ΕΡΝΑΝΤΕΖ Ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου

ΠΑΡΙΣΙ

«ΑΡΙΜΠΑ Μέχικο…». «Α κι βίβε Μέχικο…».

Φράσεις που φέρνουν στον νου μεγάλες στιγμές της μεξικανικής επανάστασης του
Πάντσο Βίγια, του Ζαπάτα. Μια ζωή αγώνες σ’ όλα τα επίπεδα για να
αναδεικνύονται εκείνοι νικητές. Το έχουν πληρώσει με πολύ αίμα οι Μεξικανοί
στη μακρόχρονη ιστορία τους. Άγγλοι, Γάλλοι, Ισπανοί κατακτητές και μετέπειτα
οι «γκρίνγκος» που δεν άφηναν ούτε λεπτό τους υπερήφανους επαναστάτες ν’
αναπνεύσουν ελευθερία και ειρήνη. Να δουλέψουν και να ζήσουν υπερήφανα στη γη
τους. Αυτό το Μεξικό είδαμε εδώ. Προσωποποιημένα, στους παίκτες του Μανουέλ
Λαπουέντε, με δύναμη, πάθος και αυταπάρνηση ώς το τελευταίο λεπτό του αγώνα,
ώσπου να πάρουν τη νίκη ή τους βαθμούς που του αναλογούν.

Εναντίον της Ολλανδίας ο Λουίς Ερνάντεζ, ήρωας του Μεξικού, με το γκολ που
πέτυχε και ισοφάρισε η ομάδα του, γελά ακόμα καθώς τα μαλλιά του ανεμίζουν και
η μιλιά του βγαίνει με κόπο: «Είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο.
Αυτή την ώρα θα ήθελα να βρίσκομαι στο σπίτι μου και να γιόρταζα μαζί με τους
δικούς μου τις επιτυχίες στο Μουντιάλ. Να μοιραζόμαστε τη χαρά, που σίγουρα
τούτη την ώρα θα αισθάνονται όλοι οι συμπατριώτες μου. Τώρα θα ήθελα αντίπαλο
την Αργεντινή. Τους ξέρουμε τους αντιπάλους μας. Όμως δεν πειράζει, γιατί το
δικό μας στυλ παιχνιδιού δεν το έχουν άλλες ομάδες. Κυρίως η προσεχής μας
αντίπαλος Γερμανία. Καλύτερα που δεν μας ξέρουν, γιατί έτσι θα μπορέσουμε να
κερδίσουμε εντυπώσεις και ίσως να δημιουργήσουν την έκπληξη».

Ο Λουΐς Ερνάντεζ είναι πιο ο νέος ήρωας του Μεξικού

Ο πρόεδρος του Μεξικού Ερνέστο Ζεδίλιο, τηλεφώνησε χθες βράδυ σε όλους τους
παίκτες, τον προπονητή και τα μέλη της αποστολής, για να δώσει συγχαρητήρια
για την πρόκριση στον δεύτερο γύρο. «Μεγάλη χαρά για όλους μας, αυτό το
τηλεφώνημα του προέδρου μας. Μας δίνει κουράγιο και δύναμη για μια ακόμα
καλύτερη πορεία στο Μουντιάλ», είπε ο Μανουέλ Δαπουέντε.

Το μυστικό του Μεξικού είναι η άριστη σχέση προπονητή και παικτών. Όμως, πέρα
απ’ αυτό, οι Μεξικανοί προετοιμάστηκαν με ένα μοναδικό τρόπο. Πήγαν σ’ ένα
βουνό, στη Σιέρα Μάντρε, για είκοσι ημέρες χωρίς να γνωρίζει κανείς απολύτως
τίποτα. Ούτε οι δημοσιογράφοι που μάταια έψαχναν το κρησφύγετό τους. Εκεί
έστρωσαν τα πλάνα, προπονητής, γυμναστής και παίκτες. Μετά, φιλικά παιχνίδια
και με το μυαλό συγκεντρωμένο στο Μουντιάλ. Χωρίς πολλά λόγια, αλλά συντροφιά
και συνοδεία 30.000 φιλάθλων που ταξίδεψαν, όπως κάθε φορά, χιλιάδες
χιλιόμετρα, για να ενισχύσουν την εθνική τους ομάδα. Ένας ύμνος για το Μεξικό
η πρόκριση. Κι ένας ύμνος για τον λαό του.