Πρωταγωνιστές τα παιδιά του ’82

Ο Μπρίγκελ κερδίζει την κεφαλιά από τους Κολοβάτι και Σιρέα σε αυτόν τον αξέχαστο τελικό για τους Ιταλούς

ΟΛΗ η Ιταλία ζει και αναπνέει αυτή την εποχή για το Μουντιάλ και οι φανατικοί
«Τιφόζι» περιμένουν με αγωνία τον προημιτελικό με τη Γαλλία το Σάββατο, ενώ
παράλληλα ονειρεύονται ημέρες του ’82, όταν η ομάδα του Έντσο Μπέαρζοτ και του
Πάολο Ρόσι έφερε τη «Σκουάντρα Ατζούρα» στην κορυφή του κόσμου, ύστερα από τη
νίκη με 3-1 επί της Δυτικής Γερμανίας στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ισπανίας.

Από τους τωρινούς πρωταγωνιστές της Ιταλίας, μόνο δύο έζησαν από κοντά εκείνη
τη μεγάλη βραδιά στο «Σαντιάγκο Μπερναμπέου». Ο τωρινός τεχνικός της ομάδας
Τσέζαρε Μαλντίνι ήταν και πάλι στον πάγκο, βοηθός του Έντσο Μπέαρζοτ, ενώ ο
Τζουζέπε Μπέργκομι στα 18 του χρόνια ήταν μέλος της θρυλικής ομάδας.

Από τα ανέκδοτα αλλά και τις αφηγήσεις των δύο αυτών αντρών στο ξενοδοχείο
όπου διαμένει η αποστολή της Ιταλίας, μαθαίνουν και οι υπόλοιποι παίκτες τα
γεγονότα εκείνης της αξέχαστης ­ για τους Ιταλούς ­ επιτυχίας.

Η ΣΑΜΠΑΝΙΑ

Ο Ντιμίτριο Αλμπερτίνι μόλις στα 11 του χρόνια τότε, θυμάται εκείνο το ζεστό
βράδυ της 11ης Ιουλίου του 1982: «Όταν η ομάδα κέρδισε το πέναλτι, ο πατέρας
μου με φώναξε να βγάλω από το ψυγείο τη σαμπάνια. Έτσι και έκανα, αλλά ο
Καμπρίνι αστόχησε. Την ξαναέβαλα αμέσως στο ψυγείο και δεν την ακουμπήσαμε
μέχρι το τέλος του αγώνα».

Στη Ρώμη βρισκόταν (επίσης στα 11 του χρόνια) ο Λουίτζι Ντι Μπιάτζιο. «Δεν
θυμάμαι πολλά πράγματα από το παιχνίδι, εκτός φυσικά από τα γκολ και το χαμένο
πέναλτι. Στο τέλος του ματς, όμως, δεν μπορώ να ξεχάσω το μεγάλο πάρτι που
έγινε στους δρόμους της πόλης», λέει ο άσος της Ρόμα. Στην ίδια πόλη βρισκόταν
και ο Αλεσάντρο Νέστα (ήδη έχει τεθεί λόγω τραυματισμού νοκ άουτ από τη
συνέχεια του Μουντιάλ) που όμως ήταν μόλις έξι χρονών: «Απλά μου είχαν κάνει
εντύπωση τα μπαλκόνια, όπου όλα ήταν καλυμμένα με τις ιταλικές σημαίες. Τίποτα
άλλο δεν έρχεται στη μνήμη μου».

Η ΦΑΝΕΛΑ ΤΟΥ ΚΟΝΤΙ

Ο Αλεσάντρο Κοστακούρτα έπεσε στην πισίνα του σπιτιού του για να πανηγυρίσει,
ενώ ο Φραντσέσκο Μοριέρο φόρεσε αμέσως τη φανέλα με το όνομα του ήρωά του
Μπρούνο Κόντι και πήγε την επομένη να παίξει μπάλα με τα άλλα παιδιά στη
γειτονιά του. Ο νεαρός (αναπληρωματικός) τερματοφύλακας Τζιανλουίτζι Μπουφόν
έπαιζε την ώρα του αγώνα μπάλα στο μπαλκόνι του σπιτιού του (μόλις τεσσάρων
ετών), ενώ ο Κρίστιαν Βιέρι είχε ξενυχτήσει στην Αυστραλία όπου βρισκόταν
βλέποντας τον αγώνα στις τέσσερις τα ξημερώματα. Ο Ρομπέρτο Ντι Ματέο
βρισκόταν στην Ελβετία, ενώ ο Πάολο Μαλντίνι θυμάται ακόμα στην τηλεόραση τους
πανηγυρισμούς των Ιταλών μεταξύ των οποίων ήταν και ο πατέρας του.

Ο ΜΠΕΡΓΚΟΜΙ

Οι περισσότεροι, λοιπόν, έμαθαν τις λεπτομέρειες από τα περιοδικά και τα
βιβλία αργότερα ή από προσωπικές εξιστορήσεις του Τζιουζέπε Μπέργκομι: «Απ’
όλα τα Παγκόσμια Κύπελλα στα οποία έχω παίξει, αυτό μου έμεινε αξέχαστο. Ήταν
η μεγαλύτερη μέρα στην καριέρα μου και ήταν απίθανο να παίζεις στα ισπανικά
γήπεδα σε τέτοια ηλικία. Ο Τζοφ ήταν ο αρχηγός μας και ουσιαστικά αυτός μας
καθοδηγούσε μέσα στο παιχνίδι, ενώ ο Μπεαρζότ ήταν ο άνθρωπος που μας
προετοίμαζε άψογα πριν από τα ματς», λέει ο Μπέργκομι, που βρίσκει αρκετές
ομοιότητες στο 1982 με το 1998.

«Υπάρχουν πολλά κοινά, αλλά δεν θα ήθελα τώρα να τα σκέφτομαι. Το μόνο που έχω
τώρα στο μυαλό μου είναι το ματς με τη Γαλλία», καταλήγει ο Μπέργκομι.