Η επετηρίδα και η αντικειμενική αξιολόγηση

ΓΙΑ ΤΗΝ πρόσληψη των εκπαιδευτικών στο Δημόσιο μέσω διαγωνισμού γράφει ο κ.
Βασίλης Βιολάκης από την Αθήνα, με αφορμή άρθρο του Κώστα Γεωργουσόπουλου, που
δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ» στις 22 Ιουνίου.

«Ο κ. Κ. Γεωργουσόπουλος αρχικά οροθέτησε τη σημασιολογική αντιστοιχία μεταξύ
σημαίνοντος (αναπληρωτής) και σημαινομένου (αυτός που αναπληροί – αντικαθιστά
κάποιον προσωρινά στην άσκηση των καθηκόντων του), προετοιμάζοντας τον
αναγνώστη για την απόρριψη του de facto δικαιώματος για μόνιμη πρόσληψη των
αναπληρωτών εκπαιδευτικών (όποιος αποδέχεται να αναπληρώσει κάποιον προσωρινά
δεν ελπίζει – αποσκοπεί υποχρεωτικά στην οριστική αντικατάσταση του
αναπληρούμενου). Στη συνέχεια όμως του άρθρου του, αντιτάσσεται στην άδικη
μεταχείριση που τελικά επιφυλάσσει η πολιτεία στην ομάδα αυτών των
εκπαιδευτικών (άραγε ποια ακριβώς ηθική – νομική της δέσμευση αθέτησε εν
προκειμένω η πολιτεία;). Κρίνει μάλιστα ως απαράδεκτο τον διαγωνισμό μεταξύ
των αναπληρωτών εκπαιδευτικών και των πρώην μαθητών τους. Όμως, η επιστημονική
εξέλιξη και η πνευματική πρόοδος εν γένει στηρίζονται κατά μείζονα λόγο,
αφενός στην προαγωγή των μαθητών έναντι των δασκάλων τους, αφετέρου στην
αποδοχή από τους τελευταίους αυτής της δυνατότητας των μαθητών τους. Μήπως η
αποδοχή της εν λόγω άποψης του κ. Κ. Γεωργουσόπουλου διευκολύνει την απόρριψη
διακεκριμένων επιστημόνων (βλ. περίπτωση Νανόπουλου) από πάσης φύσεως
εκλεκτορικά σώματα ή ακόμη χειρότερα, μήπως προετοιμάζει για τη συστηματική
και εκ προθέσεως υπονόμευση της διδασκαλίας που διενεργούν οι αναπληρωτές
εκπαιδευτικοί από αυτούς τους ίδιους, υπό την πίεση της αναγκαιότητας να μη
μορφοποιήσουν ικανούς μελλοντικούς ανταγωνιστές τους;

Η επετηρίδα αποτελεί μέσο αδιάβλητης επιλογής όχι όμως και αντικειμενικής
αξιολόγησης, η δε ηθική αποδοχή της παγιώνει την ηττοπάθεια στους επιλεγέντες
εκπαιδευτικούς και τους αποστερεί από την ικανοποίηση της επιτυχίας που θα
απολάμβαναν ύστερα από την καταβολή επίπονης προσπάθειας (η ικανοποίηση αυτή
αποτελεί εξάλλου προϋπόθεση μέγιστης σημασίας για την αποδοτική λειτουργία
ενός εκπαιδευτικού συστήματος). Αντιθέτως, η εξέταση προσφέρει στους
διαγωνιζόμενους ­ κατά τις φάσεις της προετοιμασίας και της εξέτασής τους ­
την ευκαιρία να ανακτήσουν και να εμπεδώσουν ξεχασμένες γνώσεις, να εκφράσουν
τις δημιουργικές τους ικανότητες, να απολαύσουν την ικανοποίηση της
ενδεχόμενης επιτυχίας, να βεβαιώσουν τα γνωστικά πλεονεκτήματα, αλλά και να
αποκαλύψουν και να θεραπεύσουν τις γνωστικές αδυναμίες τους (αυτά τουλάχιστον
μου αποκάλυψε η επιτυχής υποβολή μου σε περισσότερες από 40 γραπτές δοκιμασίες
στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης για την κατάληψη θέσεως στη Δημόσια Διοίκηση)».