείς
ιδέα πόσο στοιχίζουν οι πάνες, τα γάλατα και οι κρέμες; Και η δική μου
περίπτωση θεωρείται και προνομιούχος, επειδή έχω και τους γονείς μου κοντά να
μας βοηθάνε πρακτικά με το παιδί. Όμως, ούτε συζήτηση για δεύτερο μωρό. Και
ξέρω επίσης πολλές ακόμα γυναίκες που δεν κάνουν ούτε πρώτο εξαιτίας των οικονομικών».

Όταν ο γιος της έγινε ενάμισι χρόνων προσπάθησε να ξαναβρεί δουλειά. Ύστερα
από ένα εξάμηνο βγήκε νοκ-άουτ από το ωράριο. «Η δουλειά μου είναι σε
λογιστικό γραφείο. Εννιά με πέντε θεωρητικά, αλλά πρακτικά έπρεπε να μένω
μέχρι τις επτά- επτάμισι. Φτάσαμε κάποια στιγμή στο σημείο, γιατί και ο άντρας
μου ταξιδεύει συχνά εκτός πόλης, να μην μας βλέπει καθόλου το παιδί. Έτσι,
αναγκαστικά πάλι σταμάτησα. Πέρασε ένας χρόνος από τότε και ομολογώ ότι θα
προσπαθήσω κάποια στιγμή να βρω πάλι κάτι. Όμως, στον ιδιωτικό τομέα τα ωράρια
καθόλου δεν βοηθούν μία μητέρα».

Στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης μόνο το 6% των γυναικών χωρίς παιδί μένουν
στο σπίτι. Ενώ το ποσοστό μεγαλώνει στο 36% για τις γυναίκες ηλικίας 25 έως 39
ετών με ένα παιδί και γίνεται 52% με δύο παιδιά κάτω των πέντε ετών. Η
φροντίδα του παιδιού και οι ανάγκες του είναι άλλωστε σε ποσοστό 84% ο λόγος
που οι μητέρες δεν ψάχνουν για δουλειά. Η μόρφωση παίζει επίσης τον δικό της
ρόλο, όπως λένε οι στατιστικές. Το 45% των νοικοκυρών είναι αυτές που
τελείωσαν τη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση, το 26% οι γυναίκες με πτυχίο ανώτερης ή
ανώτατης σχολής, ενώ μόνο ένα 13% αυτών που συνέχισαν σε περαιτέρω σπουδές
κατέληξαν στο σπίτι.

Η λύση της μερικής απασχόλησης είναι για όλους τους παραπάνω λόγους ευρέως
διαδεδομένη σε χώρες όπως η Ολλανδία (66% των εργαζόμενων γυναικών), το
Ηνωμένο Βασίλειο (44%), ενώ στον Νότο τα ποσοστά «πέφτουν». Στην Ελλάδα το 8%
των εργαζομένων γυναικών είναι με μερική απασχόληση, ενώ Ιταλία και Πορτογαλία
έχουν 12%.